Violetta Villas: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 945 bajtów ,  3 miesiące temu
m
→‎Kariera międzynarodowa: źródła/przypisy
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej www
m (→‎Kariera międzynarodowa: źródła/przypisy)
W dniach 5–7 listopada 1965 brała udział w III Festival International des Variétés et Music-Halls w [[Rennes]], gdzie zdobyła Grand Prix International d’Interpretation. Sukces odniosła także na Festival International d’art Contemporain w Royan. 8 listopada wystąpiła z [[Czesław Niemen|Czesławem Niemenem]] i [[Piotr Szczepanik|Piotrem Szczepanikiem]] w Teatrze Fontaine w publicznej audycji Office de la Radiodiffusion-Télévision Française „Roue de la chance” realizowanej przez André Chanu.
 
Na przełomie 1965 i 1966 często dawała koncerty w [[Paryż]]u, m.in. w music-hallu [[Olympia (Paryż)|Olympia]]<ref>{{cytuj książkę | autor = Bartosz Koziczyński | tytuł = 333 popkultowe rzeczy... PRL | wydawca = Vesper | rok = 2007 | isbn = 978-83-6015-964-4}}</ref>. W 1966, na osobistą prośbę szefa Olympii [[Bruno Coquatrix|Bruno Cocquatrixa]], znalazła się w gronie artystów polskiego programu rewiowego Grand Music Hall de Varsovie<ref name="v5">{{cytuj książkę|autor=Witold Filler|tytuł=Violetta Villas – tygrysica z Magdalenki|wydawca=Dom Wydawniczy|data=1993|isbn=83-85606-06-8|strony=31-32}}</ref>. Premiera programu odbyła się 26 lipca 1966<ref name="v5"/>, Villas śpiewała m.in. „Ave Maria no morro”<ref name="v5"/> oraz „Hiroshima, mon amour”. Koncert jest znany przede wszystkim z epizodu z kryształowym żyrandolem zawieszonym pod sufitem Olympii, który – według wielu źródeł – drżał podczas występu artystki<ref name="v5"/>. Część publiczności zareagowała nerwowo z obawy przed katastrofą wywołaną mocą głosu Villas. Ten właśnie fakt stał się inspiracją znanej recenzji mówiącej o „głosie ery atomowej”<ref>{{cytuj stronę | url = https://dziendobry.tvn.pl/a/violetta-villas-glos-ery-atomowej | tytuł = Violetta Villas. Głos ery atomowej | autor = Piotr Wojtasik | opublikowany = Dzień dobry TVN | data = 2019-03-09 | data dostępu = 2019-11-11}}</ref>.
 
Villas otrzymała recenzje doceniające walor jej głosu i interpretacji pieśni.
Podobnie brzmiały recenzje w innych dziennikach<ref name="TYGRYSICA">{{cytuj książkę | autor = Witold Filler | tytuł = Tygrysica z Magdalenki | wydawca = Dom Wydawniczy Szczepan Szymański | data = 1993 | isbn = 83-85606-06-8 | strony= 15, 32, 55, 56}}</ref>.
 
W Paryżu poznała [[Frederic Apcar|Frederica Apcara]], na zaproszenie którego wyjechała do [[Las Vegas]]<ref>{{cytuj książkę|autor=Witold Filler|tytuł=Violetta Villas – tygrysica z Magdalenki|wydawca=Dom Wydawniczy|data=1993|isbn=83-85606-06-8|strony=36}}</ref>.
 
=== W USA ===
Od grudnia 1966 przez kilkatrzy sezonówsezony była gwiazdą rewii ''[[Dunes (hotel i kasyno)|Casino de Paris]]''<ref name="v6">{{cytuj książkę|autor=Witold Filler|tytuł=Violetta Villas – tygrysica z Magdalenki|wydawca=Dom Wydawniczy|data=1993|isbn=83-85606-06-8|strony=40}}</ref>, gdzie śpiewała piosenki, arie operetkowe i operowe w dziewięciu językach<ref name="v7">{{cytuj książkę|autor=Witold Filler|tytuł=Violetta Villas – tygrysica z Magdalenki|wydawca=Dom Wydawniczy|data=1993|isbn=83-85606-06-8|strony=42}}</ref>. W swoim pierwszym programie wykonywała m.in. „Under Paris Skies”, „O sole mio”, „Granadę”, „Libiamo ne’ lieti calici” oraz „Strangers Inin Thethe Night”<ref name="Vista">{{cytuj pismo | tytuł = Violetta Villas | czasopismo = The Vista Press, nr 132 | url = https://www.vistahistoricalsociety.com/archive/the-vista-press-archives/1967/1967-07-26 | data = 1967-07-26 | język = en}}</ref><ref name="v7"/>. Występowała m.in. z [[Frank Sinatra|Frankiem Sinatrą]], [[Paul Anka|Paulem Anką]], [[Charles Aznavour|Charles’em Aznavourem]], [[Eartha Kitt|Earthą Kitt]], [[Dean Martin|Deanem Martinem]],<ref name="v6"/> czy [[Sammy Davis Jr.|Sammym Davisem]]<ref name="v6"/>.
[[Plik:Violetta Villas.jpg|thumb|300px|Violetta Villas w krynolinie od [[Christian Dior|Diora]] podczas koncertu w Pile, 20 kwietnia 1993]]
Koszt przygotowania rewii z jej udziałem wynosił 50 000tys. dolarów{{r|Vista}}. Jej osobistym stylistą był Patrick Valette, konsultant domu mody [[Christian Dior|Dior]]{{r|Vista}}, zaś jej choreografem był Hermes Pan, a ruchu scenicznego uczył ją mistrz tańca Sandro Mandari. Na scenę wjeżdżała na białym koniu lub [[Jaguar E-type|Jaguarem XK-E]]. Do projektowania sukni zaproszono dom mody Diora. Biżuterię dla Villas wykonywała firma Atelier Marangoni z Mediolanu, buty zaś inna włoska firma, Quinte. Występowała ze stuosobowym baletem francuskim. Cieszyła się uznaniem publiczności, miała wielu wielbicieli. Cytowano recenzje z prasy amerykańskiej, gdzie pojawiały się określenia „fenomenalna Polka”<ref>{{cytuj książkę|autor=Witold Filler|tytuł=Violetta Villas – tygrysica z Magdalenki|wydawca=Dom Wydawniczy|data=1993|isbn=83-85606-06-8|strony=37}}</ref>, „głos ery atomowej”, „biały kruk wokalistyki światowej”.
 
W 1968 Villas nagrała program 20 piosenek dla amerykańskiej telewizji i wytwórni [[Capitol Records]]<ref>{{cytuj | autor = Wojciech Kwapisz | tytuł = Violetta Villas. Z archiwum Polskiego Radia. Suplement dołączony do płyty| wydawca = Polskie Radio | data = 2019}}</ref>. Piosenka i estrada ułatwiły jej kontakt z filmem. W marcu 1968 rozpoczęła próbne zdjęcia dla wytwórni filmowej [[Metro-Goldwyn-Mayer|MGM]], gdzie została później zaangażowana do niewielkich ról w filmach z [[Lee Marvin]]em, [[Bob Hope|Bobem Hope]] oraz [[Glenn Ford|Glennem Fordem]].
59 495

edycji