Izabela Zbiegniewska: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 36 bajtów ,  7 miesięcy temu
m
m (Dod. kat.)
Już w 1860 roku Zbiegniewska założyła i została pierwszą przewodniczącą Komitet Opieki nad Więźniami. W czasie powstania styczniowego organizacja ta, za przyzwoleniem pułkownika Jerzego Schilder-Schuldnera, opiekowała się powstańcami uwięzionymi w więzieniu przy ul. Stodólnej 80<ref name=winiarski /> we Włocławku. Kobiety pocieszały więźniów, towarzyszyły im w chwili egzekucji oraz zaopatrywały w odzież i pieniądze, gdy skazanych zsyłano na Syberię. Organizowały zbiórki wśród mieszkańców w celu zakupu pożywienia dla więźniów. Szczególną troską otoczono generała [[Stanislao Bechi|Stanisława Bechiego]], skazanego na śmierć przez rozstrzelanie, a nawet zatrudniały kucharki. Zbiegniewska wraz z innymi członkiniami ruchu odwiedzała generała codziennie, przynosząc mu pożywienie, przyrządy do pisania, książki i kwiaty, przekazując listy, a nawet piorąc ubrania i cerując bieliznę. Przekazała mu zdjęcie żony z dziećmi, które dotarły do więzienia z opóźnieniem i było przetrzymywane przez tutejszych strażników. Jak się później okazało, oficer, gdy przekazał Zbiegniewskiej zdjęcie sam był członkiem organizacji spiskowej. Rozmowy odbywały się w języku francuskim. W celu ułatwienia pomocy namawiała go do ujawnienia denuncjanta, jednak bezskutecznie. Podejrzewała, że Bechi nie chce ujawnić nazwiska donosiciela, bo mogła to być właścicielka wsi w której się ukrył, z którą połączyło go uczucie. Dyrektorka apelowała o do wpływowych osób o wstawiennictwo u cara [[Aleksander II Romanow|Aleksandra II]] za włoskiego generała. Wysłała listy m.in. do ambasadorów Francji i Włoch w [[Petersburg|Sankt Petersburgu]], [[Namiestnik (Królestwo Polskie)|Namiestnika Królestwa Polskiego]] [[Fiodor Berg|Fiodora Berga]] i cesarzowej Francji [[Eugenia (cesarzowa francuska)|Eugenii]]. Poprzez [[Urząd konsularny|konsulat]] francuski skontaktowała się z posłem włoskim w Sankt Petersburgu i osobistym znajomym Bechiego, margrabią Pepolim. Ten na jej prośbę zainterweniował u cara, którego spotkał w trakcie balu o zawieszenie egzekucji i złagodzenie wyroku. Prośba prawdopodobnie została rozpatrzona pozytywnie, lecz wyrok wykonano zanim odpowiedź nadeszła do Włocławka. Zbiegniewska wraz z Emilią Bock i Cecylią Różańską towarzyszyły Bechiemu przez trzy ostatnie godziny jego życia. Z początku nie miały na to pozwolenia, ale ostatecznie zezwolono im towarzyszyć mu aż do samej egzekucji<ref name=zasłużeni /><ref name=pannaizabela /><ref name=q4 /><ref name=historiawloclawka /><ref name=wspomnienieobechim>{{Cytuj książkę | nazwisko = Dickstein| imię = Julia| autor link = Julia Wieleżyńska| tytuł = Wspomnienia o Stanisławie Bechi'm. Bohaterze-Włochu z roku 1863| url = https://polona.pl/item/wspomnienia-o-stanislawie-bechi-m-bohaterze-wlochu-z-roku-1863,NzY4MDgxODc/6/#info:metadata| wydawca = Drukarnia i Introligatornia p. f. „B-cia Piotrowscy”| miejsce = Włocławek| rok = 1924| data dostępu = 2020-01-12}}</ref><ref name=odznaka>{{Cytuj stronę | url = http://www.odznaka.kuj-pom.bydgoszcz.pttk.pl/opisy/4/wlocbech.htm| tytuł = Pomnik płk. Stanisława Bechiego we Włocławku| opublikowany = Odznaka Krajoznawcza Województwa Kujawsko-Pomorskiego| język = pl| data dostępu = 2017-11-18}}</ref><ref name=polonik>{{Cytuj stronę | url = http://www.polonika.gov.pl/pages/pl/polonik.php?id=73&name=florencja-epitafium-stanislao-bechiego| tytuł = Florencja, epitafium Stanislao Bechiego (Firenze, epitafio di Stanislao Bechi)| opublikowany = [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego]]| język = pl| data dostępu = 2020-01-10}}</ref><ref name=zdziejówpowstania>{{Cytuj książkę | nazwisko r = Kieloch| imię r = Tadeusz| tytuł = Z dziejów powstania styczniowego na Kujawach i Ziemi Dobrzyńskiej| rozdział = Włocławek w czasach powstania styczniowego (1861-1864)| url = http://kpbc.ukw.edu.pl/dlibra/plain-content?id=25660| wydawca = Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych| miejsce = Warszawa| rok = 1989| strony = 153-200| data dostępu = 2020-01-13}}</ref>.
 
[[Giuseppe Garibaldi]], który zgodził się na przysłanie do Polski grupy włoskich oficerów, w tym Bechiego, podziękował w liście Izabeli Zbiegniewskiej za jej starania o ułaskawienie generała i opiekę roztoczoną nad nim do samej śmierci. Przed egzekucją Bechi pozostawił Zbiegniewskiej książkę ''Voyages historiques et littéraires en Italie'' z dedykacją dla swojej opiekunki, listy do rodziny, fotografie i rzeczy osobiste (zegarek, obrączka, medalion, dwie złote monety). Książka znajduje się dziś w [[Muzeum Warszawy]]. Rzeczy osobiste odesłano rodzinie, wraz z garścią ziemi z mogiły zabitego. Nauczycielka wraz z dwiema innymi członkiniami Komitetu Opieki nad Więźniami napisała list do Julii z Paganich, wdowy po Bechim, w którym dokładnie zrelacjonowała ostatnie dni życia i egzekucję generała, oraz starania poczynione w celu jego uwolnienia. List ten poruszył włoskiego poetę [[Luigi Mercantini]]ego, co uwiecznił w jednym ze swoich wierszy. Jeszcze w grudniu 1863 roku zaczęła współorganizować pomoc finansową dla wdowy i jego dwójki dzieci, 6-letniego Guido (Gwidona) i 4-letniej Luizy (Elizy). Zbiórka była organizowana także na terenie [[zabór pruski|pruskiego]] oraz [[zabór austriacki|austriackiego zaboru]] i była prowadzona do śmierci Zbiegniewskiej w 1914 roku. W pomoc dla rodziny Bechiego próbowała zaangażować m.in. [[Maria Konopnicka|Marię Konopnicką]]. Dzięki darowiznom Guido ukończył studia na [[Uniwersytet Edynburski|Uniwersytecie Edynburskim]]. Włocławianka przez wiele lat korespondowała z Julią Bechi. Izabela Zbiegniewska była inicjatorką stworzenia płaskorzeźby przedstawiającej egzekucję generała Bechiego, wykonaną przez jej znajomego Teofila Lenartowicza, mieszkającego wówczas we [[Florencja|Florencji]]. Scena przedstawiona na płaskorzeźbie została odtworzona w oparciu o relację Zbiegniewskiej, naocznego świadka rozstrzelania generała. Przedstawia skazańca z porzuconą [[rogatywka|rogatywką]] naprzeciw oczekującego na wydanie wyroku [[Pluton egzekucyjny|plutonu egzekucyjnego]], żołnierza odczytującego wyrok i kopiącego grób grabarza. Tablica znajduje się obecnie w [[Kościół Santa Croce|Kościele Santa Croce]] we Florencji. W 1924 roku Rada Miejska miasta Florencji zleciła dokonanie odlewu tablicy i podarowanie jej miastu Włocławek, w celu umieszczenia jej na cokole nowo powstałego pomnika upamiętniającą egzekucję generała i jego towarzyszy. Przy okazji odsłonięcia pomnika, delegacja włoska złożyła wieniec na grobie Zbiegniewskiej. Monument został zniszczony w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]], ale sama płaskorzeźba ocalała. Po wojnie przechowywano ją w [[Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku]], do momentu odtworzenia pomnika<ref name=zasłużeni /><ref name=pannaizabela /><ref name=przyczynek /><ref name=q4 /><ref name=historiawloclawka /><ref name=wspomnienieobechim /><ref name=odznaka /><ref name=polonik />.
 
===== Pozostała aktywność =====
39 439

edycji