Humphrey Bogart: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 6 bajtów ,  3 miesiące temu
m
drobne redakcyjne
m (→‎Spuścizna: drobne techniczne)
m (drobne redakcyjne)
W maju 1955 Bogart wystąpił w telewizyjnej wersji ''Skamieniałego lasu'', emitowanej w stacji [[NBC]] w programie ''[[Producers’ Showcase]]''. Ponownie odtworzył rolę Duke’a Mantee. Partnerowała mu Lauren Bacall jako Gabriella, a także [[Henry Fonda]] w roli Alana Squiera{{odn|Kanfer|2011|s=221}}. Całość wyreżyserował [[Delbert Mann]]{{odn|Kanfer|2011|s=222}}. Mimo oznak choroby, kreacja Bogarta była chwalona; „Time” przyznał, że był „zimny, zjadliwy i przekonująco władczy”, z kolei „[[Variety]]” uznał, że aktor został pokazany „w najlepszej formie, twardego rewolwerowca, zdolnego do morderstwa, znajdującego prymitywną przyjemność w sposobie, w jaki zakładnicy muszą wykonywać jego polecenia, miał zwierzęcy instynkt, jeśli chodzi o ratowanie własnej skóry”{{odn|Kanfer|2011|s=222}}. Po pozytywnych recenzjach aktor zaczął otrzymywać kolejne propozycje telewizyjne, lecz wszystkie z nich odrzucił{{odn|Kanfer|2011|s=222}}.
 
Ostatnim filmem w karierze Bogarta był dramat (noir) [[Film sportowy|sportowy]] ''[[Tym cięższy ich upadek]]'' (reż. [[Mark Robson]]) z 1956, który określał „czarną kartką walentynkową do słodkiej dziedziny boksu”{{odn|Kanfer|2011|s=223}}. Wykreował postać dziennikarza Eddie’go Willisa, podejmującego się wypromowania amatorskiego boksera Tora Morena ([[Mike Lane]]) do walki o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej{{odn|Kanfer|2011|s=223–224}}. Film Robsona nawiązywał do kariery [[Primo Carnera|Primo Carnery]], włoskiego boksera z lat 20. i 30., gdy walki w wadzie ciężkiej kontrolowała mafia [[Frankie Carbo|Frankiego Carba]] i [[Frank Palermo|Franka „Blinkiego” Palerma]]{{odn|Kanfer|2011|s=224}}. ''Tym cięższy ich upadek'' otrzymał umiarkowanie przychylne recenzje, choć w ocenie Kanfera Bogart sprawiał wrażenie „jeszcze bardziej zmęczonego i chorego niż w telewizji”{{#tag:ref|W 1956 Bogart ogłosił powstanie wytwórni Mapleton Pictures. Pierwszym planowanym projektem miał być film oparty na serii kryminalnej ''Underworld U.S.A.'', drukowanej w „[[The„The Saturday Evening Post]]”Post”. Bogart i Bacall mieli wspólnie wystąpić w adaptacji książki autorstwa [[John P. Marquand|Johna P. Marquanda]] ''Melville Goodwin, U.S.A.'', jednak problemy zdrowotne aktora uniemożliwiły powstanie projektu. Film zrealizowano w 1957, a w głównych rolach wystąpili [[Kirk Douglas]] i [[Susan Hayward]]<ref>{{odn|ref=nie|Sperber|Lax|1997|s=509–510}}; {{odn|ref=nie|Kanfer|2011|s=222, 227}}.</ref>.|group="uwaga"}}{{odn|Kanfer|2011|s=226}}.
 
=== Choroba, śmierć i pogrzeb ===
=== Poglądy polityczne ===
[[Plik:Bogart Bacall AFRS.jpg|mały|left|Humphrey Bogart i Lauren Bacall podczas występu w rozgłośni [[American Forces Network]] dla żołnierzy biorących udział w II wojnie światowej (lata 40.)]]
Bogart określał swoje poglądy jako [[Liberalizm|liberalne]]{{odn|Kanfer|2011|s=97, 253}}. Mimo tego, w 1941 John L. Leech, były przewodniczący [[Komunistyczna Partia Stanów Zjednoczonych|Partii Komunistycznej]] w Los Angeles, zeznał przed ławą przysięgłych, że aktor należał do grona osób sympatyzujących z ustrojem [[Komunizm|komunistycznym]] oraz, że brał udział w spotkaniu organizowanym w domu szefa produkcji Paramountu [[B.P. Schulberg]]a, gdzie dyskutowano m.in. o [[Marksizm|doktrynach Karola Marksa]]. Zeznania Leecha okazały się kłamstwem, a Bogart przygotował do prasy oświadczenie, w którym zaprzeczył, jakoby brał udział w spotkaniach, sympatyzował z ustrojem komunistycznym czy przekazywał pieniądze na organizacje polityczne{{odn|Kanfer|2011|s=66}}. W [[Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1944 roku|1944]] aktor, mimo protestu ze strony [[Partia Republikańska (Stany Zjednoczone)|republikanów]], ponownie udzielił swojego poparcia [[Franklin Delano Roosevelt|Franklinowi Delano Rooseveltowi]], przez co naraził się na krytykę; otrzymywał także agresywne anonimy{{odn|Kanfer|2011|s=116–117}}. Opublikował na łamach pisma „[[The Saturday Evening Post]]” artykuł, w którym namawiał środowisko aktorskie do większej aktywności i wyrażania swoich poglądów{{odn|Kanfer|2011|s=117}}.
 
Pod koniec lat 40. [[House Un-American Activities Committee|Komisja ds. Działalności Antyamerykańskiej]] pod przewodnictwem [[J. Parnell Thomas|Johna Parnella Thomasa]] zaczęła posądzać część środowiska aktorskiego o sympatyzowanie, sprzyjanie poglądom komunistycznym{{odn|Kanfer|2011|s=134–135}}. Dziewiętnastu aktorów, po konsultacjach ze swoimi prawnikami, zdecydowało się przeciwstawić działaniom Thomasa{{odn|Kanfer|2011|s=135}}. W obronie „dziewiętnastu nieprzyjaznych”, powołano komitet do spraw [[1. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych|pierwszej poprawki]]. Organizację zdecydował się wesprzeć Bogart. Wraz z grupą aktorów (m.in. [[Gene Kelly]], [[Groucho Marx]], John Garfield, [[Myrna Loy]], [[Paulette Goddard]], [[Rita Hayworth]]) wsiadł na pokład samolotu wyczarterowanego przez Johna Hustona od [[Howard Hughes|Howarda Hughesa]] i udał się do [[Waszyngton]]u{{odn|Kanfer|2011|s=136}}. Ku zaskoczeniu komitetu wielu przesłuchiwanych spośród „dziewiętnastu nieprzyjaznych” rzeczywiście miało pewne związki z komunizmem. Nieświadomy tego Bogart próbował odciąć się od całego zamieszania. Pojawiały się niewygodne pytania o poglądy aktora, sugerowano również, że był komunistą{{odn|Kanfer|2011|s=138–139}}. Ulegając naciskom, Warnerowie doprowadzili do opublikowania artykułu „Nie jestem komunistą” (''I’m No Communist''), pod nazwiskiem Bogarta, na łamach „[[Photoplay]]”, w którym aktor przyznał, że był naiwny i opisał siebie jako „niemądrego i porywczego Amerykanina”<ref>{{odn|ref=nie|Meyers|1997|s=212}}; {{odn|ref=nie|Kanfer|2011|s=142–143}}.</ref>.
20 595

edycji