Rafał Kalinowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 34 bajty ,  6 miesięcy temu
Albo i nie, edycja Salicyny była dobra. Zgodnie z przyjętą konwencją niech zostanie Józef aż do momentu wstąpienia do zakonu. Anulowanie wersji 60887351 autorstwa Maksymilian Sielicki (dyskusja)
(Święty jest znany potomnym i hagiografii pod imieniem Rafał. Podobnie William Thomson jest retroaktywnie nazywany Lordem Kelvinem mimo iż tytuł otrzymał ok. 70 roku życia. Sądzę więc, że edycja IPka była poprawna)
Znaczniki: Anulowanie edycji Wycofane
(Albo i nie, edycja Salicyny była dobra. Zgodnie z przyjętą konwencją niech zostanie Józef aż do momentu wstąpienia do zakonu. Anulowanie wersji 60887351 autorstwa Maksymilian Sielicki (dyskusja))
Znacznik: Anulowanie edycji
|wikicytaty = Rafał Kalinowski
}}
'''Rafał Kalinowski''', właśc. '''Józef Kalinowski''' (ur. [[1 września]] [[1835]] w [[Wilno|Wilnie]], zm. [[15 listopada]] [[1907]] w [[Wadowice|Wadowicach]]) – [[Polacy|polski]] [[prezbiter|duchowny]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], [[Karmelici bosi|karmelita bosy]]; [[inżynier]], oficer [[Armia Imperium Rosyjskiego|armii Imperium Rosyjskiego]] w stopniu porucznika, [[powstanie styczniowe|powstaniec styczniowy]], [[Katorga|sybirak]], [[nauczyciel]], [[wychowawca]], [[święci i błogosławieni Kościoła katolickiego|święty Kościoła katolickiego]].
 
Ukończywszy Mikołajewską Szkołę Inżynieryjną w [[Petersburg]]u z tytułem inżyniera i stopniem porucznika, pracował wpierw jako wykładowca akademicki, a następnie przy budowie kolei na linii [[Odessa]] – [[Kursk]] i jako wojskowy w [[Brześć|Brześciu Litewskim]]. Gdy wybuchło [[powstanie styczniowe]], zrezygnował z pracy w rosyjskim wojsku w obawie przed otrzymaniem rozkazu walki przeciwko rodakom. Mimo iż był przeciwny wszczynaniu powstania styczniowego, włączył się w nie i objął stanowisko ministra wojny w litewskich władzach powstańczych. Pod koniec 1863 roku przekonał się o beznadziejności sprawy i zaniechał działań.
== Życiorys ==
=== Pochodzenie i młodość ===
Józef Kalinowski urodził się 1 września 1835 roku w Wilnie i został ochrzczony 9 września w [[Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Wilnie|kościele parafialnym św. Jana]]{{odn|Bender|1977|s=9}}. Był synem Andrzeja Kalinowskiego (1805–1878), nauczyciela gimnazjalnego, oraz Józefy z Połońskich{{odn|Prokop|2007|s=11–12}}{{r|Gil}}. Wywodził się z drobnej szlachty pieczętującej się herbem [[Kalinowa (herb szlachecki)|Kalinowa I]]{{odn|Bender|1977|s=10}}{{odn|Stabińska|2001|s=8}}. Matka zmarła kilka dni po jego narodzinach; jego ojciec ożenił się z jej siostrą Wiktorią i to właśnie ona zajmowała się wychowywaniem przyszłego świętego{{odn|Prokop|2007|s=12}}. Zmarła po kilku latach małżeństwa i wówczas Andrzej Kalinowski ożenił się po raz trzeci z Zofią z Puttkammerów, córką [[Maryla Wereszczakówna|Maryli Wereszczakówny]], charakteryzującą się głęboką pobożnością{{odn|Prokop|2007|s=12}}{{odn|Bender|1977|s=11}}{{odn|Adamska|2003|s=14}}{{odn|Stabińska|2001|s=15}}{{u|uw2}}. RafałJózef Kalinowski miał jednego rodzonego brata i kilkoro przyrodniego rodzeństwa. Wychowywaniem dzieci zajęła się krewna Połońskich, Klementyna Szaniawska{{r|Gil}}. Majątek rodziny – wsie Kalinowice i Kalinówka – został skonfiskowany po [[Inwazja na Rosję (1812)|klęsce Napoleona w Rosji]]{{odn|Bender|1977|s=10}}.
 
[[Plik:Wilno parafia św. Jana akt urodzenia nr 226 z 1835 r. Józef Kalinowski.jpg|thumb|240px|Akt urodzenia przyszłego świętego (wileńska parafia św. Jana, 226/1835)]]
Na początku 1853 roku Kalinowski wyjechał do Petersburga, przez pół roku przygotowywał się do podjęcia studiów, a następnie podjął dalszą naukę w [[Mikołajewska Szkoła Inżynieryjna|Mikołajewskiej Szkole Inżynieryjnej]], w której uczyło się dużo Polaków (początkowo zamierzał wstąpić do Szkoły Dróg i Mostów, ale nie został przyjęty z powodu braku miejsc){{odn|Stabińska|2001|s=30}}{{odn|Bender|1977|s=21–23}}. Program nauczania był przesycony problematyką militarną, w szkole panowała ostra dyscyplina wojskowa (Kalinowski znosił ją z wielkim trudem, jednego razu otrzymał trzy dni aresztu), a młodsi studenci musieli usługiwać starszym, co jednak nie dotyczyło Kalinowskiego, gdyż został on przydzielony do starszego rocznika{{odn|Bender|1977|s=22–25}}. Podobnie jak na wcześniejszych etapach edukacji, największe zdolności i zainteresowania wykazywał w kierunku przedmiotów teoretycznych, technicznych i inżynierskich{{odn|Bender|1977|s=24}}. Słabiej radził sobie z [[musztra|musztrą]] i [[Szermierka|fechtunkiem]]{{odn|Stabińska|2001|s=31}}. Ukończywszy ją w 1855 roku ze stopniem „nadzwyczaj celującym”, zdobył tytuł zawodowy i stopień inżyniera-podchorążego, po czym kontynuował studia na tejże uczelni, w wyższych klasach, zwanych Akademią Inżynierii Wojskowej{{odn|Stabińska|2001|s=31–32}}{{odn|Bender|1977|s=26}}. Otrzymał wówczas od uczelni propozycję wzięcia udziału w obronie oblężonego [[Sewastopol]]a, ale nie skorzystał z niej{{odn|Bender|1977|s=26}}. Gdy Anglicy zagrażali Petersburgowi od [[Morze Bałtyckie|Bałtyku]], wraz z innymi uczniami szkoły sypał szańce na wyspie [[Kronsztad]], u ujścia [[Newa|Newy]]{{odn|Bender|1977|s=26}}. Udzielał korepetycji (był asystentem) z matematyki oraz mechaniki budowlanej{{odn|Bender|1977|s=26}}.
 
[[Plik:Rafał Kalinowski jako oficer.jpg|240px|thumb|RafałJózef Kalinowski jako oficer rosyjskiego wojska]]
 
4 lipca 1856 roku otrzymał awans na podporucznika i przeniesienie do oddziału praktycznego Akademii{{odn|Bender|1977|s=27}}. 23 czerwca 1857 roku został adiunktem matematyki na Akademii, a 5 lipca został awansowany na porucznika, a tym samym wszedł do służby czynnej w Korpusie Inżynierskim Akademii i został stałym wykładowcą tejże uczelni{{odn|Bender|1977|s=27}}{{odn|Prokop|2007|s=14}}. Nie odczuwał jednak zapału do pracy dydaktycznej i szczegółowych badań naukowych{{odn|Bender|1977|s=37–38}}. W wolnych chwilach podejmował własne próby literackie, pisał poetyckie utwory satyryczne o środowisku petersburskim, ale zaprzestał ich, kiedy usłyszał pochwały pod swoim adresem za swoje wiersze i porady, aby kontynuował pisanie ich{{odn|Bender|1977|s=37}}. Dużo czasu poświęcał na czytanie, głównie w języku angielskim, ale również francuskim{{r|Gil}}. W okresie wakacji wyjeżdżał na wieś, gdzie pracował jako nauczyciel domowy, np. u generała Zurowa (uczył jego krewnych){{odn|Bender|1977|s=36}}.
 
=== Zesłanie ===
[[Plik:Poranek Sochaczewskiego.jpg|thumb|240px|[[Aleksander Sochaczewski]], ''Poranek''. RafałJózef Kalinowski drugi od prawej, obok rosyjskiego strażnika]]
11 lipca 1864 roku Kalinowski opuścił Wilno i przybył do Irkucka na wiosnę 1865 tuż przed [[Wielkanoc]]ą{{odn|Bender|1977|s=82–89}}. Droga na zesłanie wiodła przez [[Petersburg]], [[Moskwa|Moskwę]], [[Niżny Nowogród]], [[Kazań]], [[Perm (miasto)|Perm]], [[Tobolsk]], [[Tomsk]] i [[Krasnojarsk]]{{odn|Adamska|2003|s=17}}. W Irkucku zesłańcy byli kierowani do punktów docelowych zesłania; Kalinowski był przekonany, że trafi do kopalni srebra w [[Nerczyńsk]]u, ale irkucki gubernator dał mu możliwość wybrania miejsca zesłania, i przyszły święty ostatecznie znalazł się w Usoli{{odn|Prokop|2007|s=40}}{{odn|Bender|1977|s=89}}. Znajdowała się tam grupa kilkudziesięciu Polaków, w tym jego towarzysze z Litwy, [[Jakub Gieysztor]] i [[Aleksander Oskierko]]{{odn|Bender|1977|s=89}}{{odn|Adamska|2003|s=28}}. W czasie katorgi pracował w warzelni soli i przy uprawie warzyw{{r|EK}}. Praca, wymagająca dużych sił fizycznych, polegała na wyciąganiu osadów mineralnych z kotłów, w których krystalizowała się sól{{odn|Bender|1977|s=90}}. Mieszkał w koszarach i musiał zakładać kajdany, gdy opuszczał wyspę{{odn|Bender|1977|s=90}}. W zesłańczym samorządzie rozrastającej się i liczącej kilkaset osób zbiorowości pełnił funkcję sędziego{{odn|Bender|1977|s=91}}.