Intifada Al-Aksa: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 623 bajty ,  1 miesiąc temu
m
ort., lit., drobne redakcyjne
(przeniesienie refów na koniec, definiens:+data zakończenia+dwa naukowe źródła/przypisy, WP:SK)
m (ort., lit., drobne redakcyjne)
 
'''Intifada Al-Aksa''' ({{w języku|he|אינתיפאדת אל אקצה}}, {{ar.|انتفاضة الأقصى}}) – [[intifada (Palestyna)|intifada]] [[Palestyńczycy|Palestyńczyków]] przeciwko [[izrael]]skim władzom, a także konflikty wewnątrz ruchu palestyńskiego między fundamentalistycznymi ugrupowaniami muzułmańskimi ([[Hamas]]) a zwolennikami ruchu narodowowyzwoleńczego kierowanego przez [[Jasir Arafat|Jasera Arafata]]{{r|Intifada}}. Powstanie rozpoczęło się 28 września 2000 roku sprowokowane wizytą ministra turystyki Izraela (późniejszego [[Premierzy Izraela|premiera]]) [[Ariel Szaron|Ariela Szarona]] na [[Wzgórze Świątynne|Wzgórzu Świątynnym]] w [[Jerozolima|Jerozolimie]]. Arabskie zamieszki wybuchły w Jerozolimie i szybko rozprzestrzeniło się na [[Zachodni Brzeg]] i [[Strefa Gazy|Strefę Gazy]]. Najczęściej podawana data zakończenia drugiej intifady to 8 lutego 2005 roku, gdy odbył się szczyt w [[Szarm el-Szejk]]. Wtedy premier Szaron wraz z [[Mahmud Abbas|Mahmudem Abbasem]], następcą zmarłego w listopadzie 2004 roku Arafata, zawarli porozumienie dotyczące zakończenia konfliktu Palestyńczyków z władzą izraelską{{r|Wasilewski-Nowacka-Wojnarowicz-Zaręba-2020-s14|Cziomer-BaszakJaroń-2008-s222}}.
 
Arabskie słowo [[intifada]] jest powszechnie tłumaczone jako [[bunt]], [[powstanie]]{{r|Shulman2007-s}}{{u|uwaga1}}. Dodanie w nazwie powstania dodatkowego słowa „Al-Aksa” wskazuje na wyraźny związek tej Intifadyintifady z [[Meczet Al-Aksa w Jerozolimie|meczetem Al-Aksa]]. Wielu Palestyńczyków uważa, że Intifadaintifada jest narodowowyzwoleńczą walką z okupacją izraelską, jednak Izraelczycy postrzegają ją jako [[Terroryzm|walkę terrorystyczną]].
 
Druga Intifadaintifada bywa także nazywana przez Izraelczyków ''Wojnąwojną Oslo'' ([[Język hebrajski|hebr.]] מלחמת אוסלו), gdyż wielu z nich uważa, że jest to skutek błędnych decyzji izraelskich polityków, którzy uczynili zbyt duże ustępstwa względem Palestyńczyków podczas zawierania [[Porozumienia z Oslo|Porozumieniaporozumienia w Oslo]] w 1993 roku{{r|Rabinovich2004-s306}}. Jeszcze inni Izraelczycy nazywają ją ''Wojnąwojną Arafata'', od nazwiska palestyńskiego przywódcy [[Jasir Arafat|JaseraJasira Arafata]], którego wszystkie strony konfliktu obciążały winą za niepowodzenie procesu pokojowego zapoczątkowanego w [[Oslo]].
 
== Wprowadzenie ==
Pierwsze powstanie – '''Intifadaintifada Kamieni'''kamieni – wybuchło 9 grudnia 1987 roku w sprzeciwie wobec [[izrael]]skiejizraelskiej obecności na [[Zachodni Brzeg|Zachodnim Brzegu]] i w [[strefa Gazy|Strefie Gazy]]. [[Autonomia Palestyńska|Palestyńskie]] osiedla zostały otoczone barykadami, za którymi ukrywali się młodzi bojownicy atakujący kamieniami izraelskie posterunki. Mieszkańcy osiedli mogli się cieszyć wolnością nie ograniczoną obecnością izraelskich żołnierzy, którzy nie mogli dostać się na ich teren. Działaniami kierowali lokalni przywódcy religijni wywodzący się z Centrum Islamskiego (działające od lat 70. na Uniwersytecie w Gazie) w [[Gaza (Palestyna)|Gazie]]. Jako zbrojne ramię wystąpił wówczas po raz pierwszy [[Hamas]]. Wsparcie zapewniali dysydenci [[Organizacja Wyzwolenia Palestyny|OWP]] i radykalne organizacje islamskie działające poza granicami kraju. Celem Intifady było stworzenie suwerennego państwa palestyńskiego.
 
Bezpośrednim powodem wybuchu Intifady był wypadek samochodowy (8 grudnia) do którego doszło w Strefie Gazy. Izraelska ciężarówka wojskowa zabiła palestyńskiego pasażera samochodu osobowego.
Od wybuchu powstania w grudniu 1987 roku zginęło ogółem 1225 Palestyńczyków (w tym 697 w starciach z Izraelczykami, pozostali w wyniku walk wewnętrznych) i 13 izraelskich żołnierzy. Jednocześnie wyburzono 2 tys. palestyńskich domów.
 
== Druga Intifadaintifada (Al-Aksa) ==
25 lipca 2000 załamały się [[izrael]]skoizraelsko-[[Autonomia Palestyńska|palestyńskie]] rozmowy pokojowe w [[Camp David]] (11–25 lipca 2000). W konsekwencji społeczeństwo palestyńskie, zniechęcone brakiem efektów procesu pokojowego i rozgoryczone trudnymi warunkami życia, wznieciło kolejne powstanie. Powodem wybuchu zamieszek była wizyta [[Ariel Szaron|Ariela Szarona]] na [[Wzgórze Świątynne|Wzgórzu Świątynnym]] w [[Jerozolima|Jerozolimie]] (28 września 2000) i zabicie palestyńskiego nastolatka przez izraelskiego snajpera. Druga intifada od nazwy Wzgórza Świątynnego nosi nazwę Al-Aksa.
 
29 września wybuchły gwałtowne zamieszki w wielu miastach [[Autonomia Palestyńska|Autonomii Palestyńskiej]], w których zginęło 18 Palestyńczyków i 1 Izraelczyk. Po raz pierwszy wystąpiła wówczas zbrojnie organizacja [[Brygady Męczenników Al-Aksa]].
 
4 października władze Autonomii podjęły decyzję o uwolnieniu przetrzymywanych dotąd więźniów, odpowiedzialnych m.in. za zamachy w Izraelu.
 
* 25 i 26 maja – Islamski Dżihad przeprowadził dwa zamachy bombowe w Jerozolimie, raniąc 95 Izraelczyków.
* 1 czerwca – zamachowiec-samobójca wysadził się przed dyskoteką ''Dolphinarium'' w Tel Awiwie, zabijając 21 młodych Izraelczyków i raniąc 120 osób. Większość ofiar była imigrantami lub dziećmi imigrantów z krajów byłego [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]].
* 29 czerwca – wybuch samochodu-pułapki w Tel Awiwie zabił 1 Izraelkę i ranił wiele osób.
* 2 lipca – dwa zamachy bombowe w miejscowości [[Jahud]] pod Tel Awiwem.
 
* 5 sierpnia – ostrzał z broni maszynowej budynku Ministerstwa Obrony Izraela w Tel Awiwie ranił 10 Izraelczyków.
* 9 sierpnia – zamachowiec-samobójca wysadził się w pizzerii ''Sbarro'' w Jerozolimie, zabijając 15 Izraelczyków (w tym 7 dzieci) i raniąc 130 osób. Do zamachu przyznał się Hamas i Islamski Dżihad.
* 12 sierpnia – zamachowiec-samobójca z Dżihadu wysadził się przed kawiarnią w [[Kirjat Mockin]] pod [[Hajfa|Hajfą]], raniąc 20 Izraelczyków.
* 25 sierpnia – [[Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny]] przeprowadza atak na żydowskie osiedle [[Ne2e Dekalim]] (Strefa Gazy) zabijając 3 izraelskich żołnierzy i raniąc 7 innych.
W odwecie izraelska armia otoczyła wszystkie palestyńskie miasta na Zachodnim Brzegu Jordanu, przerywając całkowicie komunikację między nimi. Równocześnie izraelskie śmigłowce zupełnie zniszczyły rakietami siedzibę Jasira Arafata w Gazie. 4 grudnia izraelskie oddziały wkroczyły do miasta [[Ramallah]] i otoczyły siedzibę przewodniczącego Autonomii Palestyńskiej Jasira Arafata, który został zamknięty w areszcie domowym. Izraelskie samoloty zbombardowały szereg obiektów palestyńskich służb bezpieczeństwa w [[Gaza (Palestyna)|Gazie]], [[Ramallah]], [[Tulkarm|Tulkarem]], [[Kalkilja|Kalkilii]], [[Chan Junus]] i innych miejscach.
 
* 5 grudnia 2001 – zamachowiec-samobójca wysadził się w centrum Jerozolimy w pobliżu hotelu ''David Citadel'', raniąc 3 Izraelczyków.
* 9 grudnia – zamachowiec-samobójca wysadził się na przystanku autobusowym pod Hajfą, raniąc 11 Izraelczyków.
* 12 grudnia – atak granatami na autobus na Zachodnim Brzegu Jordanu zabija 10 Izraelczyków i rani 30 osób.
4 stycznia 2002 roku izraelscy komandosi zatrzymali na [[Morze Czerwone|Morzu Czerwonym]] statek „Karine-A” z 50 tonami broni dla Autonomii Palestyńskiej. Broń o wartości 100 mln dolarów została kupiona przez Palestyńczyków w [[Iran]]ie.
 
* 17 stycznia 2002 – zamachowiec wtargnął na ceremonię religijną ''Barbar Micwę''micwę w mieście Hadera. Od kul zginęło 6 Izraelczyków, a 33 osoby zostały ranne. Do zamachu przyznały się [[Brygady Męczenników Al-Aksa]].
 
W następnych dniach izraelska armia zajęła palestyńskie miasta [[Ramallah]] i [[Tulkarm|Tulkarem]]. Aresztowano wiele osób.
28 marca 2002 roku [[Izrael]] w porozumieniu ze [[Stany Zjednoczone|Stanami Zjednoczonymi]] podjął decyzję o przeprowadzeniu dużej operacji wojskowej na terenach [[Autonomia Palestyńska|Autonomii Palestyńskiej]]. 29 marca izraelskie oddziały wkroczyły do większości palestyńskich miast prowadząc rewizje i aresztowania. W wielu miejscach doszło do gwałtownych walk.
 
* 29 marca – zamachowiec-samobójczyni wysadziła się w supermarkecie w centrum [[Jerozolima|Jerozolimy]] zabijając 2 Izraelczyków i raniąc 28 osoby.
* 30 marca – zamachowiec-samobójca wysadził się w kawiarni w centrum [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwu]] raniąc 29 Izraelczyków.
* 31 marca – zamachowiec-samobójca wysadził się w restauracji w [[Hajfa|Hajfie]] zabijając 15 Izraelczyków i raniąc 44 osoby.
 
2 kwietnia izraelska armia zajęła [[Betlejem]]. W trakcie ulicznych walk grupa około 200 uzbrojonych [[Palestyńczycy|Palestyńczyków]], wraz z grupa cywilnych zwolenników, w tym Europejczyków zabarykadowała się w bazylice Narodzenia Pańskiego, głównym punkcie kultu [[chrześcijaństwo|chrześcijańskiego]] w Betlejem. Zostali otoczeni przez izraelskich żołnierzy (bojownicy opuścili bazylikę dopiero 10 maja). W następnych dniach doszło do bardzo gwałtownych walk w Dżeninie i Nablusie. Izraelska armia w ciągu pierwszych 10 dni operacji zabiła około 200 i raniła około 1500 Palestyńczyków, przy stracie 13 własnych żołnierzy. Aresztowano ponad 1200 Palestyńczyków.
* 30 czerwca – wybuch bomby pod przejeżdżającym pociągiem pasażerskim w pobliżu [[Lod]] rani 3 osoby. Był to pierwszy atak na izraelskie linie kolejowe.
* 16 lipca – wybuch bomby i ostrzał autobusu w pobliżu osiedla Emmanuel zabija 9 Izraelczyków i raniąc 20 osób.
* 17 lipca – dwóch zamachowców-samobójców wysadziło się w pobliżu dworca autobusowego w [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwie]] zabijając 5 Izraelczyków i raniąc 40 osób.
* 21 lipca – wybuch bomby pod przejeżdżającym pociągiem pasażerskim na trasie pomiędzy miejscowościami [[Jawne|Zavneh]] i [[Rechowot]] zranił 1 osobę.
* 30 lipca – zamachowiec-samobójca wysadził się w barze w centrum [[Jerozolima|Jerozolimy]] raniąc 4 osoby.
Izraelski plan zakładał stopniowe wycofywanie się wojsk z [[Strefa Gazy|Gazy]] i miasta [[Betlejem]] na [[Zachodni Brzeg|Zachodnim Brzegu Jordanu]] i przejmowanie ich obowiązków przez palestyńskie służby bezpieczeństwa. 20 sierpnia w ręce palestyńskich służb bezpieczeństwa przekazano miasto Betlejem. Nie zrealizowano natomiast planu wycofania ze Strefy Gazy z powodu dużego napięcia w tym rejonie.
 
* 19 września – zamachowiec-samobójca wysadził się w powietrze w autobusie w centrum [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwu]] zabijając 6 Izraelczyków i raniąc 70 osób.
 
W odwecie izraelskie czołgi zaczęły niszczyć budynki w kompleksie rządowym władz [[Autonomia Palestyńska|Autonomii Palestyńskiej]] w [[Ramallah]]. Przy [[Jasir Arafat|Arafacie]] ukrywało się około 200 poszukiwanych palestyńskich bojowników.
 
W ciągu pierwszych dwóch lat trwania Intifady zginęło 1880 Palestyńczyków i 615 Izraelczyków.
* 27 października – zamachowiec-samobójca wysadził się w powietrze przy stacji benzynowej przy osiedlu Ariel zabijając 1 Izraelczyka i raniąc 20 osób.
* 4 listopada – zamachowiec-samobójca wysadził się w centrum handlowym w [[Kefar Sawa]] zabijając 2 Izraelczyków i raniąc 70 osób.
* 20 listopada – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w [[Jerozolima|Jerozolimie]] zabijając 11 Izraelczyków, oraz raniąc 50 osób.
* 28 listopada – ostrzał z broni maszynowej dworca autobusowego w [[Bet Sze’an]] zabił 6 Izraelczyków i ranił 27 osób.
* 5 stycznia 2003 r. – dwaj zamachowiec-samobójcy wysadzili się w pobliżu głównego dworca autobusowego w [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwie]]. W dwóch wybuchach zginęło 22 Izraelczyków, a 120 osób zostało rannych.
 
W następnych tygodniach izraelska armia zintensyfikowała działania w [[Strefa Gazy|Strefie Gazy]].
 
=== Operacja „Gorąca zima” ===
* 5 marca – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w centrum [[Hajfa|Hajfy]] zabijając 17 Izraelczyków i raniąc 53 osoby. Większość ofiar to studenci.
 
W marcu 2003 roku palestyńskie ugrupowanie [[Hamas]] rozpoczęło ze [[Strefa Gazy|Strefy Gazy]] ostrzał rakietami ''[[Kassam]]'' terytorium [[Izrael]]aIzraela. Rakiety najczęściej spadały na miasto [[Sederot]].
 
Pod naciskiem [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] [[Jasir Arafat]] zgodził się na wprowadzenie reform [[Autonomia Palestyńska|Autonomii Palestyńskiej]]. Jako jeden z pierwszych kroków wybrano premiera Autonomii. 19 marca [[Mahmud Abbas]] został pierwszym w historii palestyńskim premierem. Abbasowi został przedstawiony [[Plan pokojowy dla Bliskiego Wschodu z 2003 roku|bliskowschodni plan pokojowy]] przygotowany przez tzw. kwartet bliskowschodni. Abbas podjął próbę reformy palestyńskich sił bezpieczeństwa.
 
* 30 marca – zamachowiec-samobójca wysadził się przed kawiarnią na deptaku w Netanii raniąc 49 Izraelczyków.
* 30 kwietnia – zamachowiec-samobójca wysadził się na promenadzie niedaleko amerykańskiej ambasady w [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwie]] zabijając 3 Izraelczyków i raniąc 60 osób.
 
11 maja 2003 roku izraelska armia pod naciskiem Stanów Zjednoczonych zdjęła blokadę terytoriów Autonomii Palestyńskiej. Miał to być gest dobrej woli ułatwiający [[Mahmud Abbas|Abbasowi]] wprowadzenie reform.
 
* 18 maja – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w Jerozolimie zabijając 7 Izraelczyków i raniąc 20 osób. Drugi zamachowiec-samobójca wysadził się na przedmieściach miasta.
* 19 maja – zamachowiec-samobójczyni wysadziła się w centrum handlowym w Afuli zabijając 3 Izraelczyków i raniąc 20 osób.
 
Natomiast izraelska armia ponownie wprowadziła blokadę palestyńskich terytoriów. Izrael rozważał także pomysł wydalenia [[Jasir Arafat|Arafata]].
 
29 maja 2003 roku odbyło się w Jerozolimie spotkanie [[Ariel Szaron|Ariela Szarona]] i [[Mahmud Abbas|Mahmuda Abbasa]]. W rozmowach utrzymały się różnice w sprawie sposobu ograniczania działalności radykalnych ugrupowań palestyńskich, odpowiedzialnych za długą serię zamachów. Abbas opowiedział się za pokojowym nakłanianiem ich przywódców do przerwania ataków przeciwko Izraelowi. Strona palestyńska podkreśliła, że próba siłowego rozwiązania mogłaby doprowadzić do wybuchu wojny domowej na terytoriach palestyńskich. Szaron zapowiedział zniesienie blokady Zachodniego Brzegu Jordanu i wpuszczenie 25 tys. palestyńskich pracowników do Izraela. Warunkiem dalszych ustępstw za strony izraelskiej było zaprzestanie ataków przeciwko Izraelowi. 30 maja Izrael zaczął łagodzenie restrykcji wobec ludności palestyńskiej. 1 czerwca złagodzono blokadę Autonomii i zaczęto zwalniać palestyńskich więźniów.
 
=== Szczyt w Akabie ===
4 czerwca 2003 roku odbył się w [[Akaba|Akabie]] szczyt prezydenta [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] [[George W. Bush|George’a Busha]] z premierem [[Izrael]]aIzraela [[Ariel Szaron|Arielem Szaronem]] i premierem [[Autonomia Palestyńska|Autonomii Palestyńskiej]] [[Mahmud Abbas|Mahmudem Abbasem]]. Szaron wyraził poparcie dla powstania w przyszłości państwa palestyńskiego. Abbas oświadczył, że zbrojne powstanie palestyńskie (Intifada) musi się zakończyć i oficjalnie potępił terroryzm.
 
Proklamowano zawieszenie broni, jednak radykalne ugrupowania palestyńskie odrzuciły taką możliwość. Za kontynuacją zbrojnego powstania Intifady opowiedziały się: Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny, [[Hamas]] oraz [[Islamski Dżihad]], które wspólnie nasiliły swoją działalność w [[Strefa Gazy|Strefie Gazy]].
 
* 11 czerwca – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w centrum [[Jerozolima|Jerozolimy]] zabijając 17 Izraelczyków i raniąc blisko 100 osób.
* 19 czerwca – zamachowiec-samobójca wysadził się w sklepie na północy doliny Jordanu zabijając 1 Izraelczyka.
* 7 lipca – zamachowiec-samobójca wysadził się niszcząc dom w osiedlu [[Kefar Jabec]], zabijając 1 Izraelkę.
* 19 sierpnia – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w centrum Jerozolimy zabijając 23 Izraelczyków i raniąc 130 osób. Większość pasażerów w autobusie stanowili ortodoksyjni Żydzi z rodzinami.
 
We wrześniu 2003 roku palestyński premier Mahmud Abbas nie mogąc wprowadzić skutecznych reform w Autonomii podał się do dymisji. Bezpośrednią przyczyną jego dymisji był konflikt o władzę z [[Jasir Arafat|Arafatem]]. Nowym premierem został [[Ahmad Kuraj|Ahmed Korei]].
 
* 9 września – zamachowiec-samobójca wysadził się przy wejściu na teren izraelskiej bazy wojskowej [[Tsifrim]] pod Tel Awiwem, zabijając 8 izraelskich żołnierzy i raniąc 30 osób. Inny zamachowiec-samobójca wysadził się w powietrze u wejścia do kawiarni Hillel w centrum Jerozolimy zabijając 7 Izraelczyków i raniąc 50 osób.
 
=== Plan Szarona ===
18 grudnia 2003 roku [[Premierzy Izraela|izraelski premier]] [[Ariel Szaron]] przedstawił własny plan rozwiązania konfliktu [[izrael]]skoizraelsko-[[Palestyńczycy|palestyńskiego]] drogą pokojową. Szaron powiedział, że jeśli impas w konflikcie będzie trwał, jego kraj wytyczy nowe „linie bezpieczeństwa”, oddzielające Izrael od terytoriów palestyńskich na [[Zachodni Brzeg|Zachodnim Brzegu]] i w [[Strefa Gazy|Strefie Gazy]]. Plan zakładał wcześniejsze powstanie państwa palestyńskiego i likwidację części [[osiedla żydowskie|osiedli żydowskich]]. Nowe granice miały być chronione przez budowaną „barierę bezpieczeństwa”. To posunięcie spotkało się z oskarżeniem, że poprzez wytyczone w ten sposób granicy Izrael bezprawnie anektuje część terytorium Zachodniego Brzegu Jordanu.
 
* 25 grudnia – zamachowiec-samobójca wysadził się na przystanku autobusowym w [[Petach Tikwa|Petach Tikwie]] zabijając 4 Izraelczyków i raniąc 15 osób.
* 29 stycznia 2004 – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w centrum [[Jerozolima|Jerozolimy]] zabijając 10 Izraelczyków i raniąc 50 osób.
* 22 lutego – zamachowiec-samobójca wysadził się w autobusie w centrum Jerozolimy zabijając 7 Izraelczyków i raniąc 66 osób.
 
 
=== Operacja „Tęcza” ===
W maju 2004 roku izraelska armia przeprowadziła rozległą operację wojskową w [[Strefa Gazy|Strefie Gazy]] wymierzoną w infrastrukturę palestyńskich organizacji bojowych. Zniszczono wiele warsztatów zbrojeniowych oraz przejęto dużo broni i materiałów wybuchowych.
 
* 11 lipca – wybuch bomby podłożonej na dworcu autobusowym w [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwie]] zabił 1 Izraelkę i ranił 30 osób.
* 31 sierpnia – dwóch zamachowców-samobójców wysadziło się w dwóch autobusach w [[Beer Szewa|Beer Szewie]] zabijając 16 Izraelczyków i raniąc 91 osób.
* 22 września – zamachowiec-samobójczyni wysadziła się przy przystanku autobusowym w [[Jerozolima|Jerozolimie]] zabijając 2 Izraelczyków i raniąc 16 osób.
 
Według danych agencji EFE, w ciągu czterech lat trwania palestyńskiego powstania Intifadyintifady, w okresie od 29 września 2000 do 31 maja 2004, w wyniku ataków palestyńskich, zginęło ogółem 1017 a rannych zostało 5598 Izraelczyków. W Izraelu przeprowadzono 138 zamachów samobójczych, 13370 ostrzałów, 460 rakiet ''[[Kassam]]'' spadło na izraelskie osiedla i miasta. W tym samym czasie 3345 Palestyńczyków zabito ponad 40 tys. Palestyńczyków zostało rannych. Izraelskie siły aresztowały także ponad 7200 osób. Do czerwca 2004 roku armia izraelska zniszczyła całkowicie lub częściowo 62888 palestyńskich domów, z czego 18243 w Strefie Gazy.
 
=== Operacja „Dni pokuty” ===
W październiku 2004 roku izraelska armia przeprowadziła dużą operację wojskową w [[Strefa Gazy|Strefie Gazy]]. Celem było uniemożliwienie ostrzału rakietowego terytorium Izraela. W toku operacji doszło do ciężkich walk z grupami [[Hamas]]u, w których zginęło 111 a rannych zostało 350 Palestyńczyków.
 
1 listopada – zamachowiec-samobójca wysadził się na targowisku w [[Tel Awiw-Jafa|Tel Awiwie]] zabijając 3 Izraelczyków i raniąc 32 osoby.
 
=== Śmierć Jasira Arafata ===
11 listopada 2004 roku palestyński prezydent [[Jasir Arafat]] zmarł w [[Paryż]]u. Wraz z jego śmiercią zaczęła wygasać siła palestyńskiego powstania Intifady. Nowy palestyński przywódca [[Mahmud Abbas]] wznowił proces pokojowy z [[Izrael]]emIzraelem, napotyka jednak na poważne trudności ze strony radykalnych ugrupowań bojowych. Jednocześnie strona palestyńska oskarża także władze Izraela o niechęć do osiągnięcia porozumienia.
 
== Zobacz też ==