Ferdynand Goetel: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 30 bajtów ,  1 miesiąc temu
→‎Życiorys: okoliczności mordu na Martinim są jasno wyłuszczone w haśle o nim, reszta to spekulacje
(kat., drobne merytoryczne)
(→‎Życiorys: okoliczności mordu na Martinim są jasno wyłuszczone w haśle o nim, reszta to spekulacje)
[[II wojna światowa|II wojnę światową]] spędził w Warszawie. W trakcie obrony miasta we wrześniu 1939 r. był kierownikiem sekcji propagandy Obywatelskiego Komitetu Pomocy Ludności Warszawy. Współpracował wówczas z kierującym obroną Warszawy jej prezydentem [[Stefan Starzyński|Stefanem Starzyńskim]], pisząc m.in. jego przemówienia radiowe. W latach 1943–1944 wspólnie z [[Wilam Horzyca|Wilamem Horzycą]] był redaktorem podziemnego pisma „[[Nurt. Pismo poświęcone kulturze polskiej|Nurt]]”.
 
W 1943 za wiedzą [[Delegatura Rządu na Kraj|Delegatury Rządu na Kraj]] wziął udział w zorganizowanej przez Niemców misji, która badała [[zbrodnia katyńska|groby polskich oficerów w Katyniu]]. Po wojnie był dla Sowietów jednym z najbardziej niewygodnych świadków zbrodni katyńskiej. Został przez władze komunistyczne oskarżony o kolaborację z Niemcami i ścigany listami gończymi. Przez rok ukrywał się w jednym z [[Kraków|krakowskich]] klasztorów. Zdecydował się uciec z Polski na jesieni 1945 roku pomimo tego, że nie poszukiwano go (oskarżający go wcześniej prokurator [[Roman Martini|Martini]] został zamordowany w niejasnych okolicznościach, a nikt po nim nie przejął sprawy)<ref>{{Cytuj |autor = Ferdynand Goetel |tytuł = Czasy wojny |data = 1990 |miejsce = Gdańsk |wydawca = Oficyna wydawnicza „Graf”}}</ref>. Z fałszywym paszportem holenderskim na nazwisko Jan Menten przez [[Czechy]] i [[Bawaria|Bawarię]] dotarł do Wojska Polskiego we [[Włochy|Włoszech]]. Oczyszczony przez specjalną komisję z zarzutów kolaboracji został oficerem prasowym [[2 Korpus Polski (PSZ)|Drugiego Korpusu]]. W 1946 r. wyjechał do [[Londyn]]u. Był członkiem [[Liga Niepodległości Polski|Ligi Niepodległości Polski]]{{r|kasprzyk}}. Publikował w polskiej prasie emigracyjnej, m.in. w londyńskich „[[Wiadomości (tygodnik emigracyjny)|Wiadomościach]]” i paryskiej „[[Kultura (miesięcznik)|Kulturze]]”. Walczył piórem o godne miejsce Polski w Europie i ostro polemizował z zachodnimi politykami, którzy pozostawiali ją w sferze wpływów wschodnich. Pod koniec życia chorował na [[Jaskra|jaskrę]], lecz mimo to regularnie dyktował artykuły do prasy. Laureat Nagrody [[Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie|Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie]] w [[1959]] roku<ref>[http://www.zppno.org/aktualnosci/lista-laureatow-1951-2011/ Lista laureatów – 1951-2011] </ref>.
 
W [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] komunistyczne władze obłożyły jego twórczość całkowitą cenzurą: przez 45 lat nie drukowano jego książek, a całą jego twórczość wycofano z bibliotek. Dopiero w czerwcu 1989 r. zarząd polskiego Pen Clubu pod przewodnictwem [[Juliusz Żuławski|Juliusza Żuławskiego]] stwierdził całkowitą bezpodstawność zarzutów skierowanych przeciwko Goetlowi i zażądał przywrócenia pisarza i jego twórczości społeczeństwu.
13 grudnia 2003 r. prochy Ferdynanda Goetla sprowadzone do Polski zostały pochowane na [[Zakopane|zakopiańskim]] [[Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku|Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku]].
 
Brat [[Walery Goetel|Walerego Goetla]]. Ojciec [[Elżbieta Goetel|Elżbiety Goetel]] oraz Romana Goetla (fotograf).
 
== Odznaczenia ==