Zdzisław Lubomirski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 855 bajtów ,  1 miesiąc temu
→‎Podsumowanie: drobne redakcyjne
(→‎Podsumowanie: drobne redakcyjne)
Książę zdecydował się na pozostanie w kraju. Był znanym międzywojennym politykiem, więc wydawał się niebezpieczny dla władz okupacyjnych. 10 listopada 1942 roku został aresztowany przez [[Gestapo]] za działalność niepodległościową. Przez dwa miesiące był przetrzymywany w więzieniu bez postawienia zarzutów, osadzony na [[Pawiak]]u<ref>Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 419.</ref>. Wreszcie został zwolniony, ale odniósł ciężkie i poważne rany. Nie zdołał już wyzdrowieć. W wyniku obrażeń zmarł 31 lipca 1943 roku w swoim domu w [[Pałac w Małej Wsi|Małej Wsi]]<ref>[[Janusz Pajewski]], ''Lubomirski Zdzisław'', [w:] ''[[Polski Słownik Biograficzny]]'', red. A. Rostworowski, t. 18, PAN, Wrocław 1973, s. 68.</ref>.
 
Pochowany został w kościele parafialnym w [[Belsk Duży|Belsku Dużym]].
== Podsumowanie ==
Książę Zdzisław Lubomirski od młodości był przeświadczony o potrzebie odbudowy państwa polskiego. Polska niepodległość była celem, jaki przyświecał mu przez całe życie. Książę Rozpoczął swoją pracę w organizacjach dobroczynnych, by potem budować samorząd Warszawy, wreszcie tworzyć podwaliny odrodzonego państwa. Nie wahał się zmieniać obozów politycznych, kiedy uznał to za wartościowy krok w kierunku umacniania polskich struktur gospodarczych, administracyjnych, prawnych.
 
Generał-gubernator wojsk niemieckich [[Hans Hartwig von Beseler]] tak scharakteryzował księcia w raporcie przesłanym do cesarza w 1917 roku<ref>Cyt. za: J. Pajewski, ''Lubomirski Zdzisław'', [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. A. Rostworowski, t. 18, PAN, Wrocław 1973, s. 67</ref>:
{{cytat|Książę Lubomirski z tradycji i usposobienia stoi w obozie antyrosyjskim; jego niezdecydowane stanowisko polityczne w pierwszym okresie okupacji należy tłumaczyć osobistymi zobowiązaniami, z których go później sam car zwolnił. Od zupełnej lojalności [względem Niemców] jest jednak książę równie daleki, jak od szczerego uznania nie neutralistycznego jedynie, lecz także czynnego współdziałania Polski z Państwami Centralnymi. Ale i jego potęga faktów nieodparcie skieruje na tory aktywizmu.”}}<ref>Cyt. za: J. Pajewski, Lubomirski Zdzisław, [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. A. Rostworowski, t. 18, PAN, Wrocław 1973, s. 67</ref> Pochowany został w kościele parafialnym w [[Belsk Duży|Belsku Dużym]].
 
{{cytat|Książę Lubomirski z tradycji i usposobienia stoi w obozie antyrosyjskim; jego niezdecydowane stanowisko polityczne w pierwszym okresie okupacji należy tłumaczyć osobistymi zobowiązaniami, z których go później sam car zwolnił. Od zupełnej lojalności [względem Niemców] jest jednak książę równie daleki, jak od szczerego uznania nie neutralistycznego jedynie, lecz także czynnego współdziałania Polski z Państwami Centralnymi. Ale i jego potęga faktów nieodparcie skieruje na tory aktywizmu.”}}<ref>Cyt. za: J. Pajewski, Lubomirski Zdzisław, [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. A. Rostworowski, t. 18, PAN, Wrocław 1973, s. 67</ref> Pochowany został w kościele parafialnym w [[Belsk Duży|Belsku Dużym]].
W 2018 roku ukazała się pierwsza biografia księcia pod tytułem „Książę Regent. Opowieść o Zdzisławie Lubomirskim” pióra Magdaleny Jastrzębskiej<ref>{{Cytuj |autor = Magdalena Jastrzębska |tytuł = Książę Regent. Opowieść o Zdzisławie Lubomirskim. Wydawnictwo LTW, Łomianki 2018. |data = }}</ref>. Autorka wykorzystując wiele materiałów źródłowych, w tym prywatną korespondencję, ukazała życie Lubomirskiego na tle burzliwych czasów przełomu XIX i XX stulecia.
 
W 2018 roku ukazała się pierwsza biografia księcia pod tytułem ''Książę Regent. Opowieść o Zdzisławie Lubomirskim'' Magdaleny Jastrzębskiej (Wydawnictwo LTW).
 
== Wywód przodków ==