Podhorce (powiat tomaszowski): Różnice pomiędzy wersjami

→‎Historia: link, red.
(red, odnośniki)
(→‎Historia: link, red.)
Podczas [[I rozbiór Polski|I rozbioru]] wieś trafiła do Austrii. W roku 1809 okręg zamojski przyłączono do [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]], a po upadku Napoleona Bonapartego w 1815 roku wieś stała się częścią [[Królestwo Polskie (kongresowe)|Królestwa Polskiego]] pod zaborem Cesarstwa Rosyjskiego.
 
Działania [[I wojna światowa|wojenne 1914-1918]] przyniosły zmiany. W październiku 1917 r. cerkiew rekoncyfikowano na kościół katolicki. Mieszkańcy zbudowali dużą, parterową szkołę. Uaktywniła się Ochotnicza Straż Pożarna, która powstała w 1912 r. Młodzież działała w [[Związek Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”|ZMW „Wici”]] i w Stowarzyszeniu Młodzieży Katolickiej pod opieką ks. T. Woźniaka. We wsi erygowano [[Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Podhorcach|parafię]]. W okresie międzywojennym wieś zamieszkiwała ludność polska, żydowska i ukraińska, zajmująca się przede wszystkim rolnictwem. Byli wśród niej szewcy, kowale, murarze, młynarze, stolarze, bednarze.
 
We wrześniu 1939 r. doszło tutaj do spotkania dwóch agresorów: niemieckiego i radzieckiego. Mieszkańcy wsi byli świadkami walki pod Tomaszowem Lubelskim. Od 17-23 IX rozpoczął się dla nich 5-letni okres okupacji. Wieś znalazła się w obrębie [[Generalne Gubernatorstwo|Generalnego Gubernatorstwa]], należała do dystryktu Lublin, powiat zamojski, gmina Majdan Górny. Opór mieszkańców wsi i ich walkę przedstawia ''Kronika'' Podhorzec. Wśród mieszkańców wsi są tacy, którzy za swą polskość trafili do [[Urząd Bezpieczeństwa|ubeckiej]] katowni w Tomaszowie Lubelskim zwanej „Cybulówką” lub „Smoczą Jamą”.
23 071

edycji