Nikita Chruszczow: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 5 bajtów ,  2 miesiące temu
Wycofano ostatnią zmianę treści (wprowadzoną przez 5.173.224.106) i przywrócono wersję 61504129 autorstwa ThWiki1910
(Wycofano ostatnią zmianę treści (wprowadzoną przez 5.173.224.106) i przywrócono wersję 61504129 autorstwa ThWiki1910)
Znacznik: Ręczne wycofanie zmian
Na posiedzeniu Komitetu Centralnego w styczniu 1955 roku, Malenkow został oskarżony o udział w sprawie leningradzkiej i ułatwienie Berii dojścia do władzy. Na posiedzeniu Rady Najwyższej w następnym miesiącu został zdymisjonowany z funkcji premiera. Ku zdziwieniu zachodnich obserwatorów zastąpił go Nikołaj Bułganin{{odn|Fursenko|2006|s=15–17}}. Chruszczow jeszcze przed tym wydarzeniem umocnił swoje wpływy wśród lokalnych przywódców partyjnych{{odn|Taubman|2003|s=264}}. Wraz z dymisją Malenkowa, Chruszczow stał się w praktyce najważniejszą osobą w partii{{odn|Tompson|1995|s=142}}. Sam Malenkow pozostał jednak w rządzie, pełniąc o wiele mniej znaczną funkcję ministra energetyki{{odn|Tompson|1995|s=141}}.
 
=== Przywódca ZSRR (1964r p.n.e1953–1964) ===
==== Polityka zewnetrznawewnętrzna ====
===== Konsolidacja władzy: SIEEEEEEEEEEEMMAAtajny referat =====
Po degradacji Malenkowa Chruszczow zachował nxana krótko dobre relacje z Mołotowem, a wieloletni szef radzieckiej dyplomacji zaproponował nawet Chruszczowowi, że to on, a nie Bułganin powinien zostać premierem{{odn|Taubman|2003|s=266}}. Z czasem Chruszczow i Mołotow poróżnili się. Mołotow poddał krytyce politykę zagospodarowania nieużytków, zgłaszając projekt zwiększenia wydajności produkcji na już rozwiniętych rolniczo obszarach{{odn|Taubman|2003|s=266–67}}. Kolejną rozbieżnością okazała się sprawa traktatu pokojowego z [[Austria|Austrią]] – Chruszczow dążył do jego podpisania i wycofania z tego kraju wojsk radzieckich. Mołotow z kolei prezentował twardogłowe stanowisko. Chruszczow bez konsultacji z Mołotowem przyjął w stolicy austriacką delegację i wynegocjował traktat, wycofując się tym samym militarnie z tego kraju{{odn|Fursenko|2006|s=27}}. Na posiedzeniu Komitetu Centralnego w połowie 1955 roku, Chruszczow wraz z pozostałym członkami Prezydium oskarżył Mołotowa o prowadzenie polityki zagranicznej, która przedstawiała ZSRR jako kraj agresywny. Pomimo krytyki minister zachował swoje stanowisko{{odn|Taubman|2003|s=268–69}}.
 
Po degradacji Malenkowa Chruszczow zachował nxa krótko dobre relacje z Mołotowem, a wieloletni szef radzieckiej dyplomacji zaproponował nawet Chruszczowowi, że to on, a nie Bułganin powinien zostać premierem{{odn|Taubman|2003|s=266}}. Z czasem Chruszczow i Mołotow poróżnili się. Mołotow poddał krytyce politykę zagospodarowania nieużytków, zgłaszając projekt zwiększenia wydajności produkcji na już rozwiniętych rolniczo obszarach{{odn|Taubman|2003|s=266–67}}. Kolejną rozbieżnością okazała się sprawa traktatu pokojowego z [[Austria|Austrią]] – Chruszczow dążył do jego podpisania i wycofania z tego kraju wojsk radzieckich. Mołotow z kolei prezentował twardogłowe stanowisko. Chruszczow bez konsultacji z Mołotowem przyjął w stolicy austriacką delegację i wynegocjował traktat, wycofując się tym samym militarnie z tego kraju{{odn|Fursenko|2006|s=27}}. Na posiedzeniu Komitetu Centralnego w połowie 1955 roku, Chruszczow wraz z pozostałym członkami Prezydium oskarżył Mołotowa o prowadzenie polityki zagranicznej, która przedstawiała ZSRR jako kraj agresywny. Pomimo krytyki minister zachował swoje stanowisko{{odn|Taubman|2003|s=268–69}}.
 
Pod koniec 1955 roku tysiące więźniów politycznych z sieci obozów pracy [[Gułag]]u zostało wypuszczonych na wolność, a po powrocie do domu opowiedziało swoje doświadczenia życia obozowego{{odn|Taubman|2003|s=275}}. Chruszczow rozpoczął działania zmierzające do ujawnienia zbrodni stalinowskich i rozliczeń ze [[stalinizm]]em{{odn|Taubman|2003|s=276}}. Od października 1955 roku planował wygłosić na zbliżającym się XX Zjeździe KPZR referat o zbrodniach reżimu Stalina, czemu na niejawnym posiedzeniu partyjnych notabli sprzeciwiali się niektórzy działacze. W tym gronie znaleźli się Malenkow i Mołotow{{odn|Taubman|2003|s=279–80}}.