Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”: Różnice pomiędzy wersjami

m
m (link Tadeusz Kornaś using Find link)
Znacznik: edytor kodu źródłowego 2017
=== Program wiejski ===
[[Plik:Gardzienice - chata zgromadzeń.jpg|thumb|240px|Wiejska chata, w której gardzieniccy artyści przyjmują widzów]]
Włodzimierz Staniewski tworząc „Gardzienice”, zainspirowany teatralnymi koncepcjami [[Mieczysław Limanowski|Mieczysława Limanowskiego]], sformułował tzw. Program wiejski, do którego założeń należały comiesięczne kilkudniowe piesze wyprawy po terenach wiejskich. Staniewski poszukiwał „nowego środowiska naturalnego teatru”, które rozumiał jako spotkanie z ludźmi nieskażonymi przez konwencjonalne metody odbioru sztuki, wykształcone w miejskim obiegu kulturalnym. Liczył na spontaniczną reakcję i stworzenie z nowym widzem poczucia więzi, opartej na sztuce i tradycji ludowej kultury. W celu dotarcia do takiej publiczności we wczesnej fazie działalności teatru organizowane były Wyprawy. Pierwsze przedstawienia „Gardzienic” poddawane były podczas Wypraw naturalizacji. Polegała ona na uwzględnianiu przy tworzeniu spektaklu doświadczeń artystów ze spotkań z wiejską społecznością, odnajdywanie takiego sposobu prezentacji, aby zbudować więź z mieszkańcami wsi i sprowokować ich twórczą reakcję. Tak przygotowane sekwencje teatralne konfrontowano z lokalną widownią, a jej reakcja służyła za podstawę dalszej pracy nad spektaklem. Większość organizowanych Wypraw odbywała się we wschodnich rejonach Polski. Staniewski podkreślał, że obszaremjegoobszarem jego poszukiwań jest [[słowiańszczyzna]]. Odbywały jednak również wędrówki po innych terenach, np.: w [[Województwo jeleniogórskie|województwie jeleniogórskim]] czy za granicą ([[Apeniny]], [[Lotaryngia]], południowa [[Toskania]]) Wyprawy te związane były głównie z uczestnictwem grupy w festiwalach teatralnych<ref name="Kornaś R2">{{Cytuj książkę | nazwisko = Kornaś | imię = Tadeusz. | tytuł = Włodzimierz Staniewski i Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice” | rozdział = Praktyki teatralne – Wyprawy, Zgromadzenia | data = 2004 | wydawca = Wydawnictwo Homini | miejsce = Kraków | isbn = 83-89598-33-7 | strony = 51-110}}</ref>.
 
[[Leszek Kolankiewicz]], odnosząc się do przedstawień powstałych w ramach Programu Wiejskiego, stwierdził, że spektakle „Gardzienic” tworzą nowy gatunek sztuki teatralnej, który nazwał etnooratorium scenicznym. Korzeni tych spektakli dopatrywał się w praktykowaniu tradycyjnych śpiewów ludowych (etnografia żywa) i w sakralnym rytuale, które przyobleczone zostały w nową awangardową formę<ref>{{Cytuj pismo |nazwisko = Kolankiewicz |imię = Leszek |autor link = Leszek Kolankiewicz |tytuł = Etnooratorium – świętych obcowanie |czasopismo = ResPublica |wolumin = |wydanie = |strony = 48-53 |data = 1987-11 |url = http://publica.pl/media/archiwum/Pages_from_87-5-9.pdf |wydawca = |miejsce = |issn = |doi =}}</ref>.
 
; '''Kompozycje teatralne'''
: Artyści musieli uwiarygodnić się przed wsią, do której przybywali jako obcy. Służyła temu nie tylko koncepcja orszaku, ale także już na miejscu „twórcza obecność”. Kompozycje teatralne to zbiór działań, mających na celu odformalizowanie kontaktu ze wsią. Działaniem artystycznym w rozumieniu Staniewskiego był nie tylko spektakl, ale też wszelkie formy aktywności, jakie są związane z gościną we wsi. To praca aktorów nad przygotowaniem wieczornego przedstawienia, zapraszanie mieszkańców na spektakl, aktywne włączanie się w życie lokalnej społeczności. Artyści starali się stać na tę chwilę członkami odwiedzanej wspólnoty. Wszystko to miało owocować budowaniem zaufania, wzajemnym dzieleniem się sztuką<ref>W. Staniewski, ''Po nowe środowisko teatru'', Prateatr II, Wrocław 1982, s. 40-41.</ref>. Kathleen Cioffi tak określała charakter wypraw:
 
{{Cytat|Członkowie grupy przybywali do wsi na krótko, by śpiewać, tańczyć i nawet jeść z mieszkańcami, […] jak synowie i córki, przyjeżdżający z wizytą<ref>K.M. Cioffi, ''Alternative Theatre In Poland 1954-1989'', Amsterdam 1999, s. 208.</ref>.}}
9583

edycje