Wikipedysta:Zala/brudnopis5: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 113 bajtów ,  1 miesiąc temu
m
drobne merytoryczne
m (drobne merytoryczne)
m (drobne merytoryczne)
|zatonął =
|los okrętu = [[Stocznia złomowa|złomowany]] w 1921
|wyporność = 410 [[Tona|tonyton]]
|wyporność w zanurzeniu = 493 tontony
|długość = 50,45 m
|szerokość = 5,22 m
 
== Projekt i budowa ==
Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu ''[[Okręty podwodne typu UC I|UC I]]'', a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo [[Kaiserliche Marine|Cesarskiej Marynarki Wojennej]] z [[GrossadmiralWielki admirał|admirałem]] [[Alfred von Tirpitz|von Tirpitzem]] na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ ''UC II'', tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu ''[[Okręty podwodne typu UB II|UB II]]''{{odn|Fontenoy|2007|s=106}}. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja [[Wyrzutnia torpedowa|wyrzutni torpedowych]] i [[Działo okrętowe|działa pokładowego]], zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary){{odn|Fontenoy|2007|s=106}}{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=182}}.
 
SM{{refn|grupa=uwaga|SM – ''Seiner Majestät'' – [okręt] Jego Mości.}} UC-74 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu ''UC II'' (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat Okrętów Podwodnych{{odn|Rössler|1989|s=50}}), w ramach wojennego programu rozbudowy floty{{odn|Rössler|1989|s=53}}{{odn|UC 74}}. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z sześciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni{{odn|Rössler|1989|s=53}}{{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}{{odn|Williamson|2016|s=14}}. UC-74 otrzymał numer stoczniowy 26879 (''Werk 26879''){{odn|UC 74}}{{odn|Gogin|2020}}. [[Stępka|Stępkę]] okrętu położono w 1916 roku{{odn|Gogin|2020}}, a [[Wodowanie|zwodowany]] został 19 października 1916 roku{{odn|Fontenoy|2007|s=106105}}{{odn|Hutchinson|2001|s=54}}.
 
== Dane taktyczno-techniczne ==
SM UC-74 był średniej wielkości [[Dwukadłubowy okręt podwodny|dwukadłubowym]] przybrzeżnym [[Okręt podwodny|okrętem podwodnym]]{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=182}}. [[Długość całkowita (statek)|Długość całkowita]] wynosiła 50,45 metra{{refn|grupa=uwaga|Od 1917 roku: 52,11 metra{{odn|Möller|Brack|2004|s=62}}{{odn|Gozdawa-Gołębiowski|1994|s=564}}.}}, [[Szerokość całkowita|szerokość]] 5,22 metra i [[zanurzenie]] 3,65 metra{{odn|MöllerGogin|Brack|2004|s=592020}}{{odn|GoginGröner|20201985|s=59}}. Wykonany ze [[stal]]i [[kadłub sztywny]] miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od [[Stępka|stępki]] do szczytu [[Kiosk okrętu podwodnego|kiosku]]) wynosiła 7,46 metra{{odn|UC II}}. [[Wyporność]] w położeniu nawodnym wynosiła 410 [[Tona|tonyton]], a w zanurzeniu 493 tontony{{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}{{odn|Gozdawa-Gołębiowski|1994|s=564}}. Jednostka miała wysoki, ostry [[Dziób jednostki pływającej|dziób]] przystosowany do przecinania [[Zagroda bonowa|sieci przeciwpodwodnych]]; do jej wnętrza prowadziły trzy [[luk]]i: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w [[Rufa|części rufowej]], prowadzący do maszynowni{{odn|Knott|2015}}. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną{{odn|Knott|2015}}. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-[[Cylinder (mechanika)|cylindrowe]], [[Silnik czterosuwowy|czterosuwowe]] [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] [[Körting Hannover|Körting]] o łącznej mocy 440 [[Wat|kW]] (600 [[Koń mechaniczny|KM]]), zaś pod wodą poruszał się dzięki dwóm [[Silnik elektryczny|silnikom elektrycznym]] [[Siemens|SSW]] o łącznej mocy 460 kW (620 KM){{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}{{odn|Gogin|2020}}. Dwa [[Okrętowy wał napędowy|wały napędowe]] obracały dwie [[Śruba okrętowa|śruby]] wykonane z [[Brązy|brązu manganowego]] (o średnicy 1,9 metra i [[Skok śruby|skoku]] 0,9 metra){{odn|Knott|2015}}. Okręt osiągał prędkość 11,8 [[Węzeł (jednostka prędkości)|węzła]] na powierzchni i 7,3 węzła w zanurzeniu{{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}{{odn|Gogin|2020}}. Zasięg wynosił 10 230 [[Mila morska|Mm]] przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą{{odn|Gogin|2020}}{{odn|Gröner|1985|s=5859}}{{refn|grupa=uwaga|Opracowania znacznie różnią się wartościami zasięgu na powierzchni: {{odn|Gibson|Prendergast|2014|s=313|ref=nie}} podają, że wynosił on 6910 mil morskich przy prędkości 7 węzłów, zaś {{odn|Hutchinson|2001|s=52|ref=nie}} – 6430 Mm przy prędkości 7 węzłów.}}. [[Zbiornik paliwa|Zbiorniki]] mieściły 5655 ton paliwa{{odn|Gogin|2020}}{{odn|Gröner|1985|s=5859}}{{refn|grupa=uwaga|{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=182|ref=nie}} podaje, że zbiorniki okrętu mieściły 63 tony paliwa.}}, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach [[Akumulator elektryczny|akumulatorów]] 26 MAS po 62 [[Ogniwo galwaniczne|ogniwa]], zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi{{odn|Rössler|1989|s=53}}{{odn|Perepeczko|2000|s=247}}. Okręt miał siedem zewnętrznych [[Zbiornik balastowy|zbiorników balastowych]]{{odn|Knott|2015}}. [[Zanurzenie testowe|Dopuszczalna głębokość zanurzenia]] wynosiła 50 metrów{{odn|UC II}}{{odn|Showell|2006|s=56}}, zaś czas wykonania manewru zanurzenia 40 [[Sekunda|sekund]]{{odn|Gibson|Prendergast|2014|s=313}}.
 
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 [[Mina kotwiczna|min kotwicznych]] typu [[Mina morska UC/200|UC/200]] w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”){{odn|Gardiner|Gray|1985|s=182}}{{odn|Witkowski|2009|s=15}}. Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów){{odn|Showell|2006|s=57}}{{odn|Witkowski|2009|s=14}}. Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne [[Wyrzutnia torpedowa|wyrzutnie torped]] [[Kaliber broni|kalibru]] 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 [[Torpeda|torped]]) oraz umieszczone przed kioskiem [[Działo okrętowe|działo pokładowe]] kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 [[Nabój|naboi]]{{odn|Gardiner|Gray|1985|s=182}}{{odn|UC II}}{{odn|Moore|1990|s=127}}. Okręt wyposażony był w trzy [[Peryskop (przyrząd optyczny)|peryskopy]] [[Carl Zeiss (przedsiębiorstwo)|Zeissa]] oraz [[Kotwica grzybkowa|kotwicę grzybkową]] o masie 272 kg{{odn|Knott|2015}}.
18 lipca nowym dowódcą jednostki został por. mar. [[Carl Heinrich Saß]]{{odn|Carl Heinrich Saß}}. 23 października na wschód od Sycylii U-Boot storpedował i uszkodził zbudowany w 1902 roku włoski parowiec „Ischia” (4050 BRT), płynący z [[Port Said]]u do Syrakuz{{odn|Ischia}}.
 
W obliczu upadku [[Austro-Węgry|Monarchii Austro-Węgierskiej]] pomiędzy 28 października a 1 listopada 1918 roku UC-74 wypłynął w rejs do Niemiec{{odn|Perepeczko|2000|s=457}}. Po dopłynięciu do ojczyzny, w myśl postanowień [[Rozejm w Compiègne (1918)|rozejmu w Compiègne]] został 16 stycznia 1919 roku poddany Brytyjczykom{{odn|UC 74}}{{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}. Okręt został [[Stocznia złomowa|zezłomowany]] w [[Morecambe]] w 1920 roku{{odn|UC 74}}{{odn|Möller|Brack|2004|s=5962}}.
 
=== Podsumowanie działalności bojowej ===
56 991

edycji