Michał Janiszewski (1926–2016): Różnice pomiędzy wersjami

drobne merytoryczne, źródła/przypisy
(drobne redakcyjne)
(drobne merytoryczne, źródła/przypisy)
Urodził się 15 czerwca 1926 w [[Poznań|Poznaniu]] w rodzinie lekarza Stanisława Janiszewskiego (ur. 1893) i Marii z domu Schmidt (ur. 1903){{r|IPN}}<ref name="spisludności1931">{{Cytuj stronę | url = https://szukajwarchiwach.pl/53/474/0/19.3/14531/str/1/15/50/KCtDQkWLRsvV1P6DcAEXxQ/#tabSkany | tytuł = Rodzina Janiszewskich w spisie ludności z 1931 roku. | opublikowany = Szukajwarchiwach.pl | język = pl | data dostępu = 2017-01-28}}</ref>. Od 1950 służył w [[Ludowe Wojsko Polskie|Wojsku Polskim]], początkowo w [[Wojska łączności ludowego Wojska Polskiego|Wojskach Łączności]], a następnie w [[Sztab Generalny Wojska Polskiego|Sztabie Generalnym Wojska Polskiego]]. Od 1950 należał do [[Polska Zjednoczona Partia Robotnicza|Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej]]. Od 1972 pełnił funkcję szefa gabinetu generała [[Wojciech Jaruzelski|Wojciecha Jaruzelskiego]] (w latach 1972–1981 jako [[Ministerstwo Obrony Narodowej|ministra obrony narodowej]], a w okresie 1984–1989 jako przewodniczącego [[Komitet Obrony Kraju|Komitetu Obrony Kraju]]). Kierował także [[Urząd Rady Ministrów|Urzędem Rady Ministrów]] od 17 lutego 1981 w czasie pełnienia funkcji [[Prezes Rady Ministrów|premiera]] przez Jaruzelskiego oraz w kolejnych gabinetach – [[Rząd Zbigniewa Messnera|Zbigniewa Messnera]] i [[Rząd Mieczysława Rakowskiego|Mieczysława Rakowskiego]] (od 1985 jako członek rządu, minister-szef Urzędu Rady Ministrów). Od 13 września 1989 do 21 grudnia 1990 był szefem [[Kancelaria Prezydenta RP|Kancelarii Prezydenta PRL/RP]].
 
Od grudnia 1981 do lipca 1983 wchodził w skład [[Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego|Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego]]. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady [[Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej|Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej]]. W latach 1983-1988 zastępca przewodniczącego Rady Obywatelskiej Budowy Pomnika Szpitala [[Centrum Zdrowia Matki Polki]]<ref> "[[Dziennik Łódzki]]", nr 104 (10320), 27-29 maja 1983, s. 5<ref>.
 
W 1976 został awansowany do stopnia [[Generał brygady|generała brygady]], a w 1983 do stopnia [[Generał dywizji|generała dywizji]]. Był [[Doktor (stopień naukowy)|doktorem]] nauk wojskowych. W grudniu 1990 zakończył zawodową służbę wojskową i działalność publiczną. W styczniu 1991, w wieku 64 lat został przeniesiony w stan spoczynku.