Architektura barokowa we Francji: Różnice pomiędzy wersjami

poprawa linków
m (poprawa linków)
(poprawa linków)
*[[Louis Le Vau]] - rozbudował schemat wiejskiej rezydencji zapoczątkowany przez Mansarta wprowadzając dużą, eliptyczną lub okrągłą salę w centralnej części planu z zejściem do ogrodu. Sala poprzedzona jest od frontu dużym [[hall (budownictwo)|hallem]], do którego przylegają dwie klatki schodowe. Rozwiązanie takie zastosował m. in. w pałacyku [[Vaux-le-Vicomte]] na zamówienie [[Nicolas Fouquet|Nicolasa Fouqueta]] ([[1656]] – [[1661]]). Inne dzieła Le Vau to: [[Hôtel Lambert (budynek)|Hôtel Lambert]] ([[1640]] – [[1648]]), Hôtel Lauzun, Collège Mazarin; pracował przy rozbudowie Luwru (od [[1655]]), północnego skrzydła pałacu [[Tuilerie]] i [[Pałac wersalski|Wersalu]] ([[1661]] – [[1670]]).
 
Kierunek włosko-barokowy reprezentuje [[Charles Lebrun]], architekt, rzeźbiarz i malarz. Pracował na zlecenie Ludwika XIV zdobiąc wnętrza pałaców Vax-le-Vicomte ([[1658]]- [[1661]]), Hôtelu Lambert ([[1650]] – 1658), Luwru (Galeria Apollina ok. [[1680]]) i Wersalu (Galeria Zwierciadlana, Salony Wojny i Pokoju, architektura ogrodowa oraz nieistniejące Schody Ambasadorów [[1678]] – [[1690]]). Jego twórczość to przede wszystkim doskonale skomponowane z wnętrzem dekoracje. Wprowadza gęsty podział płaszczyzn [[ściana (budownictwo)|ścian]], [[sufit|sufitów]] i [[posadzka|posadzek]]. Obramowania stolarskie, [[cokół|cokoły]], belkowania zdobi precyzyjnymi [[ornament (architekturasztuka)|ornamentami]] złożonymi z drobnych elementów. Pomiędzy nimi umieszcza obrazy, gobeliny, obicia.
 
Na zlecenie Ludwika XIV pracował także przedstawiciel baroku klasycznego, lekarz i architekt [[Claude Perrault]]. Jego największym dziełem był projekt wschodniej fasady Luwru ([[1667]]-[[1670]]) utrzymanej w stylu nawiązującym do [[palladianizm]]u. Powyżej poziomu parteru, który optycznie stanowi cokół bryły, umieścił [[kolumnada|kolumnadę]] w [[wielki porządek|wielkim porządku]] zwieńczoną ażurową [[attyka (architektura)|attyką]]. Płaszczyznę akcentują trzy [[ryzalit|ryzality]] umieszczone na narożach i w osi fasady.
Pod koniec baroku wyodrębnił się nowy kierunek nazwany rokoko ([[język francuski|j. franc.]] ''rocaille'' – muszla). We Francji jego pierwsza faza określana jest jako [[styl regencji]] (regence) a późniejsza, dojrzalsza forma stylem Ludwika XV. Nowe tendencje, które pojawiły się zwłaszcza w architekturze wnętrz, wiązane są ze swobodną i beztroską atmosferą dworów [[Filip Orleański|Filipa Orleańskiego]] i Ludwika XV oraz fascynacją [[sztuka chińska|sztuką chińską]], której dzieła w tym czasie masowo sprowadzano do Europy.
 
Architektura rokoko znacznie odbiega od surowszego nurtu klasycyzującego baroku, nie przypomina także rzeźbiarskich form ukształtowanych we Włoszech. Charakterystyczne cechy rokoka to przede wszystkim lekkość i swoboda kompozycji. Architekci rozwiązują płaszczyzny ścian i sufitów jako całość. Powierzchnia ścian dzielona jest na poszczególne, pola ([[panneau]]) w postaci prostokątów, których naroża są często zaokrąglone. Pola otrzymują obramowania z delikatnie rzeźbionych [[ornament (architektura)|ornamentów]] w postaci linearnych, często asymetrycznie skomponowanych [[plecionka|plecionek]], wici, [[arabeska (ornament)|arabeski]] o motywach inspirowanych światem roślinnym, kształtem muszli i falującej wody ([[rocaille]]). Pomiędzy poszczególnymi polami wkomponowane są płaszczyzny drzwi z [[supraporta|supraportami]], okien i luster, które także otrzymują ozdobne ramy. Dolną część ścian pokrywa się boazerią a pola podziału wypełniają malowidła lub ozdobne tkaniny. Dominuje pastelowa paleta barw o kolorach jasnoróżowych, kości słoniowej, jasnoliliowej, błękitnej, jasnozielonej, białej, złotej i srebrnej. Lekkie meble o dekoracyjnych profilach i porcelanowe drobiazgi dopełniają wnętrze tworząc pogodny nastrój. Najbogatszymi elementami elewacji stają się ślusarskie detale balustrad, krat i ogrodzeń.
 
Na dworze Filipa Orleańskiego działał niderlandzki architekt i dekorator wnętrz [[Gilles Marie Oppenordt]]. Jego prace są związane ze zmianami wystroju wnętrz pałacu w [[Villers-Cotterêts]] oraz kilku kościołów w Paryżu. W swoich projektach w miejscu pilastrów i [[belkowanie|belkowań]] wprowadził ozdobne, zawiłe elementy [[sztukateria|sztukatorskie]] w postaci dekoracyjnych pasów, [[girlanda|girland]], [[feston|festonów]]. W podobnym kierunku podąża także Robert de Cotte.