Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 589 bajtów ,  12 lat temu
m
{{linki}}
 
== '''Indyjski Kościół Mar Thoma''' ==
 
 
[[Kościół (organizacja)|Kościół]] Mar Thoma jest orientalnym Kościołem [[Indie|indyjskim,]] który swego czasu zreformował się na wzór [[Anglikanizm|Kościoła anglikańskiego,]] co było wynikiem wpływu [[Misjonarz|misjonarzy]] anglikańskich na indyjskich chrześcijan św. Tomasza w [[XVIII]] wieku. Historia tego Kościoła zaczęła się w tym samym czasie, co historia [[Ortodoksyjny Kościół Malankaru|Ortodoksyjnego Kościoła Malankaru.]] Do przybycia [[Portugalia|Portugalczyków]] do Indii w [[XV]] wieku, chrześcijanie św. Tomasza stanowili jeden Kościół, który był monolitem – nie powstawały w jego łonie [[Schizma|schizmy]] i [Herezja|herezje]]. Dopiero wysiłki ze strony misjonarzy europejskich pragnących za wszelką cenę Kościół indyjski [[Latynizacja|zlatynizować,]] doprowadziły do pierwszych pęknięć, a potem niesnasek, kłótni, podziałów.
Po wypowiedzeniu posłuszeństwa [[Papież|papieżowi]] w roku [[1653]], wbrew oczekiwaniom większości świeckich i [[Kler|duchowieństwa,]] jedność między chrześcijanami św. [[Tomasz Apostoł|Tomasza]] nie została zachowana. Mniejszość zdecydowała się mimo wszystko pozostać wierna [[Rzym|Rzymowi,]] nawet i za cenę utraty własnej tożsamości, większość – nie godząc się na na dalszą zależność od Rzymu, a nie mając innego wyjścia – poddała się zwierzchności jakobickiego [[Patriarcha Antiochii|patriarchy Antiochii]]. Inaczej pozostaliby bez [[biskup|biskupów]], bowiem rodzimi, indyjscy, powymierali, a ci [[Konsekracja|wykonsekrowani]] przez [[Katolicyzm|katolików]] byli Europejczykami.
Wiek [[XVIII]] przyniósł kolejne podziały. Otóż jedna z grup indyjskich chrześcijan, zwana Puthencoor pod wpływem misjonarzy anglikańskich, weszła w ścisły kontakt z ich Kościołem. Miało to miejsce za pontyfikatu [[Mar Thoma VI]], znanego także jako Dionysius I (1765–1808[[1765]]–[[1808]]). Angielscy misjonarze, i finansowo, i politycznie wspierani przez swój rząd, czynnie włączyli się w życie chrześcijan indyjskich, pomagając m.in. Ittoopowi Rambanowi założyć [[Seminarium duchowne|seminarium duchowne]] w [[Kottayam]] w roku [[1813]]. Takie działania przekonywały [[Indusi|Hindusów]] do anglikanów.
W roku [[1816]] pierwsza stała misja anglikańska rozpoczęła swoją pracę w [[Kerala (stan w Indiach|Kerali]]. Część chrześcijan indyjskich, która dostała się pod wpływy anglikanów zaczęła propagować reformę Kościoła w duchu protestanckim. Liderami tej grupy stało się dwóch profesorów indyjskiego Seminarium Duchownego w Kottajama, księża Palakunnat Abraham Malpan i Kaitajil Giwargez Malpan. Związki między jakobitami, a anglikanami stawały się coraz ściślejsze. Wszakże na [[Synod|synodzie]] Kościoła jakobickiego, który się odbył w roku [[1836]], podjęto uchwałę o zerwaniu wszelkiej łączności z Kościołem anglikańskim. Tyle, że Abraham Malapan i jego zwolennicy nie chcieli poddać się uchwałom synodalnym i nie zamierzali zaprzestać rozpoczętych reform. Za brak subordynacji, zostali oni w roku [[1837]] [[Ekskomunika|ekskomunikowaniu]] przez Dionizosa IV.
Być może grupa reformistów uległaby z czasem samolikwidacji, albo stała się nic nie znaczącą frakcją w łonie oficjalnego Kościoła, gdyby w roku [[1842]] [[patriarcha]] jakobicki nie wykonsekrował na biskupa bratanka buntowniczego Abrahama Malapana, który przyjął imię Mateusza Mar Atanazego i natychmiast stał się liderem reformistów. W indyjskim Kościele jakobickim wzrósł nieład, zamieszanie, przepychanki i wzajemne niechęci. Taki stan rzeczy trwał długo, bo aż do roku [[1875]], kiedy to patriarcha Mar Ignacy Piotr IV ostatecznie ekskomunikował reformatorów.
Ci ostatni znaleźli się w sytuacji nie do pozazdroszczenia, bo w chwili wykluczenia ich z Kościoła, poza garstką zwolenników, utracili wszystko – świątynie, majątek i wpływy. Stan zawieszenia trwał aż do roku [[1889]], kiedy to, przy pomocy misjonarzy anglikańskich, i za angielskie pieniądze, utworzyli niezależny Kościół Mar Thoma. W tamtym okresie rozwijał się on dość szybko, tak że w roku [[1896]] liczył już pół miliona wiernych.
Ważnym wydarzeniem było utworzenie w roku [[1926]] własnego seminarium duchownego w Kottojam, zaś w roku [[1953]] dokonano nowego podziału administracyjnego Kościoła na [[Diecezja|diecezje]]. Ale Kościół Mar Thomanie nie zachował jedności, i w wyniku buntu przeciwko rządom [[Metropolita|metropolity]] Juhanona, oskarżanego przez grupę księży o przeszkadzanie w [[Ewangelizacja|działalności ewangelizacyjnej]] i przesadny [[instytucjonalizm]], odłączyli się od Kościoła Mar Thoma i utworzyli własny – Ewangelicki Kościół św. Tomasza.
Kościół Mar Toma, przyjął dogmatykę Kościoła anglikańskiego, zachował jednak zarówno [[Liturgia|liturgię,]] jak i rytuały, tradycje i święta [[Prawosławie|Kościoła wschodniego.]] Zachował też nienaruszoną [[Sukcesja apostolska|sukcesję apostolską]]. Kościół Mar Toma, który powstał w Kerali w Indiach, dziś jest obecny na całym świecie, wszędzie tam, gdzie wyemigrowali jego wierni, a więc – w [[Ameryka Północna|Ameryce Północnej]], [[Europa Zachodnia|Europie Zachodniej]],czy [[Australia|Australii]].
Liczy on niespełna milion członków, około 700 duchownych i ponad tysiąc [[Parafia|parafii]] podzielonych na jedenaście diecezji. Kościół jest administrowany w sposób [[Demokracja|demokratyczny]]. Kieruje nim zgromadzenie reprezentantów nosząca nazwę Prathinidhi Mandalam, Rada Kościoła i Synod Biskupów. Ci ostatni nie są ściśle powiązani z diecezjami, jak ma to miejsce w innych Kościołach chrześcijańskich, tak tradycji wschodniej, jak i zachodniej, ale zmieniają je, przechodząc co jakiś czas z diecezji do diecezji.
 
'''Bibliografia:'''
[[Andrzej Sarwa]], [[Zaświaty]] w wierzeniach Kościołów orientalnych, [[Sandomierz]] [[2006]]<br>
Andrzej Sarwa, Chrześcijańska Księga Umarłych, t.1 Kościoły Wschodu, Sandomierz [[2005]]
 
203

edycje