Rozpad alfa: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 26 bajtów ,  12 lat temu
Anulowanie wersji nr 7980493 autora 212.87.7.159szablon zwodnicze
(Anulowanie wersji nr 7980493 autora 212.87.7.159szablon zwodnicze)
Spośród izotopów spotykanych w naturze wiele jąder należących do łańcuchów uranowego oraz torowego są emiterami cząstek α. Natomiast wśród ogółu jąder atomowych (także wytworzonych syntetycznie) rozpadowi α ulegają głównie jądra cięższe - powyżej masy 200, ale także w wśród pierwiastków ziem rzadkich oraz wśród bardzo egzotycznych [[izotop]]ów [[Cyna|cyny]], [[tellur]]u oraz [[ksenon]]u (okolice masy 100).
 
{{Wyrażenia zwodnicze}}
Emitowane cząstki mają zazwyczaj [[Energia kinetyczna|energię kinetyczną]] około 5 [[Elektronowolt|MeV]], co odpowiada prędkości 15,000 km/s.
W rozpadzie α, cząstka α formuje się już w jądrze i jest odpychana [[Prawo Coulomba|siłami elektrostatycznymi]] i przyciągana oddziaływaniami silnymi pozostałej części jądra. W niewielkiej odległości od jądra siły przyciągania jądrowego przeważają, a w większej przeważają siły odpychania. Cząstka α ma energię mniejszą od energii potrzebnej na pokonanie sił przyciągania, ale dzięki kwantowemu [[zjawisko tunelowe|zjawisku tunelowania]] przenika przez wąską [[bariera potencjału|barierę potencjału]].