Kazanie Skargi: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 52 bajty ,  12 lat temu
drobne merytoryczne, uzupełnienie ekstu
m (Kazanie Skargi (obraz) przeniesiono do Kazanie Skargi: Niepotrzebny kwalifikator)
(drobne merytoryczne, uzupełnienie ekstu)
{{dopracować|patrz dyskusja}}
{{obraz| obrazek=Kazanie Skargi.jpg
|tytuł=Kazanie Skargi
}}
'''"Kazanie Skargi"''' to obraz [[Jan Matejko|Jana Matejki]] z roku [[1864]].
Niewątpliwie obraz ten czytelny jest także dla osób, które nie znają historii.
Atmosfera jest napięta, przepełniona grozą, wieszczą przestrogą.
Główny bohater historii stoi po prawej stronie. Gest, który wykonuje podkreślony jest jasnym światłem za nim, na jego dłoniach i twarzy co stanowi wyraźny kontrast z ascetycznym ubraniem ożywionym jedynie żółtą lamówką. Doniosły, górujący nad nieruchomym audytorium Skarga żywo gestykuluje.
Matejko pokazuje różne reakcje słuchaczy na słowa kaznodziei. Od zasłuchania, zrozumienia, przejęcia po lekceważenie i roztargnienie jakie widać na twarzy Zygmunta III Wazy siedzącego niemal po środku a uważanego za słabego króla.
 
W centrum obrazu leży rękawica, nie należąca do żadnej z przedstawionych postaci. Jest to podwójne wyzwanie rzucone przez samego Matejkę, że to on będzie wielkim malarzem i nauczycielem swojego narodu. Rękawice interpretuje się także jako wyzwanie rzucone magnaterii. Przecież po środku stoją: [[Janusz Radziwiłł]], [[Michał Zebrzydowski]] i [[Stanisław Stadnicki]]- połączeni udziałem w rokoszu przeciw królowi.
Król [[Zygmunt III Waza]] słucha swojego kaznodziei, [[Piotr Skarga (kaznodzieja)|Piotra Skargi]] z roztargnieniem, sprawiając wrażenie nieobecnego. Za plecami króla stoi młody [[Władysław IV Waza|królewicz Władysław]]. W samym środku obrazu stoją [[Janusz Radziwiłł (kasztelan wileński)|Janusz Radziwiłł]], [[Mikołaj Zebrzydowski (marszałek wielki koronny)|Mikołaj Zebrzydowski]] i [[Stanisław Stadnicki]] zwany diabłem łańcuckim, połączeni udziałem w [[rokosz]]u przeciw królowi. Jedyną osobą na poziomie (dosłownie i w przenośni) księdza [[Piotr Skarga (kaznodzieja)|Piotra Skargi]] jest namalowany po lewej stronie obrazu wybitny polityk i hetman [[Jan Zamoyski]]. Bezpośrednio pod Zamoyskim siedzi dwóch purpuratów - [[Hipacy Pociej]] i modlący się [[Stanisław Karnkowski]]. Pomiędzy królem a Zamoyskim stoi [[Mikołaj Wolski]]. Z tyłu w stallach siedzą [[Anna Jagiellonka]] i prawdopodobnie [[Elżbieta Ostrogska]]. U stóp Skargi, obok śpiącego szlachcica siedzi [[Jan Piotr Sapieha]]. Po lewej stronie Skargi siedzą posłowie austriacki i hiszpański oraz [[Enrico Gaeteno]]. Za plecami posłów stoi nuncjusz papieski [[Germanicus Malaspina]].
 
Na obrazie widoczny jest również hetman [[Jan Zamoyski]] siedzący po lewej stronie na podwyższeniu.
W centrum obrazu leży rękawica, nie należąca do żadnej z przedstawionych postaci. Jest to wyzwanie rzucone przez samego Matejkę, że to on będzie wielkim malarzem i nauczycielem swojego narodu.
 
Matejko namalował obraz tuż po załamaniu [[powstanie styczniowe|powstania styczniowego]], co jeszcze bardziej potęguje grozę nieruchomego, skamieniałego z przerażenia audytorium i ujętej bardzo dynamicznie, natchnionej postaci królewskiego spowiednika i kaznodziei. Były uczestnik powstania listopadowego i towiańczyk [[Michał Szweycer]] pozował do tego obrazu jako [[Piotr Skarga]].
 
Praca utrzymana jest w tonach fioletowo-czerwonych z duża ilością purpury co nadaje wrażenie dostojności przedstawienia.
 
[[Kategoria:Obrazy Jana Matejki]]
158

edycji