Piroforyczność: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 861 bajtów ,  17 lat temu
rozwinięcie i kat.
Nie podano opisu zmian
 
(rozwinięcie i kat.)
'''Piroforyczność''' - własność [[pierwiastek chemiczny|pierwiastków]] i [[związek chemiczny|związków chemicznych]] do samozapłonu w kontakcie z [[tlen|tlenem]] z [[powietrze|powietrza]]. Piroforyczność nie jest stałą cechą substancji lecz zależy silnie od ich postaci fizycznej oraz temperatury. Szczególnie podatne na samozapłon są [[pył|pyły]] i [[aerozol|aerozole]]. Np: węgiel kamienny w postaci bloków nie wykazuje silnych własności piroforycznych w temperaturze pokojowej, lecz w formie pyłu może ulec samozapłonowi już nawet w temperaturze 60°C.
Właściwość pierwiastka chemicznego, który pod odpowiednią postacią reaguje z tlenem atmosferycznym. (Następuje zapłon)
 
Do pierwiastków wykazujących silne własności piroforyczne w temperaturze pokojowej należą m.in [[metal alkaliczny|metale alkaliczne]] (zwłaszcza [[potas|potas]], [[cez]] i [[frans]]) a także [[fosfor]] w postaci czerwonej. Przykładami związków piroforycznych są np: [[glinowodorek litu]] (LiAlH<sub>4</sub>) , [[wodorek sodu]] (NaH) [[metylolit]] (CH<sub>3</sub>Li).
 
[[Kategoria:Chemia]]