Wybory parlamentarne w Polsce w 1935 roku: Różnice pomiędzy wersjami

m
poprawa linków, WP:SK
m (poprawa linków, WP:SK)
Głosowanie zostało zbojkotowane przez partie nastawione opozycyjnie wobec rządzącej sanacji (centrolewicę, komunistów, Stronnictwo Narodowe i chadecję), w wyniku czego frekwencja wyniosła 46,6% i była najniższa w historii [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]]. Najmniej osób głosowało w woj. krakowskim i Warszawie (29.4%), najwięcej - tradycyjnie - na Śląsku i Kresach Południowo-Wschodnich (Tarnopol). Na terenach Polski centralnej wiele głosów, które przypuszczalnie padły na opozycję, zostało unieważnionych.
 
Wybory zakończyły się zwycięstwem obozu [[sanacja|sanacji]], która zdobyła 180 mandatów w sejmie, uzyskując tym samym większość konstytucyjną. Z drugiej strony, warto zaznaczyć, że wśród reprezentantów [[Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem|BBWR]] znaleźli się najczęściej ci, dla których pierwotnie nie przewidziano mandatu (ok. 130 posłów). 74 kandydatów uznawanych za "pewnych" do sejmu się nie dostało.
 
Oprócz polityków [[Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem|BBWR]] do parlamentu weszły mniejszości narodowe (poza ich lewiocwymilewicowymi odłamami, które wraz z polską opozycją głosowanie zbojkotowały) oraz pojedynczy posłowie niezwiązani z żadną partią.
 
Mandaty uzyskali m.in. [[Walery Sławek]], [[Stanisław Car]], [[Adam Koc]], [[Bogusław Miedziński]], [[Felicjan Sławoj-Składkowski]] i [[Marian Zyndram-Kościałkowski]], a także przemysłowcy [[Andrzej Wierzbicki]] i [[Jan Hołyński]] oraz działacze konserwatywni [[Leon Sapieha]] i [[Artur Tarnowski]].
 
Wśród posłów ukraińskich znaleźli się [[Wasyl Mudry]], [[ Wołodymyr Cełewycz]] ([[Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne|UNDO]]) i [[Piotr Pewny]] z Wołyńskiego Zjednoczenia Ukraińskiego.
 
W przekroju narodowym wybrano 181 Polaków, 19 Ukraińców, 3 Żydów i po jednym Rosjaninie i Białorusinie. Niemcy w sejmie IV kadencji w ogóle nie byli reprezentowani.
 
== Wybory do senatu ==
 
Odbyły się w dwóch etapach: [[25 sierpnia]] [[1935]] roku, kiedy wybrano 2577 delegatów do wojewódzkich kolegiów wyborczych (frekwencja ponad 62%, liczba uprawnionych: 267 tys.) i [[15 września]], gdy zebrały się wojewódzkie kolegia wyborcze. Do senatu wybrano [[Józef Beck|Józefa Becka]], [[Wacław Makowski|Wacława Makowskiego]], [[Janusz Jędrzejewicz|Janusza Jędrzejewicza]], [[Leon Kozłowski|Leona Kozłowskiego]], [[Aleksander Prystor|Aleksandra Prystora]].
 
Do izby wyższej dostali się również przedstawiciele środowisk konserwatywnych ([[Janusz Franciszek Radziwiłł|Janusz Radziwiłł]]), jak również secesjoniści z ugrupowań centrolewiowychcentrolewicowych ([[Michał Róg]] z [[Stronnictwo Ludowe|SL]] czy [[Marian Malinowski]] z [[Polska Partia Socjalistyczna|PPS]]).
 
Prezydent nominował do senatu 32 przedstawicieli, m.in. b. kontrkandydata w wyborach z [[1926]] roku [[Adolf Bniński|Adolfa Bnińskiego]], a także [[Maksymilian Malinowski|Maksymiliana Malinowskiego]] z [[SL]], regenta [[Zdzisław Lubomirski|Zdzisława Lubomirskiego]] czy [[Kazimierz Świtalski|Kazimierza Świtalskiego]].
Fotele w senacie otrzymali też przedstawiciele mniejszości: [[Rudolf Wiesner]] z ''Jungdeutsche Partei'' i [[Ervin Hasbach]], czy prof. [[Mojżesz Schorr]] reprezentujący warszawskie środowisko konserwatystów żydowskich.
 
== Wyniki ==
{| border=1 cellpadding=4 cellspacing=0 style="margin: 0 0 1em 1em; background: #f9f9f9; font-size: 95%;"
|- bgcolor="#cccccc"
184 504

edycje