Batalion Świętego Patryka: Różnice pomiędzy wersjami

brak opisu edycji
'''Batalion św. Patryka''' - ochotniczy oddział walczący przeciwko armii [[Stany Zjednoczone|USA]] w czasie wojny z [[Meksyk]]iem w latach [[1846]]-[[1848]]. Został rozwiązany w [[1850]] roku. Od tego czasu też brakuje wieści o jego dowódcy - [[John Riley|Johnie Rileyu]].
 
==Geneza powstania Batalionu świętego Patryka==
==Historia==
 
[[13 września]] [[1847]] r. wojska amerykańskie szturmowały meksykańską twierdzę [[Bitwa pod Chapultepec|Chapultepec]]. Dawna rezydencja azteckich władców, potem siedziba hiszpańskich wicekrólów, położona na wysokim wulkanicznym wzgórzu, była teraz ostatnim bastionem oporu Meksykanów na drodze do [[Meksyk (miasto)|Mexico City]]. Tuż przed rozpoczęciem szturmu u stóp wzgórza Amerykanie wznieśli długi rząd szubienic, pod którymi zgromadzili związanych ludzi.
 
W latach czterdziestych [[XIX wiek]]u w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] nasiliły się nastroje nienawiści wobec katolików. Powszechnej dyskryminacji towarzyszyły "antypapistowskie" [[Pogrom|pogromy]] i [[Tumult|tumulty]]. Dochodziło do gwałtownych wystąpień, jak w Filadelfii, gdzie w maju 1845 r. tłum protestantów ruszył na katolicką dzielnicę, zamieszkaną głównie przez irlandzkich imigrantów; w ciągu jednej nocy spalono wtedy trzy kościoły, dwa klasztory oraz dwieście domów. Terenem prześladowań religijnych stały się również amerykańskie siły zbrojne. W wielu oddziałach protestanccy oficerowie z upodobaniem szykanowali i dręczyli żołnierzy-katolików.
 
==Udział w wojnie amerykańsko-meksykańskiej==
{{main|Wojna amerykańsko-meksykańska}}
[[Image:Sanpatricioshang.jpg|thumb|250px|[[Bitwa pod Chapultepec]] na obrazie [[Sam Chamberlain|Sama Chamberlaina]]]]
 
[[Batalion św. Patryka]] wyruszył na front w sile 260 żołnierzy. Uczestniczył we wszystkich większych bitwach [[Wojna amerykańsko-meksykańska|wojny meksykańsko-amerykańskiej]]. Ocenia się, że przez jego szeregi przewinęło się ogółem ponad 500 ochotników. Najliczniejszą grupę stanowili w nim Irlandczycy oraz Amerykanie irlandzkiego pochodzenia, stąd często oddział nazywano “batalionem irlandzkim”. Wśród 98 żołnierzy wymienianych w źródłach{{fakt}} wraz z ich miejscem urodzenia było 38 Irlandczyków, 22 Amerykanów, 7 Szkotów, 6 Anglików; 14 ochotników pochodziło z różnych państw niemieckich, 6 z Meksyku, po 1 z Hiszpańskiej Florydy, Kanady, Francji i Włoch. Był i Polak, figurujący w dokumentach pod nazwiskiem Vinet. Batalion był zatem oddziałem wielonarodowym. Ochotników łączyło jedno – wiara. Wszyscy byli katolikami.
 
===Bitwa pod Churubusco===
{{main|Bitwa pod Churubusco}}
[[20 sierpnia]] [[1847]] r. w [[Bitwa pod Churubusco|bitwie pod Churubusco]] meksykańska armia próbowała powstrzymać Amerykanów. Głównym ośrodkiem oporu stał się zespół klasztorny San Mateo. Klasztor otoczony był wysokim murem. Jego narożników strzegły dodatkowo bastiony ziemne. W ścianach wykuto otwory strzelnicze, a stanowiska wzmocniono workami z piaskiem. Załogę stanowiło 1500 żołnierzy, w tym dwustu czterech ochotników z Batalionu św. Patryka.
 
W następnych dniach Amerykanie powiesili dwudziestu ''San Patricios''. Pozostałych zachowano do czasu kolejnego zwycięstwa, które “uświetnić” miał swoisty rytualny mord.
 
 
===Bitwa pod Chapultepec===
{{main|Bitwa pod Chapultepec}}
[[Image:Sanpatricioshang.jpg|thumb|250px|[[Bitwa pod Chapultepec]] na obrazie [[Sam Chamberlain|Sama Chamberlaina]]]]
13 września 1847 r. dobiegał końca szturm meksykańskiej twierdzy Chapultepec. Ostatni żywi obrońcy – sześciu kadetów – owinięci sztandarem narodowym, rzucili się w przepaść ze szczytu zamkowej wieży. Zaraz potem na zamku załopotała amerykańska flaga. Rozległy się triumfalne fanfary…
[[13 września]] [[1847]] r. wojska amerykańskie szturmowały meksykańską twierdzę [[Bitwa pod Chapultepec|Chapultepec]]. Dawna rezydencja azteckich władców, potem siedziba hiszpańskich wicekrólów, położona na wysokim wulkanicznym wzgórzu, była teraz ostatnim bastionem oporu Meksykanów na drodze do [[Meksyk (miasto)|Mexico City]]. Tuż przed rozpoczęciem szturmu u stóp wzgórza Amerykanie wznieśli długi rząd szubienic, pod którymi zgromadzili związanych ludzi.
 
Był to sygnał do egzekucji. Trzydziestu skazanych ''San Patricios'' oglądało szturm z pętlami na szyjach, stojąc na zaprzężonych w muły wózkach, u stóp lasu szubienic. Na dźwięk fanfar mulnicy pognali zwierzęta, wyrywając wózki spod nóg skazańców. Trzydziestu ''San Patricios'' – żołnierzy jeszcze jednej, zapomnianej krucjaty – przeniosło się do wieczności.