Amunicja przeciwpancerna: Różnice pomiędzy wersjami

m
=== kumulacyjny ===
{{main|pocisk kumulacyjny}}
[[Grafika:125mm BK-14m HEAT.JPG|thumb|300px|Radziecki pocisk kumulacyjny [[BK14]]M kalibru 125 mm]]
* [[język angielski|ang.]] '''HEAT''', ''High Explosive, Anti-Tank''
* Idea ładunku kumulacyjnego wymyślona w dziewiętnastym wieku została zastosowana w praktyce w pociskach używanych podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]]. Pociski z ładunkiem kumulacyjnym mogą być wystrzeliwane z działa lub dostarczane do celu przy użyciu napędu rakietowego lub niewielkiego ładunku miotającego. Najbardziej znane uzbrojenie wykorzystujące efekt kumulacyjny to niemieckie [[Panzerfaust]] i [[Panzerschreck]], brytyjskie [[Granatnik przeciwpancerny PIAT|PIAT]], polski [[Granatnik RPG-76 Komar|RPG-76 Komar]], sowiecki [[Granatnik RPG-7|RPG-7]] czy amerykańskie [[Bazooka]] i [[Granatnik M72 LAW|LAW]]. W przypadku stosowania pocisków kumulacyjnych nie można stosować stabilizacji ruchem obrotowym, gdyż znacznie zmniejsza to ich skuteczność, ruch wirowy powoduje rozpraszanie się wiązki kumulacyjnej. Stosuje się stabilizację aerodynamiczną albo inne środki stabilizacji toru lotu. Środkiem obronnym jest stosowanie pancerzy wielowarstwowych, odpowiednie kształtowanie pancerza aby rozproszyć wyzwoloną energię, jak i [[pancerz reaktywny|pancerzy reaktywnych]] (np. stosowany w czołgu [[PT-91 Twardy|PT-91]] pancerz [[ERAWA]]). Obecnie stosowane są pociski kumulacyjne w układzie tandemowym, które są znacznie skuteczniejsze przeciw pancerzowi reaktywnemu.
19 272

edycje