Henry Clinton (1738–1795): Różnice pomiędzy wersjami

brak opisu edycji
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
Gdy trwała [[wojna siedmioletnia]] (1756-1763) wyróżnił się jako [[adiutant]] księcia Ferdynanda Brunszwickiego (w latach 1760–1762). W 1772 roku otrzymał rangę generała. W latach 1772-1774 był posłem do parlamentu.
 
W 1775 generałowie Clinton, [[William Howe]] i [[John Burgoyne]] przybyli by swymi wojskami wzmocnić siły brytyjskie w Ameryce Płn przed spodziewaną wojną z kolonistami. Wyróżnił sie w bitwie pod Bunker Hill (1775), za co awansował dna drugiego najważniejszego dowódcę po gen. Howe. Z kolei za swój udział w bitwie pod Long Island (1776) został mianowany generałem-pułkownikiem (''Lieutenant General'') i został pasowany na rycerza. W 1776 Clinton bez powodzenia atakował Sullivans Island niedaleko [[Charleston]] i zdobył [[Newport]].
 
W latach [[1778]]-[[1782]] Clinton był naczelnym dowódca sił brytyjskich w Ameryce. Clinton brał udział w wyprawie na Nowy jork, którą prowadził [[William Howe]] w sierpniu 1776 roku. Clinton często krytykował metody walki Howe'a. W maju 1778 roku zastąpił go ostatecznie na stanowisku naczelnego dowódcy wojsk brytyjskich w Ameryce, gdy Howe przegrał pod Saratogą.
 
Klęska pod Saratogą spowodowała przyłączenie sie Francji do wojny, dowództwo nakazało więc Clintonowi odesłanie 5.000 żołnierzy ze swej armii do obrony Karaibów. Z tak uszczuploną armią musiał wycofać się spod Filadelfii, jednak nadal mógł skutecznie walczyć z Washingtonem, co udowodniła min. [[bitwa pod Monmouth]]. Nową kwaterę główna założył w Nowym Jorku. W 1779 przeniósł teatr działań wojennych na południe. On i gen. [[Charles Cornwallis]]zdobyli [[Charleston]] w [[1780]]. Następnie Clinton's powrócił do Nowego Jorku. Niestety obaj dowódcy nieustannie się ze sobą kłócili.
 
W 1781 roku nie przyszedł z pomocą gen. Cornwallisowi oblężonego w Yorktown, która pogrążyła całą kampanię. W tym samym roku Clinton dobrowolnie złożył dowództwo i powrócił do Anglii, gdzie opublikował swoje ''Narrative'' by uzasadnić w nich swoje wojenne postępowanie . W 1790 powrócił do o Izby Gmin. W roku 1794 został mianowany gubernatorem Gibraltaru. Zmarł w Kornwalii w 1795 zanim jeszcze wyruszył do Gibraltaru.
 
===Źródła===