Mechanika gruntów: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 34 bajty ,  13 lat temu
Disambig using AWB
(przywrócenie poprzedniej wersji)
(Disambig using AWB)
Klasyczna mechanika grutów stosuje ten sam model, który został zastosowany w 1776 roku przez C. A. [[Coulomb|Coulomba]], choć znany był on już wcześniej. Model ten został zastosowany do analizy pasywnego i aktywnego nacisku gruntu na ściany oporowe. Osad pozostaje sztywny, nienaruszony do momentu, gdy wzdłuż pewnej płaszczyzny siły ścianania przekroczą panujące tam siły [[spoistość (geologia)|spoistości]] (c) i [[tarcie wewnętrzne|tarcia wewnętrznego]] (Φ). W 1948 roku zostało wprowadzone przez Karla Terzaghi'ego pojęcie [[naprężenie|naprężenia]] efektywnego ('''σ ''''), której jest jednym z najważniejszych jego wkładów w mechanikę gruntów. Grunt jest traktowany jako mechanicznie homogeniczna mieszanka trzech faz: (1) stałej (reprezentującej szkielet ziarnowy) oraz wypełniających pory - (2) ciekłej i (3) gazowej. Oddziaływania pomiędzy poszczególnymi fazami są tu bardziej złożone niż w przypadku jednorodnych materiałów. Wyniki obliczeń własności tych materiałów służą projektowaniu posadowień, nasypów, wykopów i innym projektom inżynieryjnym.
 
Niektóre z podstawowych teorii mechaniki gruntu to klasyfikacja gruntów, wytrzymałość na ścinanie, [[Konsolidacja (mechanika gruntów)|konsolidacja]] gruntu, [[naprężenie efektywne|naprężenia efektywne]] i [[naprężenie całkowite|całkowite]], [[nośność gruntu]], [[stateczność zboczy]] i wodoprzepuszczalność. Fundamenty, nasypy, ściany oporowe, roboty ziamne i podziemne wszystkie są projektowane zgodnie z teoriami mechaniki gruntów.
 
=== Naprężenie efektywne ===
157 447

edycji