Johann Eck: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 36 bajtów ,  12 lat temu
ort., wikizacja
(Rozszerzenie artykułu c.d.)
(ort., wikizacja)
 
== Debata lipska ==
W [[1519]] roku odbyła się słynna debata lipska między Eckiem, a [[Marcin_Luter|Lutrem]], podczas której ten pierwszy był zobowiązany ośmieszać luterańskie tezy - Eck działał także w interesie bankierskiej rodziny [[Fuggerowie|Fuggerów]] z Augsburga, którzy zabezpieczali i realizowali transakcje finansowe pomiędzy Włochami a Niemcami, w tym także sprzedaż odpustów.
 
Eck działał także w interesie bankierskiej rodziny [[Fuggerowie|Fuggerów]] z Augsburga, którzy zabezpieczali i realizowali transakcje finansowe pomiędzy Włochami a Niemcami, w tym także sprzedaż odpustów.
Z tego okresu pochodzi opis postaci i charakteru Ecka, napisany przez bezstronnego naocznego świadka Piotra Moselanusa:
 
Z tego okresu pochodzi opis postaci i charakteru Ecka, napisany przez bezstronnego, naocznego świadka Piotra Moselanusa:
 
<blockquote>
== Potępienie Lutra i jego zwolenników ==
 
W Rzymie, w przeciwieństwie do Niemiec, bardzo ceniono Ecka jako "niezmordowanego szermierza prawdziwej wiary". W styczniu [[1520]] roku [[Leon_X|Leon X]] zaprosił go do Rzymu, gdzie Eck wręczył papieżowi swoje najnowsze dzieło broniące władzy papieskiej przeciwko twierdzeniom Lutra '''De primate Petri adversus Ludderum''' (Ingolstadt, 1520),. zaW conagrodę otrzymałza wto nagrodędzieło otrzymał urząd papieskiego protonotariusza.
 
Jednocześnie Eck starał się, przez jakiś czas bezskutecznie, by doprowadzić do potępienia Lutra i jego zwolenników. Efektem jego energicznych zabiegów, do których włączyli się kardynałowie: [[Hieronim Aleander]], [[Kajetan_(kardynał)|de Vio]], [[Sylwester de Prierio]] oraz [[Campeggio]], były cztery posiedzenia konsystorza, na których opracowano bullę [[Exsurge Domine]]. Eck otrzymał godność nuncjusza papieskiego i był jedną z trzech osób, którym powierzono nadzór nad promulgacjąpromulgację i wykonaniemwykonanie tej bulli.
 
Promulgacja i wykonanie [[Exsurge Domine]] przebiegała w Europie Zachodniej bez przeszkód, jednak we Wiedniu i w północnych Niemczech Eck napotkał na silny opór - m.in. uniwersytetów w Lipsku, Erfurcie, Wittenbergii. W Saksonii obawiałmiał siępowody -obawiać niebezpodstawnie -się o swoje życie i chronił się w klasztorach.
 
Rozgniewany tym Eck wystosował w dniu 18 lutego 1521 roku wystosował list do [[Karol_V_Habsburg|Karola V]] ''Epistola ad Carolum V'', w którym wzywał cesarza do podjęcia działań przeciwko Lutrowi.
 
Eck był już w tym czasie osobą najbardziej niepopularną w Niemczech i historycy katoliccy zgodnie przyznają, że wybranie Ecka do tej roli znacznie przyczyniło się do rozwoju [[Reformacja|Reformacji]].
W 1523 roku Eck wyjechał do Rzymu po raz trzeci, gdzie w uznaniu za wdrożenie polityki represji w Bawarii uzyskał dla księcia Bawarii cenne koncesje kościelne.
 
Eck kontynuował działalność polemiczną przeciwko reformatorom. Oprócz obowiązków związanych z działalnością inkwizycji, co roku wydawał co najmniej jedno dzieło polemiczne, w którym bronił m.in. katolicką naukę o Mszy św., czyśćcu, odpustach, kulcie obrazów, spowiedzi usznej. W 1525 roku wydał w Landshut swoje słynne dzieło przeciwko Melanchtonowi i [[ZwingliHuldrych_Zwingli|Zwingliemu]], zatytułowane ''Enchiridion locorum communium adversus Lutherum et alios hostes ecclesiae'', które do 1576 roku ukazało się w 46 wydaniach.
 
W okresie od 21 maja do 18 czerwca 1526 roku brał udział w publicznej debacie na temat nauki o transsubstancjacji przeciwko szwajcarskiemu reformatorowi [[Oecolampadius|Oekolampadiusowi]]. Dysputa ta zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Ecka, który po tym nakłonił władze do wszczęcia prześladowań przeciwko [[ZwingliHuldrych_Zwingli|Zwingliemu]] i jego zwolennikom.
 
W styczniu 1528 roku odbyła się w [[Berno|Bernie]] kolejna dysputa teologiczna, gdzie pod nieobecność Ecka wygrali zdecydowanie reformatorzy.
 
W 1530 roku brał udział w Sejmie w Augsburgu, gdzie był najważniejszym teologiem katolickim. Brał udziałZasiadał w komisji, której powierzono przygotowanie odpowiedzi na [[Konfesja Augsburska|Konfesję Augsburską]] luteran. Odpowiedź ta znana jako [[Refutacja Konfesji Augsburskiej]], została przygotowana [[13 lipca 1530]], jednak cesarz [[Karol_V_Habsburg|Karol V]] nie przyjął jej ze względu na jej zbyt dużą objętość oraz zjadliwy język i zalecił rewizję refutacji. Po pięciu poprawkach [[13 sierpnia]] Refutacja została ostatecznie odczytana przed Sejmem w tej samej kaplicy, w której odczytano Konfesję Augsburską.
 
W tym samym miesiącu Eck brał udział w obradach komisji teologicznej, wyznaczonej przez cesarza do omówienia i pogodzenia różnic pomiędzy luteranami a katolikami. Działania te okazały się jednak bezowocne.
 
== Antysemityzm Ecka ==
 
W 1541 roku Eck opublikował polemikę przeciwko zaleceniom norymberskiego reformatora [[Andreas Osiander|Andreasa Osiandra]], który zwalczał średniowieczne uprzedzenia wobec Żydów i oskarżanie ich o mordowanie dzieci chrześcijańskich, bezczeszczenie hostii i zatruwanie studni. Eck w swej polemice zatytułowanej ''Ains Juden-büechlins Verlegung'' oskarżał Osiandra o ochranianie Żydów, nazwał go "żydowskim ojcem" i nie mniej niż 19 razy szydził z żydówŻydów, nazywając ich "bluźnierczą rasą" (cyt. wg Heiko A. Oberman, The Roots of Antisemitism in the Age of Renaissance and Reformation, tr. James I. Porter, Philadelphia: Fortress Press, 1984, s. 4-5, 17, 36-37, 42, 46-47, 58, 72-73, 87, 91, 101, 121, 135).
 
Eck w swoich wypowiedziach wygłaszał czasami tezy niezgodne z nauką Kościoła rzymskiego - szczególnie w kwestiach dotyczących wolności woli i usprawiedliwienia, w których bronił semipelagianizmu (jest to wyraźnie widoczne w jego dziele Chrysopassus z 1514 roku).
 
== Biblia Ecka ==
Eck przetłumaczył na język niemiecki [[Biblia|Biblię]], która ukazała się po raz pierwszy w [[1537]] roku w Ingolstadt w formacie folio. W swym przekładzie wręcz naśladował językniewolniczo przekład Lutra na tyle, na ile pozwalał na to tekst źródłowy (łacińska [[Wulgata]]). Jego przekład zawierał dodatkowo (w załączniku): Modlitwę Manassesa, Trzecią Księgę Machabejską oraz List Apostoła Pawła do Laodycejczyków.
 
== Bibliografia ==
886

edycji