Broń obuchowa: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  16 lat temu
m
m
==Historia==
 
Broń obuchowa jest uważana za najstarszy rodzaj [[broń|broni]] używanej przez człowieka. Pierwszymi jej egzemplarzami był kamień – [[pięściak]] (będący jednocześnie bronią miotaną) oraz prymitywna maczuga - kawał drewna lub duża kość. W [[neolit|neolicie]] pojawiła się maczuga nabijana [[krzemień|krzemieniami]] oraz kamienne topory i młoty. Kolejne udoskonalenia broni obuchowej związane są z odkryciem obróbki metali: powstają [[brązbrązy|brązowe]] a następnie żelazne topory i buławy, maczugi nabijane metalowymi ćwiekami. W tym okresie pojawią się [[broń sieczna]], jednak prostsza w budowie i znacznie tańsza broń obuchowa pozostaje najpopularniejszym rodzajem broni białej w [[starożytność|starożytności]].
 
W [[średniowiecze|średniowiecznej]] Europie nastąpił prawdziwy rozkwit broni obuchowej ze względu na jej dużą skuteczność. Używane były przybyłe ze Wschodu buzdygany i buławy, pochodzące od maczug wekiery oraz wywodzące się z narzędzi użytkowych cepy i młoty bojowe. Główną zaletą tego typu broni był fakt, że miękkie [[pancerz]]e ([[kolczuga|kolczugi]], [[brygantyna (pancerz)|brygantyny]], [[karacena|karaceny]] i inne) stanowiły słabą osłonę przeciwko miażdżącym ciosom. Skuteczniejsze okazały się dopiero późnośredniowieczne, sztywne [[zbroja płytowa|zbroje płytowe]], co zaowocowało z kolei wzmożonym rozwojem broni obuchowo-siecznej. Powstały najróżniejsze odmiany toporów oraz ich pochodne: czekany i nadziaki.