Muzyka barokowa: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 26 bajtów ,  12 lat temu
Anulowanie wersji użytkownika 83.17.154.250 do wersji użytkownika The boss. Zgłoś nieprawidłowy rewert. (15730)
(Anulowanie wersji użytkownika 83.17.154.250 do wersji użytkownika The boss. Zgłoś nieprawidłowy rewert. (15730))
* stile nuovo - styl nowy, mający związek z [[Monodia akompaniowana|monodią akompaniowaną]] i techniką koncertującą.
 
== lol ==
== Teoria muzyki barokowej ==
Elonos
 
[size=69]Założenia teoretyczne [[monodia|monodii]] akompaniowanej zostały stworzone przez grupę zwaną [[Camerata Florencka|Cameratą Florencką]]; w jej skład wchodzili poeci, muzycy i uczeni. Opiekunem grupy był [[Giovanni Bardi]], który udzielał komnat swojego pałacu na spotkania jej członków. Do Cameraty należeli m.in.: [[Ottavio Rinuccini]], [[Emilio Cavalieri]], [[Giulio Caccini]] i [[Jacopo Peri]].
 
Charakterystyczną cechą muzyki barokowej jest kontrast pomiędzy wysokim a niskim rejestrem, a także silnie zarysowana podstawa harmoniczna w formie tzw. [[basso continuo]] (basu cyfrowanego lub generałbasu) realizowanego najczęściej na instrumencie umożliwiającym grę akordów, np. na [[klawesyn]]ie, [[organy|organach]], regale, [[lutnia|lutni]] lub teorbie, oraz na instrumencie melodycznym, np. na [[viola da gamba|violi da gamba]], [[wiolonczela|wiolonczeli]], [[fagot|fagocie]]. Sekcja basu cyfrowanego jest w utworach barokowych często bardzo rozbudowana i może składać się z wielu instrumentów grających jednocześnie lub na zmianę w zależności od żądanego efektu kolorystycznego i dynamicznego.
Niezwykle ważnym elementem w muzyce epoki baroku jest kompozycja i forma utworu. Muzyka ma za zadanie uczyć i cel ten realizowany jest poprzez zastosowanie wszelkiego rodzaju figur retorycznych i konstrukcji formalnych analogicznych do używanych w nauce retoryki słownej (w kwestii formalnej: prezentacja tematu, rozwój narracji, punkt kulminacyjny, podsumowanie, a jako figury retoryczne: wykrzyknienia, zawieszenie narracji, wprowadzanie ruchu, westchnienia, pytania retoryczne, powtórzenia itd.)
 
Inną cechą charakterystyczną dla tego okresu jest muzyka uproszczona do modelu harmonicznego, który jednak stanowił podstawę wielu nowych gatunków muzycznych z [[Opera (dzieło)|operą]] na czele. Zasługą twórców barokowych jest m.in. przeniesienie koncepcji kontrapunktycznych z muzyki wokalnej do instrumentalnej, która zaczęła się lawinowo rozwijać w nowych i samodzielnych formach ([[suita]], [[sonata]], [[concerto grosso]]) o krystalizującej się formie, obowiązującej przez następne trzy stulecia.[/size]
 
Wreszcie barok to czas rozkwitu muzyki polifonicznej, przede wszystkim formy zwanej [[fuga (muzyka)|fugą]] (z łac. "ucieczka"). Nazwa pochodzi od przechodzenia tematu głównego przez wszystkie głosy utworu (zazwyczaj od dwóch do pięciu), co daje wrażenie pogoni. Do doskonałości doprowadził formę tę J. S. Bach; po jego śmierci nigdy nie odzyskała ona dawnej popularności.
26 630

edycji