Domaradzka Kuźnia: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 1950 bajtów ,  12 lat temu
Dodanie historii.
(Zmiana sołtysa)
(Dodanie historii.)
{{Wieś infobox
|sołtys=Gabriela Sobek
|Wieś=Domaradzka Kuźnia
|dopełniacz_wsi=Domaradzkiej Kuźni
|gmina=Pokój
|gminashort=Pokój
|sołtys=Gabriela Sobek
|miejska=
|powierzchnia=
|}}
'''Domaradzka Kuźnia''' – [[wieś]] w [[Polska|Polsce]] położona w [[województwo opolskie|województwie opolskim]], w [[powiat namysłowski|powiecie namysłowskim]], w [[gmina Pokój|gminie Pokój]].
== Historia ==
Pierwsze wzmianki o Domaradzkiej Kuźni pochodzą z XVI wieku. Na tych terenach wśród lasów znaleziono rudę, zwaną wtedy "resenerz".
 
W 1590 r. przybył na teren miejscowości mistrz hutniczy, niejaki Adam Kuschnik z Kadłuba Turawskiego. Otrzymał on zezwolenie na budowę kuźni nad rzeką Stobrawą, w której wytapiano rudę. Za korzystanie z prawa wodnego płacił on 50 talarów rocznie. Huta ta przetrwała do 1718 roku. W 1666 roku Daniel Kotliński wydzierżawił kuźnię i okoliczne lasy, za które zapłacił 600 niemieckich talarów. Otrzymał on zezwolenie na wyrób drewna, które przerabiał w kuźni na węgiel drzewny.
 
Domaradzka Kuźnia dzieliła się na wieś i kolonię (dzisiejsza ul. 1-go maja, potocznie zwana "Kolonistami"). Mieszkańcy wsi trudnili się rolnictwem, handlem. W Domaradzkiej Kuźni znajdował się również młyn, który spłonął w 1746 roku. Mieszkańcy kolonii byli natomiast osadnikami, którzy wynajmowali domy wraz z zagrodami od właściciela ziemskiego. Rodziny tam zamieszkujące musiały w zamian za wynajem dwa razy w tygodniu strzyc i pielęgnować owce dla właściciela. W 1770 r. hodowle zaczęły podupadać, ponieważ nie znaleziono chętnych do kupna lub dzierżawy zagród. Rok później wysłano zawiadomienia do ambasad (m. in. we Wrocławiu) o poszukiwaniu chętnych do zasiedlenia pustych domostw, ale nikt się nie zgłosił z powodu wysokiego czynszu. Ostatecznie, w 1783 roku osiedliło się tam 16 rodzin robotników leśnych.
 
W 1845 roku zbudowano szkołę, do której uczęszczało 170 uczniów; wszyscy byli katolikami. Byli to uczniowie z Domaradzkiej Kuźni i Dąbrówki Dolnej. W 1926 r. wieś zamieszkiwali mali gospodarze i robotnicy leśni. W Domaradzkiej Kuźni znajdowały się wówczas: kuźnia, sklep rowerowy, mała stacja paliw, usługi transportowe, sklep spożywczy, piekarnie, stolarnie, tartak, poczta, dwie karczmy, szewc, młyn i rzeźnik.
 
{{opolskie stub}}{{Polska wieś kategoria stub}}
Anonimowy użytkownik