Zofia (opatka w Gandersheim i Essen): Różnice pomiędzy wersjami

m
Ujednoznacznienie linku z Otton III na Otton III (cesarz rzymski) przy pomocy Popups, WP:SK
m (Ujednoznacznienie linku z Otton III na Otton III (cesarz rzymski) przy pomocy Popups, WP:SK)
'''Zofia''' (ur. lato/jesień [[975]], zm. [[30 stycznia]] [[1039]] r. w [[Gandersheim]]) – od [[1002]] r. opatka w [[Gandersheim]] i od [[1011]] r. opatka w [[Essen]].
== Życiorys ==
 
Zofia była córką cesarza [[Otton II (cesarz rzymski)|Ottona II]] i jego żony [[Teofano (cesarzowa rzymska)|Teofano]]. Z dokumentu Ottona II z [[979]] r. dowiadujemy się, że z inicjatywy matki została oddana na wychowanie do opactwa w Gandersheim, którego przełożoną była [[Gerberga II (opatka w Gandersheim)|Gerberga]], siostra [[Henryk II Kłótnik|Henryka II Kłótnika]].
 
W [[987]] r. Zofia została zakonnicą. W czasie jej obłóczyny wybuchł konflikt kompetencyjny pomiędzy biskupem [[Hildesheim]] [[Osdag]]iem i biskupem [[Moguncja|Moguncji]] i kanclerzem Rzeszy [[Willigis]]em. Obaj rościli sobie prawa do zwierzchnictwa nad Gandersheim. Zofia odmówiła przyjęcia welonu z rąk Osdaga, który upierał się przy swoim prawie i demonstracyjnie nakazał ustawić swój tron biskupi koło ołtarza. Spór toczył się w obecności cesarzowej Teofano, [[Otton III (cesarz rzymski)|Ottona III]] i dworu. W końcu Odag został dopuszczony do udziału w uroczystości. Spór o zwierzchnictwo nad Gandersheim trwał przez kolejne lata i osiągnął kulminację w [[997]] r. gdy dwór cesarski upomniał biskupa Willigisa.
 
Zofia do [[997]] r. wspierała brata Ottona III, który nadał jej liczne dobra, a w jednym z dokumentów określił jako ''dilectissima soror''. Później jednak przestała pojawiać się w otoczeniu władcy. Zofię opisywano jako chciwą, przekupną, dumną i pyszną. Opis ten pochodzi z niechętnych jej źródeł powstałych z Hildesheim. Jednak jej późniejsza skromna aktywność w sprawach opactwa w Essen pozwala przypuszczać, że wymienione cechy charakteru są prawdziwe.
 
== Literatura ==
* Klaus Gereon Beuckers und Ulrich Knapp: ''Farbiges Gold - Die ottonischen Kreuze in der Domschatzkammer Essen und ihre Emails''. Domschatzkammer Essen 2006, ISBN 3-00-020039-8.
* Katrinette Bodarwé: ''Sophia von Essen und die Urkunde von Nottuln.'' in: ''Münster am Hellweg.'' Mitteilungsblatt d. Vereins für die Erhaltung des Essener Münsters. Essen 2003, S. 29ff.