Medal Waleczności (Austria): Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  12 lat temu
oznaczanie jako przejrzane po raz pierwszy, drobne redakcyjne
(WP:SK, drobne redakcyjne)
(oznaczanie jako przejrzane po raz pierwszy, drobne redakcyjne)
'''Medal za Odwagę''' ([[Język niemiecki|niem.]] '''''Tapferkeitsmedaille''''') - [[Austro-Węgry|austro-węgierskie]] [[odznaczenie wojskowe]].
{|align=right
|[[Plik:Goldene Tapferkeitsmedaille 1866 1917.jpg|thumb|150px|Złoty Medal za Odwagę - awers]]
|[[Plik:Bronzene Tapferkeitsmedaille mod.jpg|thumb|150px|Brązowy Medal za Odwagę - awers]]
|}
'''Medal za Odwagę''' ([[Język niemiecki|niem.]] '''''Tapferkeitsmedaille''''') - [[Austro-Węgry|austro-węgierskie]] [[odznaczenie wojskowe]].
 
Złoty lub srebrny medal dla żołnierzy i [[podoficer]]ów wyróżniających się w walce został po raz pierwszy ustanowiony 19 lipca [[1789]] przez cesarza [[Józef II Habsburg|Józefa II]]. Od [[1809]] otrzymał on nazwę Medal za Odwagę (''Tapferkeitsmedaille''). W [[1848]] podzielono srebrny medal na dwie klasy (I i II - potocznie duży i mały srebrny medal), a 14 lutego [[1915]] cesarz [[Franciszek Józef I|Franciszek Józef]] wprowadził klasę brązową.
Medal ten do [[1917]] mógł być nadawany jedynie żołnierzom i podoficerom. Od 15 września 1917 nadawano złoty i srebrny medal także [[oficer]]om - wersja oficerska wyróżniała się złotą lub srebrną literą "K" na wstążce. Ordery dla żołnierzy i podoficerów nadawali dowódcy, natomiast ordery oficerskie - cesarz.
 
Kawalerowie złotego lub srebrnego Medalu za Odwagę mieli prawo do dożywotniej pensji miesięcznej, w wysokości (w październkupaździerniku 1914): 30 koron za złoty medal, 15 i 7,50 koron za srebrne I i II klasy.
 
Najczęściej dekorowanym podoficerem armii austro-węgierskiej był [[as myśliwski]] [[Julius Arigi]], który otrzymał czterokrotnie złoty Medal za Odwagę, czterokrotnie Srebrny Medal I klasy i dwukrotnie Srebrny medal II klasy i brązowy. Oprócz niego, czterokrotnie złoty medal otrzymał jedynie as [[Kurt Gruber]], a 6 osób otrzymało go trzykrotnie (z tego 3 pośmiertnie). Zgodnie z praktyką dowództwa austriackiego, kawalerów złotego medalu starano się odsyłać do służby tyłowej, wyjątek czyniono jedynie dla lotników. Po I wojnie światowej medal został zniesiony wraz z rozpadem cesarstwa austriackiego. Podczas I wojny światowej nadano ok. 3700 medali złotych, 143 000 srebrnych I klasy, 384 000 srebrnych II klasy i 950 000 brązowych.