Strategic Arms Limitation Treaty (II): Różnice pomiędzy wersjami

m
poprawa linków
m (→‎Negocjacje: int., lit., poprawa linków)
m (poprawa linków)
W dniach od 27 czerwca do 3 lipca [[1974]] r. doszło do spotkania w Moskwie [[Leonid Breżniew|Breżniew]]a z [[Nixon]]em, którego pozycja w związku z aferą [[Watergate]] była już bardzo osłabiona. Było to ostatnie spotkanie obu przywódców. Wyniki tego szczytu okazały się nader skromne. Objęły układ pozwalający na utrzymanie tylko jednego systemu obrony przeciw [[pocisk balistyczny|pociskom balistycznym]], a nie dwóch jak postanowiono w [[1972]] r. ([[SALT I]]).
 
Nadspodziewanie poważne wyniki osiągnęli [[Gerald Ford]] i [[Leonid Breżniew]] podczas zapoznawczego spotkania we [[Władywostok]]u, na którym ustalono wstępnie, że w wyniku porozumienia SALT II obydwie strony zredukują arsenał środków przenoszenia [[broń jądrowa|broni jądrowej]] do 2300 sztuk, przy czym tylko 1320 z nich wyposażonych będzie w wielogłowicowe ładunki nuklearne. Układ SALT II, w znacznej mierze opierający się na uzgodnionych we Władywostoku zasadach, podpisany został [[18 czerwca]] [[1979]] r. podczas szczytu w Wiedniu, na którym spotkali się [[JimmiJimmy Carter]] i [[Leonid Breżniew]]. Już w chwili podpisywania budził on liczne wątpliwości i nie został ratyfikowany przez [[Senat USA]], niemniej obydwa kraje przestrzegały zgodnie jego postanowień.
 
== Kulisy porozumień ==
[[Grafika:SS20 irbm.jpg||right|thumb|RSD-10 Pionier ([[SS-20 Saber]])]]
Głównym powodem rozpoczęcia rozmów, były rozmieszczone w Europie radzieckie rakiety średniego zasięgu [[SS-20 Saber]]. Chcąc utrzymać równowagę na starym kontynencie, prezydent USA [[Carter|J. Carter]], prezydent [[Francja|Francji]] [[Valéry Giscard d'Estaing|V. Giscard d'Estaing]], kanclerz [[RFN]] [[Helmut Schmidt|H. Schmidt]] oraz premier brytyjski [[James Callaghan|J. Callaghan]] podczas obrad w [[Gwadelupa|Gwadelupie]] podjęli [[6 stycznia]] [[1979]] r. jedną z najważniejszych decyzji strategicznych Zachodu po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]]. Zdecydowali o rozmieszczeniu w Europie 464 supernowoczesnych manewrujących pocisków typu Cruise ([[BGM-109 Tomahawk]]) i 108 nie mniej nowoczesnych rakiet [[MGM-31 Pershing]]. Decyzja ta połączona była z ofertą niezwłocznych rozmów rozbrojeniowych na temat broni średniego zasięgu. Gospodarka radziecka nie była w tak krótkim czasie wyprodukować porównywalnej broni. W rezultacie [[ZSRR]] musiał albo powrócić do polityki odprężenia i wycofać rakiety SS-20, albo pogodzić się z tymczasową przewagą militarna [[NATO]] i jednocześnie uruchomić ogromne środki finansowe, konieczne do technologicznego współzawodnictwa z Zachodem.
 
== Zobacz też ==