Glosolalia: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 456 bajtów ,  12 lat temu
→‎Wg naukowców: Jak w poprzedniej edycji, dodatkowo podaję źródło informacji z akapitu pierwszego.
m (Anulowanie wersji nr 16993449 autora 83.13.56.194 (w artykule brak jest przytoczonych źródeł dla _obu_ interpretacji))
(→‎Wg naukowców: Jak w poprzedniej edycji, dodatkowo podaję źródło informacji z akapitu pierwszego.)
== Wg naukowców ==
 
[[Psychologia|Psychologowie]] i [[Językoznawstwo|lingwiści]] badali fenomen glosolalii.{{fakt}} <ref>William J. Samarin, Tongues of Men and Angels: The Religious Language of Pentecostalism. Macmillan, New York, 1972, 128</ref> Okazało się, że teksty wypowiadane przez osobę w tym stanie na ogół nie mają sensu w żadnym znanym języku, co więcej nie tworzą zdań. Nie jest prawdopodobne, aby mogły reprezentować jakikolwiek istniejący kiedyś język, gdyż w dowolnym języku istnieją słowa, które budują jego strukturę i daje się je wyróżnić za pomocą metod statystycznych. Tymczasem [[słowotok]] glosolalii stanowi przypadkową zbitkę [[sylaba|sylab]] oraz słów zapożyczonych z najróżniejszych znanych danej osobie, bądź zasłyszanych przez nią języków, które na ogół nie tworzą żadnych rozpoznawalnych struktur.
 
Wyniki badań nad zjawiskiem glosolalii u [[Pentakostalizm|zielonoświątkowców]] ogłosił w pracy ''Tungotal och andedop'' [[1976]] fiński psycholog religii [[Nils G. Holm]].
 
W sprawie ksenolalii nauka stoi na stanowisku, że osoby jej doznające powtarzają fragmenty obcojęzyczne niegdyś zasłyszane. W niektórych przypadkach domysł ten został potwierdzony. Poza tym ksenolalię świadkowie łatwo mylą ze zwykłą glosolalią, gdyż w niej także używane są np. słowa łacińskie, które wszakże nie budują struktur gramatycznych.
 
Co ciekawe, choć stanowisko świata nauki wobec tego zjawiska jest jednoznacznie sceptyczne, zostały również przeprowadzone badania, w których wzięli udział m. in. wykształceni lingwiści i znawcy języków starożytnych, a wyniki badań były jednoznaczne; języki, którymi ludzie poddani badaniom mówili, choć nierozpoznane, posiadały jednak sens i były dalekie od bełkotu.{{fakt}} Niektórzy z uczonych na podstawie składni wyrazów, budowy zdań, tonu głosu charyzmatyków, podejrzewali nawet, że przesłuchiwani ludzie deklamują hymn o miłości.{{fakt}}
 
== Literatura ==
Anonimowy użytkownik