Języki austroazjatyckie: Różnice pomiędzy wersjami

brak opisu edycji
[[Plik:Se asia lang map.png|right|350px|thumb|Rozmieszczenie języków austroazjatyckich]]
 
'''Języki austroazjatyckie''' – duża [[rodzina językowa]], skupiająca języki, używane w południowowschodniej [[Azja|Azji]] oraz na małych obszarach, rozrzuconych po [[Indie|Indiach]] i [[Bangladesz]]u. Termin ''austroazjatyckie'' pochodzi od [[łacina|łacińskiego]] słowa ''auster'', oznaczającego południe i nazwy kontynentu - [[Azja]]. Należą do niej między innymi języki: [[języki mundajskie|mundajskie (munda)]], [[Języki staromalakijskie|staromalakijskie]], [[Języki khasyjskie|khasyjskie]], [[Języki nikobarskie|nikobarskie]] oraz [[Języki mon-khmerskie|mon-khmerskie]] z językiem [[język khmerski|khmerskim]]. Wymienić tu jeszcze można grupę mieszaną z językami [[język czam|czam]], [[język radai|radai]] i [[język sedang|sedang]] które powstały z nawarstwienaianawarstwienia się dialektów austroazjatyckich na substrat [[języki austronezyjskie|austronezyjski]].
Z rzeczonych języków, tylko [[Język wietnamski|wietnamski]], khmerski i [[Język mon|mon]] mają długą tradycję piśmienniczą, a tylko wietnamski i khmerski oficjalny status (odpowiednio, w [[Wietnam]]ie i [[Kambodża|Kambodży]]). Reszta języków, jest używana przez mniejszości etniczne.
Powszechne sądzi się, że pierwotny ich zasięg obejmował południowo-wschodnią Azję i wschodnią część [[Subkontynent indyjski|subkontynentu indyjskiego]], a dominacja na tych ziemiach innych języków – w tym [[Języki indoeuropejskie|indoeuropejskich]], [[Języki dajskie|dajskich]], [[Języki drawidyjskie|drawidyjskich]] i [[Języki sino-tybetańskie|sino-tybetańskich]] jest rezultatem późniejszych migracji ludności (na dowód, podaje się m.in. zapożyczenia austroazjatyckie w tybetańsko-birmańskich językach wschodniego [[Nepal]]u.)