Powszechne kapłaństwo wszystkich wierzących: Różnice pomiędzy wersjami

szablon i popr.
m (robot dodaje: ja:万人祭司)
(szablon i popr.)
{{Protestantyzm}}'''Powszechne kapłaństwo wszystkich wierzących''' jest doktryną [[chrześcijaństwo|chrześcijańską]] obowiązującą we wszystkich [[kościół (organizacja)|kościołach]] [[protestantyzm|protestanckich]], zarówno nurtu [[ewangelicy|ewangelickiego]], jak i [[ewangelikalizm|ewangelikalnego]]. Obok [[pięć zasad protestantyzmu|pięciu zasad protestantyzmu]] jest kamieniem węgielnym [[Reformacja|Reformacji]]. Nauka o kapłaństwie powszechnym oparta jest na [[Nowy Testament|Nowym Testamencie]] [[Biblia|Pisma Świętego]] i zakłada, iż każdy chrześcijanin ma bezpośredni przystęp do Boga przez pośrednictwo Boga-człowieka [[Jezus Chrystus|Jezusa Chrystusa]] ([[solus Christus]]), bez konieczności istnienia kapłanów-pośredników. Stąd w protestantyzmie rola duchownego ([[pastor]]a) ogranicza się do zwiastowania Słowa Bożego (kaznodziejstwa) i duchowej opieki nad [[zbór|zborem]] (duszpasterstwa). Nie obejmuje zaś szczególnego kapłaństwa między zborem a Bogiem. Wynika to z faktu, iż według założeń doktryny powszechnego kapłaństwa wszystkich wierzących nie istnieje takowa potrzeba, jako że każdy, kto staje się członkiem Kościoła chrześcijańskiego, automatycznie otrzymuje święcenia kapłańskie:
 
{{CytatD|Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim '''kapłaństwem''', narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości.<br>— |[[1 List Piotra]] 2:9, [[Biblia Warszawska]]}}
 
Doktryna o powszechnym kapłaństwie wszystkich wierzących zrodziła się w protestanckim ruchu reformacyjnym już u jego początków. [[Marcin Luter]] nauczał, że każdy chrześcijanin jest kapłanem i wszyscy kapłani są względem siebie równi. Hierarchia duchownych, według Lutra, istnieje na wyłącznie na płaszczyźnie administracyjnej i duszpasterskiej, jednakże wszyscy chrześcijanie, zarówno duchowni jak i świeccy, pozostają względem siebie równi pod względem otrzymanych święceń kapłańskich<ref>por. Marcin Luter, ''Weimar Ausgabe'', tom VI, str. 407.</ref>.
 
W kolejnych wiekach tej ważnej dla całego protestantyzmu zasadzie wiary szczególną uwagę poświęcili [[metodyzm|metodyści]], [[baptyzm|baptyści]] i [[bracia plymuccy]], (ci ostatni rezygnując z duchowieństwa w ogóle).
 
{{Przypisy}}