Ananiasz Zajączkowski: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  12 lat temu
lit.
(drobne techniczne)
(lit.)
'''Ananiasz Zajączkowski''' (ur. [[12 listopada]] [[1903]] w [[Wilno|Wilnie]], zm. [[6 kwietnia]] [[1970]] w [[Rzym]]ie), polski orientalista [[turkologia|turkolog]], profesor [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]], działacz [[Karaimi|karaimski]], członek [[Polska Akademia Nauk|Polskiej Akademii Nauk]] i [[Polska Akademia Umiejętności|Polskiej Akademii Umiejętności]].
 
Był synem Aleksandra (''AchnezeraAchiezera''), kancelisty sądowego, i Emilii z domu Bezekowicz. Uczęszczał do Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie (do [[1925]]), następnie odbył studia orientalistyczne na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]]; w [[1929]] obronił doktorat na tej uczelni, na podstawie pracy ''Sufiksy imienne i czasownikowe w języku zachodniokaraimskim. Przyczynek do morfologii języków tureckich'', przygotowanej pod kierunkiem [[Tadeusz Jan Kowalski|Tadeusza Kowalskiego]]. Studia uzupełniał na uczelniach zagranicznych - w [[Berlin]]ie, [[Stambuł|Stambule]] i [[Paryż]]u (1929-1931). Pracował przez rok jako asystent w Katedrze Filologii Orientalnej na Uniwersytecie Jagiellońskim, by przenieść się w [[1932]] na Uniwersytet Warszawski, na stanowisko starszego asystenta w Instytucie Orientalistycznym. W [[1933]] habilitował się na podstawie rozprawy ''Studja nad językiem staroosmańskim. Wybrane ustępy z anatolijskotureckiego przekładu Kalili i Dimny'' i został docentem w Katedrze Turkologii Uniwersytetu Warszawskiego.
 
Mianowany profesorem nadzwyczajnym w [[1935]], został jednocześnie kierownikiem Katedry Turkologii (w latach 1945-1950 Katedry Orientalistyki, 1950-1969 ponownie Katedry Turkologii). Kierował również Instytutem Orientalistycznym (1945-1950, 1957-1961) i Zakładem Turkologii i Iranistyki Instytutu Orientalistycznego (od 1969); w [[1946]] został profesorem zwyczajnym. Ponadto był profesorem i kierownikiem Katedry Orientalistyki [[Uniwersytet Wrocławski|Uniwersytetu Wrocławskiego]] (1945-1950). W latach 1948-1950 był pracownikiem naukowym Studium Języków Wschodnich Instytutu Spraw Międzynarodowych w [[Warszawa|Warszawie]], a 1953-1969 był kierownikiem Zakładu Orientalistyki PAN (w ramach Zakładu kierował Pracownią Leksykograficzną i Pracownią Bliskiego i Środkowego Wschodu). Przed [[II wojna światowa|II wojną światową]] prowadził wykłady z turkologii w Szkole Wschodoznawczej w Warszawie (przemianowanej w 1938 na Wyższą Szkołę Żywych Języków Wschodnich). Okres okupacji przepracował w Wydziale Statystycznym miasta stołecznego Warszawy.
Anonimowy użytkownik