Nicolae Ceaușescu: Różnice pomiędzy wersjami

/* Tezy Lipcowe{{cytuj książkę|nazwisko =Bozóki|imię=András|tytuł=Intellectuals and politics in Central Europe|wydawca=Central European University|miejsce=Budapest|data=1998|strony=57-65|isbn=978-963-9116-22-1|url=http://books.google.pl/books?
(→‎Młodość i początek kariery: lit., rumuńska litera)
(/* Tezy Lipcowe{{cytuj książkę|nazwisko =Bozóki|imię=András|tytuł=Intellectuals and politics in Central Europe|wydawca=Central European University|miejsce=Budapest|data=1998|strony=57-65|isbn=978-963-9116-22-1|url=http://books.google.pl/books?)
[[Plik:Propaganda poster Ceausescu.jpg|thumb|200px|Plakat propagandowy z 1986 roku]]
[[Plik:TimbruNicolaeCeausescu.png|thumb|200px|Znaczek upamiętniający 70. urodziny dyktatora]]
W 1971 roku, podczas wizyty w [[Chińska Republika Ludowa|ChRL]], [[Korea Północna|Korei Północnej]] i [[Wietnam Północny|Wietnamie Północnym]], Ceauşescu został zainspirowany bezkompromisowym modelem prowadzenia polityki. Szczególnie zainteresowała go idea całkowitej transformacji narodowej, jaka została wcielona w życie w programie [[Koreańska Partia Pracy|Koreańskiej Partii Pracy]] oraz podczas [[Rewolucja kulturowa|rewolucji kulturowej]] Chin. Zaraz po powrocie do kraju zaczął wcielać system Korei Północnej, zainspirowany głównie północnokoreańskim prezydentem [[Kim Ir Sen|Kimem Ir SenaSenem]] oraz filozofią [[Dżucze]]. Północnokoreańskie książki o filozofii Dżucze zostały przetłumaczone na język rumuński i rozpowszechnione po kraju. 6 lipca 1971 roku Ceauşescu wygłosił mowę przed Komisją Egzekucyjną Partii. Ta quasi-[[maoizm|maoistyczna]] mowa, która jest nazywana Tezami Lipcowymi, zawierała 17 propozycji. Wśród nich takie jak: ciągły wzrost przy „przewodniej roli” Partii; poprawa poziomu edukacyjnego Partii oraz masowe akcje polityczne; uczestnictwo młodzieży w dużych projektach w ramach „pracy patriotycznej”; intensyfikacja edukacji polityczno-ideologicznej w szkołach, na uniwersytetach oraz wśród organizacji dziecięcych, młodzieżowych i studenckich; ekspansja propagandy politycznej poprzez radio, telewizję, teatry, kina, opery, balet, związki artystów – propagowanie charakteru „wojowniczego rewolucjonisty” w sztuce. W 1965 roku potępiono liberalizację i został stworzony indeks książek oraz autorów zakazanych.
 
=== Dezercja Pacepa ===
Anonimowy użytkownik