Ferruccio Parri: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 34 bajty ,  11 lat temu
 
== Biografia ==
Parri wziął udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] jako oficer piechoty i otrzymał trzy odznaczenia za zasługi wojenne. Po konflikcie był aktywnym organizatorem walczących i wkrótce zdecydowanie opowiedział się przeciwko faszyzmowi. Po zamordowaniu [[Giacomo Matteotti]]ego poświęcił się tajnemu zorganizowaniu walki przeciwko reżimowi, szczególnie w Ligurii i Lombardii.
W 1927]][[ roku był wśród tych, którzy przewieźli Filippo Turatiego z [[Savona|Savony]] na Korsykę, za co został skazany na 10 miesięcy więzienia w "procesie Savony" - pamiętnym w historii antyfaszyzmu również przez szlachetną i odważną samoobronę Parriego - a następnie zesłany do miejsca przymusowego pobytu, gdzie przebywał z przerwami do 1933 roku.
Uwolniony, natychmiast podjął walkę, utrzymując potajemne kontakty z ruchem [[Sprawiedliwość i Wyzwolenie]], założonym przez Carlo Rossellego. W [[1942]] roku w trakcie tworzenia Partii Czynu został ponownie uwięziony na 6 miesięcy; uniewinniony przez specjalny trybunał uczestniczył w walce wyzwoleńczej przeciwko Niemcom i Włoskiej Republice Socjalnej - przybierając różne pseudonimy, wśród których najbardziej znanym był "Maurizio" - będąc czołowym uczestnikiem wydarzeń. Był bardzo aktywny w utrzymywaniu kontaktów z aliantami i w organizowaniu partyzantki jako członek Komitetu Wyzwolenia Narodowego na rzecz Północnych Włoch. Stał na czele przedstawicielstwa, które podpisało protokoły rzymskie 7 grudnia 1944 roku.
Aresztowany, a następnie uwolniony podczas wymiany więźniów, nie mógł osobiście uczestniczyć w wyzwoleniu, ale zaraz po nim został uznany, z racji swojego zrównoważonego stanowiska politycznego, za najbardziej reprezentatywnego przywódcę jedności włoskiego ruchu oporu. Dlatego w przeciwieństwie do De Gasperiego i Nenniego mógł zostać w okresie maja i czerwca 1945 roku przewodniczącym Rady pierwszego rządu wyzwolonych Włoch, utworzonego przez partie KWN. Wysiłek podjęty z powagą i uporem w stawieniu czoła ogromnym problemom okresu powojennego, został przerwany ponownym pojawieniem się, przy aprobacie aliantów, sił dążących do utrzymania ciągłości z przeszłością. Obawy wyrażane przez klasy przemysłowe na temat projektu wymiany monetarnej, połączone z wrogością wobec KWN, uznawanego za organ demokracji rewolucyjnej, spowodowały, zwłaszcza z powodu sztywnego stanowiska zajętego przez Partię Liberalną, upadek Parriego, który 24 listopada 1945 roku musiał ustąpić.
W roku 1946 kryzys Partii Czynu doprowadził ją do utworzenia demokratycznej Partii Republikańskiej, wraz z którą został wybrany na posła do Zgromadzenia Ustawodawczego. Po wstąpieniu do Włoskiej Partii Republikańskiej został w 1948 roku senatorem.
5912

edycji