Ferruccio Parri: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 1552 bajty ,  11 lat temu
trzecia edycja
m (HotCat: Szybkie dodanie kategorii "Premierzy Włoch")
(trzecia edycja)
{{Polityk infobox
| polityk = Ferruccio Parri
| grafika =
| opis grafiki =
| data urodzenia = [[19 stycznia]] [[1890]]
| poprzednik = [[Ivanoe Bonomi]]
| następca = [[Alcide De Gasperi]]
| odznaczenia =
| www =
| commons =
| quote =
}}
 
'''Ferruccio Parri''' -(ur. [[19 stycznia]] [[1890]] w [[Pinerolo]] zm. [[8 grudnia]] [[1981]] w [[Rzym]]ie) - włoski [[Partyzant|partyzant]] z czasów [[II wojna światowa|II wojny światowej]] i [[Polityk|polityk]]. Przez kilka miesięcy roku [[1945]] sprawował funkcję premiera [[Włochy|Włoch]]. W środowisku partyzanckim znany jako Maurizio.
 
== Biografia ==
Parri wziął udział w [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] jako oficer piechoty i otrzymał trzy odznaczenia za zasługi wojenne. Po konflikcie był aktywnym organizatorem walczących i wkrótce zdecydowanie opowiedział się przeciwko faszyzmowi[[faszyzm]]owi. Po zamordowaniu [[Giacomo Matteotti]]ego poświęcił się tajnemu zorganizowaniu walki przeciwko reżimowi[[reżim]]owi, szczególnie w [[Liguria|Ligurii]] i [[Lombardia|Lombardii]].
W [[1927]] roku był wśród tych, którzy przewieźli [[Filippo Turati]]ego z [[Savona|Savony]] na Korsykę, za co został skazany na 10 miesięcy więzienia w "procesie Savony" - pamiętnym w historii antyfaszyzmu również przez szlachetną i odważną samoobronę Parriego - a następnie zesłany do miejsca przymusowego pobytu, gdzie przebywał z przerwami do 1933 roku.
Uwolniony, natychmiast podjął walkę, utrzymując potajemne kontakty z ruchem [[Sprawiedliwość i Wyzwolenie]], założonym przez Carlo Rossellego. W [[1942]] roku w trakcie tworzenia Partii Czynu został ponownie uwięziony na 6 miesięcy; uniewinniony przez specjalny trybunał uczestniczył w walce wyzwoleńczej przeciwko Niemcom i Włoskiej Republice Socjalnej - przybierając różne pseudonimy, wśród których najbardziej znanym był "Maurizio" - będąc czołowym uczestnikiem wydarzeń. Był bardzo aktywny w utrzymywaniu kontaktów z aliantami i w organizowaniu partyzantki jako członek Komitetu Wyzwolenia Narodowego na rzecz Północnych Włoch. Stał na czele przedstawicielstwa, które podpisało protokoły rzymskie 7 grudnia 1944 roku.
Aresztowany, a następnie uwolniony podczas wymiany więźniów, nie mógł osobiście uczestniczyć w wyzwoleniu, ale zaraz po nim został uznany, z racji swojego zrównoważonego stanowiska politycznego, za najbardziej reprezentatywnego przywódcę jedności włoskiego ruchu oporu. Dlatego w przeciwieństwie do De Gasperiego i Nenniego mógł zostać w okresie maja i czerwca 1945 roku przewodniczącym Rady pierwszego rządu wyzwolonych Włoch, utworzonego przez partie KWN. Wysiłek podjęty z powagą i uporem w stawieniu czoła ogromnym problemom okresu powojennego, został przerwany ponownym pojawieniem się, przy aprobacie aliantów, sił dążących do utrzymania ciągłości z przeszłością. Obawy wyrażane przez klasy przemysłowe na temat projektu wymiany monetarnej, połączone z wrogością wobec KWN, uznawanego za organ demokracji rewolucyjnej, spowodowały, zwłaszcza z powodu sztywnego stanowiska zajętego przez Partię Liberalną, upadek Parriego, który [[24 listopada]] 1945 roku musiał ustąpić.
W roku 1946 kryzys Partii Czynu doprowadził ją do utworzenia demokratycznej Partii Republikańskiej, wraz z którą został wybrany na posła do Zgromadzenia Ustawodawczego. Po wstąpieniu do Włoskiej Partii Republikańskiej został w 1948 roku senatorem.
 
W [[1927]] roku był wśród tych, którzy przewieźli [[Filippo Turati]]egoTuratiego z [[Savona|Savony]] na [[Korsyka|Korsykę]], za co został skazany na 10 miesięcy więzienia w "procesie Savony" - pamiętnym w historii antyfaszyzmu również przez szlachetną i odważną samoobronę Parriego - a następnie zesłany do miejsca przymusowego pobytu, gdzie przebywał z przerwami do [[1933]] roku.
{{DEFAULTSORT:Parri, Ferruccio}}
 
Uwolniony, natychmiast podjął walkę, utrzymując potajemne kontakty z ruchem [[Sprawiedliwość i Wyzwolenie]], założonym przez [[Carlo Rosselli|Carlo Rossellego]]. W [[1942]] roku w trakcie tworzenia Partii Czynu został ponownie uwięziony na 6 miesięcy; uniewinniony przez specjalny trybunał uczestniczył w walce wyzwoleńczej przeciwko [[Trzecia Rzesza|Niemcom]] i [[Włoska Republika Socjalna|Włoskiej Republice Socjalnej]] - przybierając różne pseudonimy, wśród których najbardziej znanym był "Maurizio" - będąc czołowym uczestnikiem wydarzeń. Był bardzo aktywny w utrzymywaniu kontaktów z aliantami i w organizowaniu partyzantki jako członek Komitetu Wyzwolenia Narodowego na rzecz Północnych Włoch. Stał na czele przedstawicielstwa, które podpisało protokoły rzymskie [[7 grudnia]] [[1944]] roku.
[[Kategoria:Premierzy Włoch]]
 
Aresztowany, a następnie uwolniony podczas wymiany więźniów, nie mógł osobiście uczestniczyć w wyzwoleniu, ale zaraz po nim został uznany, z racji swojego zrównoważonego stanowiska politycznego, za najbardziej reprezentatywnego przywódcę jedności włoskiego ruchu oporu. Dlatego w przeciwieństwie do [[Alcide De Gasperi|De Gasperiego]] i Nenniego mógł zostać w okresie maja i czerwca 1945 roku przewodniczącym Rady pierwszego rządu wyzwolonych Włoch, utworzonego przez partie KWN. Wysiłek podjęty z powagą i uporem w stawieniu czoła ogromnym problemom okresu powojennego, został przerwany ponownym pojawieniem się, przy aprobacie aliantów, sił dążących do utrzymania ciągłości z przeszłością. Obawy wyrażane przez klasy przemysłowe na temat projektu wymiany monetarnej, połączone z wrogością wobec KWN, uznawanego za organ demokracji rewolucyjnej, spowodowały, zwłaszcza z powodu sztywnego stanowiska zajętego przez Partię Liberalną, upadek Parriego, który [[24 listopada]] [[1945]] roku musiał ustąpić.
 
W roku [[1946]] kryzys Partii Czynu doprowadził ją do utworzenia demokratycznej Partii Republikańskiej, wraz z którą został wybrany na posła do Zgromadzenia Ustawodawczego. Po wstąpieniu do [[Włoska Partia Republikańska|Włoskiej Partii Republikańskiej]] został w [[1948]] roku senatorem. Jego ukierunkowania, zmierzające do odważnego reformizmu, doprowadziły go do konfliktu z Chrześcijańską Demokracją, zwłaszcza poprzez formację polityczną, zwaną Jednością Ludową, z którą po zerwaniu z WPR rozegrał kampanię wyborczą w [[1953]] roku przeciwko prawu większościowemu. Po zbliżeniu się później do [[Włoska Partia Socjalistyczna|Włoskiej Partii Socjalistycznej]] usiłował skierować jej rozwój w kierunku autonomistycznym. W [[1958]] roku został wybrany na senatora z listy socjalistów. W roku [[1963]] założył czasopismo "Astrolabio" i był jego dyrektorem. Później przyjął, w czasie kryzysu formuły centrolewicowej, krytyczne stanowisko wobec Partii Socjalistycznej, dając początek ruchowi "niezależnej lewicy", dążącej do sprzyjania tworzeniu "nowej lewicy" włoskiej.
 
Nominowany dożywotnio senatorem w [[1963]] roku, kontynuował polityczną walkę odnowienia na czele licznych włoskich i międzynarodowych organizacji antyfaszystowskich i w [[1968]] roku objął przewodnictwo grupy parlamentarnej niezależnej lewicy, prowadząc nieustającą działalność w senacie i w kraju, której celem były nowoczesne [[Włochy]].
 
Założył w [[1949]] roku Instytut Narodowy Historii Ruchu Wyzwolenia we Włoszech, był jego rzeczywistym prezesem aż do [[1972]] roku i honorowym aż do śmierci, czyniąc z niego jeden z głównych ośrodków dokumentacji i badań historii współczesnych Włoch.
 
{{DEFAULTSORT:Parri, Ferruccio}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1890]]
[[Kategoria:Zmarli w 1981]]