Karabin L1A1: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  11 lat temu
ort.
(ort.)
W [[1951]] roku armia brytyjska przyjęła do uzbrojenia [[karabin szturmowy]] [[karabin EM-2|EM-2]] jako ''Rifle, Automatic, No.9 Mk 1''. Jednak pomimo przyjęcia karabinu do uzbrojenia nie rozpoczęto jego produkcji. Przyczyną były prace nad standaryzacją broni w ramach [[NATO]]. Pamiętając o problemach jakie stwarzało używanie różnych naboi przez aliantów w czasie drugiej wojny światowej postanowiono przyjąć do uzbrojenia wszystkich państw paktu jeden nabój karabinowy, a Amerykanie proponowali także standaryzację karabinu. W efekcie podjęto decyzję o nie przyjmowaniu do uzbrojenia nowych wzorów broni do momentu wybrania standardowej amunicji.
 
Europejscy członkowie paktu byli zwolennikami przyjęcia do uzbrojenia naboi .280 Mk1Z, amerykanieAmerykanie uważali że lepszy będzie nabój karabinowy o większej mocy. Ostatecznie w [[1953]] roku [[Stany Zjednoczone|USA]] wymusiło przyjęcie do uzbrojenia amerykańskiej amunicji T65E3 standaryzowanej jako [[Nabój 7,62 x 51 mm NATO|7,62 x 51 mm NATO]].
 
Nowa natowska amunicja okazała się zbyt silna by można było do niej łatwo przeprojektować karabin EM-2. Dlatego program tego karabinu zamknięto a do uzbrojenia przyjęto w karabin L1A1 (licencyjny [[karabin FN FAL|FN FAL]] w wersji 50-00). W odróżnieniu od oryginalnego FALa, L1A1 był bronią samopowtarzalną, pozbawioną możliwości strzelania seriami. Zmodyfikowano także kolbę (jej długość można było regulować stosując stopki o różnej grubości).
11 987

edycji