Cedynia: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 3 bajty ,  11 lat temu
korekta błędów pisowni
(powierzchnia i ludność 2009, demograficzne, o osiedlu Cedynia, wydzielenie #Położenie)
(korekta błędów pisowni)
Miejscowość otrzymała w [[1299]] roku [[prawa miejskie]], a w 1346 roku w Cedyni powstała insytyucja sądu. Od 1452 roku burmistrza zaczęła wybierać rada miejska złożona ze starszyzny. Pod koniec XIV wieku margrabiowie stracili zainteresowanie terenami [[Nowa Marchia|Nowej Marchii]] i w roku 1402 okolica wraz z miastem została sprzedana [[Zakon krzyżacki|Zakonowi krzyżackiemu]]. Trudna sytuacja finansowa Zakonu spowodowała w 1454 roku odsprzedaż miasta Branderburgii, w której władzę wówczas sprawował [[Fryderyk II]]. Pod wpływem rozwoju ruchów reformatorskich w 1555 roku nastąpiła sekularyzacja zakonu, a ostatnia mniszka opuściła mury klasztoru w 1611 roku. Zabudowę przejęło miasto. Podczas Wojny Trzydziestoletniej Cedynia była zajęta przez Szwedów, a w 1631 roku król szwedzki [[Gustaw II Adolf]] wybrał sobie to miasto na swoją siedzibę. W 1637 roku pod miastem rozegrała się bitwa, w wyniku której poważnie ucierpiała zabudowa miasta, a zabudowania klasztorne popadły w ruinę.
W 1641 roku król Fryderyk Wilhelm I nakazał przebudować ruiny klasztoru na barokowy pałacyk myśliwski. Koniec XVII wieku był dla miasta tragiczny, ponieważ w 1699 roku zabudowę zniszczył wielki pożar.
W [[1701]] roku Cedynia została zajęta przez [[Prusy (państwo)|Prusaków]] i znalazła się w prowincji, której stolicą był [[Frankfurt nad Odrą]]. W CedyniiCedyni ustanowiono sąd okręgowy. W 1850 roku na miejscu części dawnego klasztoru wybudowano siedzibę poczty królewskiej. Wiek XIX przyniósł miastu rozwój przemysłu, wybudowano dużą cegielnię i browar. W 1885 roku Cedynia osiągnęła największą liczbę mieszkańców w swojej historii, miasto zamieszkiwało 1892 mieszkańców. Liczba ta spadła w 1910 roku do 1533 osób, aby w 1939 roku wzrosnąć do 1738. Na niski poziom rozwoju miasta miał fakt, że w pobliżu nie przebiegała żadna linia kolejowa. Dopiero w 1930 roku do CedyniiCedyni przedłużono tory wąskotorowej linii z [[Bad Freienwalde (Oder)]], trasę w 1944 roku pokonywało 7 składów <ref>[http://www.kolej.one.pl/index.php?dzial=linie&id=1112&okno=galeria2&&zakres=-1&photoid=30905 Rozkład jazdy linii kolejowej z bazy kolej.one.pl]</ref> .
W marcu 1940 miasto nawiedziła duża powódź, która poważnie uszkodziła infrastrukturę miejską i linię kolejową. W styczniu 1945 roku rozpoczęły się walki, w wyniku których uszkodzono wszystkie pobliskie mosty drogowe na [[Odra|Odrze]], a most kolejowy został zniszczony. W dniu 3 lutego 1945 roku do miasta wkroczyły wojska Armii Czerwonej.
Po zakończeniu [[II wojna światowa|II Wojny Światowej]] miasto znalazło się w granicach administracyjnych Polski. Zabudowa była zniszczona w 45%, a miasto po wysiedleniu dotychczasowych mieszkańców było opuszczone. Dopiero w ramach akcji przesiedleńczej do CedyniiCedyni trafili osadnicy z rejonów centralnych kraju oraz z dawnych kresów wschodnich. Przez krótki czas używano jako nazwy miasta określenia ''Cedno'', dopiero od 1946 roku jest stosowana obecna nazwa. W latach następnych nastapiła odbudowa zabudowań i infrastruktury miejskiej. W związku ze zmianą granic nie została odbudowana linia kolejowa, tak że dziś nie pozostał po niej żaden ślad. W 1957 roku liczba mieszkańców wynosiła 1040 osób.
 
W 1972 roku w rocznicę millenium bitwy wybudowano na wzgórzu Czcibora pod Cedynią Pomnik Polskiego Zwycięstwa nad Odrą, zaś w samej Cedyni kilka kolejnych monumentów, między innymi trzy mozaiki. Dwie z nich przestawiają w mocno stereotypowy sposób scenę bitwy, w której Niemcy ukazani są w ciemnych-czarnych odzieniach<ref> Migdalski P., Obchody tysiąclecia bitwy pod Cedynia w 1972 r. w świetle prasy regionalnej, [w] Prasa jako źródło do dziejów Śląska i Pomorza w XIX i XX w., red. E. Włodarczyk, J. Nowosielska-Sobel, Szczecin 2005, s. 159-182; tenże, „... w tej strażnicy Rzeczypospolitej”. Rejon Pamięci Narodowej Cedynia-Gozdowice-Siekierki, Szczecin-Poznań 2007, ss. 89 </ref>.
Anonimowy użytkownik