Herman (Brandenburgia): Różnice pomiędzy wersjami

m
robot dodaje: fr:Hermann Ier de Brandebourg; zmiany kosmetyczne
m (robot dodaje: fr:Hermann Ier de Brandebourg; zmiany kosmetyczne)
Był synem margrabiego z Salzwedel [[Otto V Długi|Ottona V Długiego]] oraz Judyty (Jutty) z [[Henneberg (zamek)|Hennebergu]]. W 1291, po śmierci brata matki, hrabiego Hennebergu, wraz ze starszymi braćmi odziedziczył część Hennebergu oraz hrabstwo [[Coburg|Koburga]]. Ostatni z jego starszych braci zmarł w 1295, wówczas to dziedzictwo matki przypadło wyłącznie jemu. W 1295 poślubił Annę, córkę późniejszego [[władcy Niemiec|króla niemieckiego]] [[Albrecht I Habsburg|Albrechta I Habsburga]]. Już za życia ojca uczestniczył w rządach, szczególnie na terenach odziedziczonych po hrabiach Hennebergu. Także dzięki temu, że starsi bracia zmarli przed śmiercią ojca (ten zmarł zapewne w 1298) został jego jedynym następcą w części [[Marchia Brandenburska|Brandenburgii]]. Początkowo dzielił tutaj władzę z ostatnim z żyjących stryjów i zarazem współrządców ojca, [[Albrecht III (Brandenburgia)|Albrechtem III]], który wszakże zmarł już w 1300. Otto dzielił także tytuł margrabiowski z licznymi kuzynami z innej linii dynastii askańskiej, panującymi w [[Stendal]], którym przewodził [[Otto IV ze Strzałą]].
 
Już w 1298 podczas elekcji królewskiej Herman próbował skorzystać z praw [[elektorzy Rzeszy|elektorskich]] przysługujących Brandenburgii obok swego starszego kuzyna Ottona IV. Herman zawarł wówczas sojusz z kuzynem. Jego efektem było nabycie w 1303 od margrabiego [[Diezmann]]a [[Marchia Miśnieńska|Miśni]]. Oznaczało to zerwanie z teściem, królem Albrechtem Habsburgiem, który także miał pretensje do tego terytorium. Margrabiowie brandenburscy sprzymierzyli się wówczas z [[władcy Czech|królem czeskim]] [[Wacław II|Wacławem II]]. Po śmierci tego ostatniego powstał plan wymiany Miśni (którą mieli zwrócić Albrechtowi) na Pomorze, które miał oddać im syn Wacława II [[Wacław III|Wacław III]]. Jego realizacji stanęło jednak na przeszkodzie zamordowanie tego ostatniego w 1306.
 
Herman posiadał także duże wpływy na [[Śląsk]]u. Po śmierci swego szwagra (męża siostry Beatrycze), [[książęta świdnicko-jaworscy|księcia świdnickiego]] [[Bolko I Surowy|Bolka I Surowego]] został opiekunem jego małoletnich synów, [[Bernard świdnicki|Bernarda]], [[Henryk I jaworski|Henryka I]] i [[Bolko II ziębicki|Bolka II]] – rządy w księstwie sprawował do czasu uznania pierwszego z nich za pełnoletniego (w 1305).
 
[[de:Hermann III. (Brandenburg)]]
[[fr:Hermann Ier de Brandebourg]]
[[nl:Herman III van Brandenburg]]
323 405

edycji