Henryk II Średni: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 30 bajtów ,  10 lat temu
m
poprawa linków
m (poprawa linków, poprawa drobnego błędu)
m (poprawa linków)
 
== Życiorys ==
Henryk Średni był synem księcia lüneburskiego [[Otto II (książę Lüneburga)|Ottona II]] oraz Anny, córki Jana IV, hrabiego Nassau-Dietz. Jego ojciec zmarł w 1471 r., gdy Henryk miał zaledwie trzy lata. Początkowo rządy w księstwie sprawował dziadek, który wcześniej abdykował i udał się do klasztoru, [[Fryderyk Pobożny]], a po jego śmierci w 1478 r. regencję w imieniu Henryka objęła jego matka Anna. Samodzielną władzę Henryk objął dopiero w 1486 r. Henryk znany był ze swej lekkiej ręki w wydawaniu pieniędzy – zużywał je na utrzymanie świetnego dworu, ale także na starania o umocnienie swej władzy w księstwie (przede wszystkim przez ograniczenie praw największego miasta księstwa, Lüneburga) i ekspansję terytorialną (w celu uzyskania dostępu do [[Morze Północne|Morza Północnego]] poprzez zagarnięcie hrabstwa [[Hoya]] i wschodniej [[Fryzja (kraina historyczna)|Fryzji]]). Próby realizacji tych ostatnich planów spowodowały w 1516 r. konflikt Henryka z [[Habsburgowie|Habsburgami]], podczas którego książę nawiązał współpracę z [[Francja|Francją]]; w efekcie popierał nawet kandydaturę [[władcy Francji|króla Francji]] [[Franciszek I Walezjusz|Franciszka I]] na [[władcy Niemiec|cesarza]]. Przeciwko Henrykowi wystąpili także jego welfijcy kuzyni z sąsiednich części księstwa brunszwickiego, [[Henryk II Młodszy (Brunszwik-Wolfenbüttel)|Henryk Młodszy z Wolfenbüttel]] i [[Eryk I Starszy (Brunszwik-Calenberg)|Eryk Starszy z Calenbergu]]. Co prawda w 1519 r. Henryk zdołał pokonać swoich krewniaków pod [[Soltau]], ale już wkrótce przeciwko niemu wystąpił nowy cesarz [[Karol V Habsburg]]. W efekcie w 1520 r. Henryk uciekł do Francji, pozostawiając rządy oraz ogromne długi swoim synom [[Otto IIII (Lüneburgksiążę Lüneburga-HarburgHarburga)|Ottonowi]] i [[Ernest I Wyznawca|Ernestowi]]. W 1527 r. próbował odzyskać władzę, zachęcany przez katolicką opozycję wobec sprzyjających [[reformacja|reformacji]] synów, jednak bez sukcesu. W 1529 r. ponownie wrócił do księstwa, tym razem jednak bez ambicji politycznych; rok później zdjęta została z niego kara banicji.
 
== Potomkowie ==
Henryk II był dwukrotnie żonaty. W 1487 r. poślubił Małgorzatę (zm. 1528), córkę [[władcy Saksonii|elektora saskiego]] [[Ernest Wettyn|Ernesta]]. Mieli liczne dzieci, w tym synów – późniejszych następców – [[Otto IIII (Lüneburgksiążę Lüneburga-HarburgHarburga)|Ottona III]] i [[Ernest I Wyznawca|Ernesta I]]. W 1528 ożenił się z Anną z Campe, z którego małżeństwa pochodziło dwóch kolejnych synów Henryka.
 
== Bibliografia ==
{{Bibliografia stop}}
 
{{Poprzednik Następca||urząd=[[władcy Brunszwiku i Hanoweru|książę Lüneburga (Celle)]]|lata=[[1471]]–[[1522]]|pop=[[Otto II (książę Lüneburga)|Otto II]]|nast=[[Otto IIII (Lüneburgksiążę Lüneburga-HarburgHarburga)|Otto III]] i [[Ernest I Wyznawca]]}}
 
[[Kategoria:Władcy Brunszwiku]]
18 689

edycji