Monodia akompaniowana: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 197 bajtów ,  10 lat temu
poprawa linków do ujedn. i przek., żrodło, drobne redakcyjne
({{Źródła|data=2011-04}})
(poprawa linków do ujedn. i przek., żrodło, drobne redakcyjne)
'''Monodia akompaniowana''' – gatunek [[Monodia|monodii]], styl [[solo|śpiewu solowego]] przeznaczony na jeden [[Głos ludzki|głos]] z towarzyszeniem [[instrument]]u.
{{Źródła|data=2011-04}}
'''Monodia akompaniowana''' – gatunek [[Monodia|monodii]], styl [[śpiew solowy|śpiewu solowego]] przeznaczony na jeden głos z towarzyszeniem instrumentu. Początków monodii akompaniowanej można szukać w [[starożytność|starożytności]], podobny styl istniał także w [[średniowiecze|średniowieczu]] (na przykład [[Canzona|canzony]] z towarzyszeniem [[Lutnia|lutni]]). W epoce [[Odrodzenie|Renesansu]] pieśni i [[madrygał]]y monodyczne zostały zdominowane przez muzykę [[Polifonia|polifoniczną]].
 
Pod koniec [[XVI wiek]]u włoska grupa muzyków i uczonych, [[Camerata florencka]], zaczęła propagować styl monodyczny postulując powrót do tradycji [[Muzyka starożytnej Grecji|muzyki starogreckiej]]. W ten sposób na przełomie XVI i [[XVII wiek]]u powstała nowożytna monodia akompaniowana. Był to śpiew lub śpiewna deklamacja z [[akompaniament]]em rozłożonych [[akord]]ów instumentu strunowego (lutni, [[chitarrone]], później [[klawesyn]]u). Ten styl stał się podstawą do stworzenia w epoce [[barok]]u wielkich form wokalnych z towarzyszeniem [[basso continuo]] – [[Opera (dzieło)|opery]], [[oratorium]], [[kantata|kantaty]].
 
Początków '''Monodiamonodii akompaniowana'akompaniowanej'' można gatunekszukać [[Monodia|monodii]], stylw [[śpiew solowystarożytność|śpiewu solowegostarożytności]] przeznaczony na jeden głos z towarzyszeniem instrumentu(np. Początków monodii akompaniowanej można szukać w [[starożytnośćMuzyka starożytnej Grecji|starożytnościmuzyce starogreckiej]]), podobny styl istniał także w [[średniowiecze|średniowieczu]] (na przykład [[Canzona (muzyka)|canzony]] z towarzyszeniem [[Lutnia|lutni]]). W epoce [[OdrodzenieMuzyka Renesansowa|Renesansurenesansu]] pieśni i [[madrygał]]y monodyczne zostały zdominowane przez muzykę [[Polifonia|polifoniczną]].
 
Pod koniec [[XVI wiek]]u włoska grupa muzyków i uczonych, - [[Camerata florencka]], - zaczęła propagować styl monodyczny postulując powrót do tradycji [[Muzykaantycznej, starożytnejale Grecji|muzykiz starogreckiejtowarzyszeniem [[basso continuo]]. W ten sposób na przełomie XVI i [[XVII wiek]]u powstała nowożytna ''monodia akompaniowana''. Był to śpiew lub śpiewna deklamacja z [[akompaniament]]em rozłożonych [[akord]]ów instumentuinstrumentu strunowego (lutni, [[chitarrone]], później [[klawesyn]]u). Ten styl stał się podstawą do stworzenia w epoce [[barokMuzyka barokowa|baroku]]u wielkich form wokalnych z towarzyszeniem [[basso continuo]] – [[Opera (dzieło)|opery]], [[oratorium]], [[kantata|kantaty]].
 
== Bibliografia ==
* ''Mała encyklopedia muzyki'', Stefan Śledziński (red. naczelny), [[Wydawnictwo Naukowe PWN|PWN]], Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6
 
[[Kategoria:Formy muzyczne]]