Neoterycy: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 2 bajty ,  9 lat temu
epyliony->epylia, zmiana na poprawną formę gramatyczną
m (drobne merytoryczne)
(epyliony->epylia, zmiana na poprawną formę gramatyczną)
'''Neoterycy''' (od [[gr.]] ''hoi neoteroi poietai'', dosłownie "poeci młodsi", [[język łaciński|łac.]] ''poetae novi'') - to termin oznaczający grupę młodych poetów rzymskich działających w połowie I wieku p.n.e.
 
Neoterycy zerwali z rzymską tradycją wielkich [[epos]]ów historycznych. Wzorując się na poezji [[hellenizm|hellenistycznej]], zwłaszcza aleksandryjskiej, preferowali utwory niewielkich rozmiarów (epigramy, fraszki, krótkie scenki, pieśni weselne i żałobne, epyllionyepyllia - małe poematy epickie), lecz wycyzelowane do perfekcji (np. jeden z nich, [[Helwiusz Cynna]], pracował przez dziewięć lat nad [[epylion]]em zatytułowanym "Smyrna"). Znamienne było przyjęcie zasady konstruowania poezji na wzór [[Kallimach z Cyreny|Kallimach]]a. Pisali najczęściej o przeżyciach osobistych, szczególnie miłości. Charakteryzowali się uczonością - mitologiczną, geograficzną, literacką. W epyllionach mitologicznych przedstawiali mało znane mity. Poematy nie przekraczały 500 wersów.
 
Przywódcą nowej szkoły był Publiusz Waleriusz Katon, którego dzieła nie zachowały się. Jedynym przedstawicielem neoteryków, którego utwory dobrze znamy, jest [[Katullus]]. Z dorobku innych neoteryków (jak np. [[Ticida|Cecyliusz Ticida]], Helwiusz Cynna, Gajusz Kornificjusz, Gajusz Licyniusz Macer Kalwus i Warron z Ataksu) zachowały się najwyżej kilkuwersowe fragmenty.
Anonimowy użytkownik