Kanonierka: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 155 bajtów ,  9 lat temu
m
drobne redakcyjne, drobne merytoryczne
(→‎Historia: drobne merytoryczne)
m (drobne redakcyjne, drobne merytoryczne)
[[Plik:Protector (AWM A04936).jpg|300px|thumb|Kanonierka {{HMAS "|Protector"|1884|6}} z 1884, charakterystycznego dla tego okresu typu Rendela.]]
[[Plik:SMS Panther (1901).jpg|300px|thumb|Niemiecka kanonierka "Panther"„Panther” z 1901.]]
[[Plik:HrMs Flores SLV AllanGreen3c.jpg|300px|thumb|Holenderska kanonierka "Flores„Flores”" z okresu II w.św.wojny światowej]]
'''Kanonierka''' - historyczna klasa [[okręt artyleryjski|okrętów artyleryjskich]] średniej lub małej wielkości. Kanonierki przeznaczone były przede wszystkim do ostrzeliwania celów lądowych, przybrzeżnej służby patrolowej i dozorowej, obrony wybrzeża, stawiania [[mina morska|min]] i innych zadań pomocniczych.
 
== Historia ==
Klasa kanonierek powstały jako okręty żaglowe zazwyczaj uzbrojone w jedną armatę gładkolufową dużego kalibru. Pierwsze kanonierki były niewielkimi okrętami, o długości ok. 15 metrów, jedno- lub dwumasztowymi, budowano także kanonierki o napędzie wiosłowy,
Klasa kanonierek powstała w II połowie [[XIX wiek]]u{{fakt}}, po pojawieniu się [[maszyna parowa|napędu parowego]]. Rodzaje kanonierek różniły się w zależności od przeznaczenia. Oprócz kanonierek stanowiących uniwersalne niewielkie okręty artyleryjskie, istniały w XIX wieku kanonierki obrony wybrzeża, uzbrojone z reguły w jedno działo dużego kalibru (ponad 200 mm) i kilka mniejszych (z klasy tej następnie powstały [[pancernik obrony wybrzeża|pancerniki przybrzeżne]]). Największą popularność zyskały jednak kanonierki kolonialne, przeznaczone do służby zamorskiej. Aż do [[II wojna światowa|II wojny światowej]] okręty tej klasy często używane były do reprezentowania interesów mocarstw w ich [[Kolonia (geografia polityczna)|koloniach]] oraz strefach wpływów politycznych, głównie w Afryce i wschodniej [[Azja|Azji]], w tym także do ekspedycji karnych epoki [[kolonializm]]u (na przykład podczas [[II wojna opiumowa|drugiej wojny opiumowej]] w [[Chiny|Chinach]]). Szczególne nasilenie działań tego typu miało miejsce na przełomie XIX i [[XX wiek|XX]] wieku - stąd powstało określenie: "polityka kanonierek".
 
Klasa kanonierek powstała w II połowie [[XIX wiek]]u{{fakt}}, po pojawieniu się [[maszyna parowa|napędu parowego]]. Rodzaje kanonierek różniły się w zależności od przeznaczenia. Oprócz kanonierek stanowiących uniwersalne niewielkie okręty artyleryjskie, istniały w XIX wieku kanonierki obrony wybrzeża, uzbrojone z reguły w jedno działo dużego kalibru (ponad 200 mm) i kilka mniejszych (z klasy tej następnie powstały [[pancernik obrony wybrzeża|pancerniki przybrzeżne]]). Największą popularność zyskały jednak kanonierki kolonialne, przeznaczone do służby zamorskiej. Aż do [[II wojna światowa|II wojny światowej]] okręty tej klasy często używane były do reprezentowania interesów mocarstw w ich [[Kolonia (geografia polityczna)|koloniach]] oraz strefach wpływów politycznych, głównie w Afryce i wschodniej [[Azja|Azji]], w tym także do ekspedycji karnych epoki [[kolonializm]]u (na przykład podczas [[II wojna opiumowa|drugiej wojny opiumowej]] w [[Chiny|Chinach]]). Szczególne nasilenie działań tego typu miało miejsce na przełomie XIX i [[XX wiek|XX]] wieku - stąd powstało określenie: "polityka„polityka kanonierek"kanonierek”.
 
W latach 80. i 90. XIX wieku budowano też osobną podklasę [[kanonierka torpedowa|kanonierek torpedowych]], które były szybsze i oprócz dział, uzbrojone w kilka [[wyrzutnia torpedowa|wyrzutni torped]].
Po I wojnie światowej, kanonierki straciły na znaczeniu, wypierane przez okręty bardziej uniwersalnych klas, jak [[niszczyciel]] oraz bardziej potrzebne [[okręt eskortowy|okręty eskortowe]]. Podczas II wojny światowej istniejące jednostki były jeszcze używane do ostrzeliwania wybrzeży. Ostatecznie klasa ta zanikła po II wojnie światowej.
 
Rozbrojeniowy [[Traktat londyński (1930)|traktat londyński]] z [[1930]] (obowiązujący Wielką Brytanię, USA i Japonię) pośrednio ograniczył charakterystyki kanonierek, które można było budować bez limitu ilości. Nie mogły one przekraczać wyporności standardowej 2032 ton (2000 ts), kalibru dział 155 mm, ani prędkości 20 węzłów; nie mogły mieć także wyrzutni torpedowych, ani więcej, niż 4 działa kalibru ponad 76 mm<ref>Art. 8 litera b traktatu - [http://www.microworks.net/pacific/road_to_war/london_treaty.htm Tekst traktatu] {{lang|en}}</ref>.
 
== Konstrukcja ==
[[Wyporność]] standardowa kanonierek wynosiła od 300 do 2000 ton - zwykle w granicach 1000 t. Uzbrojenie stanowiły z reguły 2-4 [[działo|działa]] [[Kaliber broni|kalibru]] od 75 mm do 130 mm oraz działa mniejszego kalibru, a od I wojny światowej także działka przeciwlotnicze. Część kanonierek (zwłaszcza wczesnych - XIX-wiecznych) miała artylerię główną złożoną z dział o kalibrze 152 - 203 mm, a nawet do 280 mm. Rozpowszechnione w II połowie XIX w.wieku kanonierki konstrukcji Rendela i wzorowane na nich, miały jedno działo dużego kalibru umieszczone na dziobie i strzelające do przodu. Część okrętów tej klasy mogła stawiać do kilkudziesięciu [[mina morska|min]], niektóre były nawet później przebudowywane na [[stawiacz min|stawiacze min]].
 
Nieliczne typy kanonierek były lekko [[opancerzenie|opancerzone]] (kanonierki pancerne), większość nie posiadała jednak opancerzenia. Wszystkie kanonierki charakteryzowały się niewielką prędkością 11-16 węzłów, rzadziej rzędu 20 węzłów (oprócz kanonierek torpedowych). Część okrętów tej klasy, zwłaszcza przeznaczonych do służby kolonialnej, charakteryzowała się dużym zasięgiem pływania, w przeciwieństwie do kanonierek obrony wybrzeża. Kanonierki budowane do początku XX wieku posiadały ponadto pomocniczy napęd żaglowy.
== Polskie kanonierki ==
[[Plik:ORP General Haller.jpg|300px|thumb|[[ORP Generał Haller]]]]
Polska posiadała do [[1939]] roku 2 małe kanonierki: [[ORP Komendant Piłsudski|ORP "Komendant„Komendant Piłsudski"Piłsudski”]] i [[ORP Generał Haller|ORP "Generał„Generał Haller"Haller”]] o wyporności 340 ton, uzbrojone w dwa działa 75 mm.
 
== Zobacz też ==