Manuela Maleewa: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 18 bajtów ,  10 lat temu
m
WP:SK, drobne redakcyjne
m (poprawa linków)
m (WP:SK, drobne redakcyjne)
{| class="toccolours" align=right cellspacing=2 cellpadding=1 style="margin-left: 4px;"
|colspan=3 align=center|[[Plik:Olympic rings.svg|center|80px|]]
|- align=center
|colspan=3 align=center| [[Tenis ziemny]]
|- align=center class="toccolours"
|bgcolor="CC9966" align=left | [[Plik:Bronze medal with cup.svg|16px]] brąz <br /> || bgcolor=#ececec |[[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Seul 1988]] || bgcolor=#ececec |singel
|}
 
'''Manuela Maleewa-Fragniere''' (ur. [[14 lutego]] [[1967]] w [[Sofia|Sofii]]), [[tenisBułgaria|bułgarska]]istka [[Bułgaria|bułgarskatenis]]istka, reprezentantka Bułgarii i [[Szwajcaria|Szwajcarii]] w [[Puchar Federacji|Pucharze Federacji]], medalistka olimpijska, zwyciężczyni [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowego]] [[US Open]] w grze mieszanej oraz dziewiętnastu turniejów zawodowych w grze pojedynczej.
 
Praworęczna zawodniczka, z bekhendem oburęcznym, pochodzi z rodziny o tradycjach sportowych - matka [[Julia Berberian]] była dziewięciokrotną mistrzynią Bułgarii w tenisie, ojciec Georgi występował w reprezentacji narodowej w [[koszykówka|koszykówce]] (potem został profesorem [[elektronika|elektroniki]] na Uniwersytecie w Sofii). Z tenisem związały się także dwie młodsze siostry Manueli - [[Katerina Maleewa|Katerina]] i [[Magdalena Maleewa|Magdalena]]. Manuela Maleewa treningi tenisowe rozpoczęła jako sześciolatka pod kierunkiem matki. W [[1981]] zwyciężyła w nieoficjalnych mistrzostwach świata juniorów ''Orange Bowl'' w kategorii do lat 14, rok później wygrała juniorską edycję [[French Open]]. W [[1982]] zanotowała także debiut w gronie tenisistek zawodowych, m.in. udanie startując w imprezach wielkoszlemowych (w każdej przeszła przynajmniej rundę, w Melbourne i Nowym Jorku dotarła do 1/16 finału).
 
Po serii udanych występów w [[1984]] - wygrała siedem turniejów w grze pojedynczej - awansowała do czołowej dziesiątki rankingu światowego, po sukcesie w [[Indianapolis]] sklasyfikowano ją na pozycji nr 3. Wśród najlepszych dziesięciu tenisistek na świecie pozostała do końca kariery. W 1984 odniosła także swoje jedyne zwycięstwo wielkoszlemowe - triumfowała w mikście na US Open, a partnerował jej [[Tom Gullikson]], jeden z pary braci bliźniaków odnoszących sukcesy w grze podwójnej. Od tego czasu niemal co roku odnosiła zwycięstwa turniejowe (z wyjątkiem [[1987]] i [[1990]]), w tym w prestiżowych imprezach w [[Pacific Life Open|Indian Wells]] (1989) i [[Zurych]]u. Miała na koncie indywidualne zwycięstwa nad znanymi zawodniczkami, m.in. [[Martina Navrátilová|Martiną Navrátilovą]], [[Chris Evert]], [[Gabriela Sabatini|Gabrielą Sabatini]], [[Mary Joe Fernández]], [[Arantxa Sánchez Vicario|Arantxą Sánchez Vicario]], [[Jana Novotná|Janą Novotną]], [[Zina Garrison|Ziną Garrison]]. Nie udało się jej natomiast nigdy pokonać Niemki [[Steffi Graf]], z którą przegrała siedemnaście razy.
 
W każdym z czterech turniejów wielkoszlemowych docierała przynajmniej do ćwierćfinału, na US Open dwukrotnie była w półfinale. Pierwszy raz ćwierćfinał tej rangi osiągnęła w 1984 na [[Wimbledon]]ie, ostatni - dziesięć lat później w [[Australian Open]]. Na [[French Open|kortach im. Rolanda Garrosa]] była ćwierćfinalistką czterokrotnie (1985, 1987, 1989, 1990), na Wimbledonie jeden raz (1984), na Flushing Meadow sześć razy (półfinały 1992 i 1993, ćwierćfinały 1986, 1988, 1989, 1990), w Melbourne trzy razy (1985, 1992, 1994). W swoim ostatnim występie w US Open w 1993 pokonała m.in. wyżej notowane [[Conchita Martínez|Conchitę Martínez]] i [[Kimiko Date]], by w półfinale po raz kolejny ulec Steffi Graf.
 
Na początku [[lata 90. XX wieku|lat 90.]] wraz z młodszymi siostrami stanowiła silną ekipę rodzinną. Na French Open 1990 po raz pierwszy w historii tenisa trzy siostry wystąpiły w turnieju wielkoszlemowym, na Australian Open 1993 cała trójka znalazła się w gronie szesnastu rozstawionych, a we French Open 1993 wszystkie trzy dotarły do IV rundy (1/8 finału). W 1992 trójka sióstr była klasyfikowana jednocześnie w czołowej piętnastce rankingu światowego. Dwukrotnie zdarzyło się, że Manuela i Katerina Maleewe dotarły do ćwierćfinału tej samej imprezy wielkoszlemowej (US Open 1988 i French Open 1990). Na US Open 1992 Manuela okazała się w ćwierćfinale lepsza od Magdaleny (która wcześniej niespodziewanie wyeliminowała Navrátilovą).
 
Manuela Maleewa, dziewiętnasta zawodniczka w dziejach tenisa która przekroczyła liczbę 400 wygranych pojedynków (wiosną 1992), triumfowała łącznie w czterech turniejach deblowych i dziewiętnastu singlowych (ponadto wielkoszlemowe zwycięstwo w grze mieszanej). Karierę zakończyła w lutym 1994 w efektowny sposób - w swoim ostatnim wielkoszlemowym występie w Australian Open dotarła do ćwierćfinału (przegrała z Sánchez Vicario), następnie udała się na dwa turnieje do Japonii; w [[Tokio]] w ''Pan Pacific'' przegrała w półfinale z Navratilovą, ale swój ostatni turniej wygrała, pokonując w finale w [[Osaka|Osace]] Chorwatkę [[Iva Majoli|Ivę Majoli]]. W latach 1985-1993 nieprzerwanie uczestniczyła w turniejach [[Sony Ericsson Championships|Masters (WTA Tour Championships)]], w 1986 także w grze podwójnej. Najlepszy wynik zanotowała w 1987, docierając do półfinału.
 
Odnosiła sukcesy także w barwach narodowych. Do [[1989]] występowała w barwach Bułgarii, następnie jako Szwajcarka (po wyjściu za mąż za FrancoisaFrançois Fragniere, byłego czołowego gracza szwajcarskiego, trenera kadry juniorskiej; pobrali się w listopadzie 1987). W latach 1983-1992 dla obu reprezentacji w Pucharze Federacji wygrała 28 pojedynków, przegrała 15. Występowała zarówno jako singlistka, jak i deblistka; w 1985 i 1987 ekipa Bułgarii docierała do półfinału Pucharu Federacji. Maleewa dwukrotnie uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich - w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1988|Seulu w 1988]] zdobyła brązowy medal w grze pojedynczej (przegrała w półfinale z Gabrielą Sabatini 1:6, 1:6), w deblu w parze z siostrą Kateriną odpadła już w I rundzie (z [[Elizabeth Smylie]] i [[Wendy Turnbull]]); w [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992|Barcelonie w 1992]] była w ćwierćfinale singla (odpadła po trzysetowym meczu z Mary Joe Fernández) i II rundzie debla (w parze z [[Emanuela Zardo|Emanuelą Zardo]], przegrała z Sánchez Vicario i Martínez). W 1992 dla Szwajcarii zdobyła [[Puchar Hopmana]] (razem z [[Jakob Hlasek|Jakobem Hlaskiem]]); trofeum to jest uważane za nieoficjalne mistrzostwa świata w grze mieszanej.
 
Z małżeństwa z Fragniere (w ostatnich latach kariery występowała jako Maleewa-Fragniere) ma troje dzieci - dwie córki i syna. Epoka bułgarskich sióstr, zapoczątkowana jej występami, trwała jeszcze kilkanaście lat - Katerina Maleewa występowała na światowych kortach do [[1997]], Magdalena do [[2005]].
 
'''Wygrane turnieje:'''
 
{{DEFAULTSORT:Maleewa, Manuela}}
 
[[Kategoria:Bułgarskie tenisistki]]
[[Kategoria:Szwajcarskie tenisistki]]