Harry Blackmun: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 2685 bajtów ,  9 lat temu
→‎Sąd Najwyższy: uszczegółowienie biografii
(→‎Pierwsze znaczące sprawy: uszczegółowienie biografii)
(→‎Sąd Najwyższy: uszczegółowienie biografii)
 
== Sąd Najwyższy ==
W 1969 r. Warren E. Burger został prezesem Sądu Najwyższego USA w miejsce Earla Warrena. W składzie Sądu Najwyższego był wówczas jeszcze jeden wakat związany z rezygnacją Abe'a Fortasa, który ustąpił, gdy wyszło na jaw, że przyjmował pieniądze od finansisty z Wall Street. Przywilej nominacji następnego sędziego przypadł w udziale nowemu prezydentowi Richardowi Nixonowi. Nixon był zdeterminowany, żeby wprowadzić do Sądu prawnika reprezentującego stan z Południa USA, jednak dwaj zaproponowani przez niego sędziowie, Clement F. Haynsworth i G. Harrold Carswell, zostali odrzuceni przez Senat z uwagi na ich kontrowersyjne decyzje dotyczące praw obywatelskich.
[[4 kwietnia]] [[1970]] otrzymał nominację na sędziego Sądu Najwyższego z rąk [[prezydent]]a [[Richard Nixon|Richarda Nixona]], przy czym [[Senat USA|Senat]] zatwiedził go w tym samym roku. Wobec jego nominacji nie było znaczącej opozycji, czego nie można było żadną miarą powiedzieć o dwóch następnych, odrzuconych przez Senat.
 
9 kwietnia 1970 r. Blackmun otrzymał telefon od prokuratora generalnego USA Johna N. Mitchella, który zaprosił go na spotkanie do Waszyngtonu. Chwilę później zadzwonił Warren Burger, najwidoczniej biorący udział w dyskusjach na temat obsadzenia wakującego stanowiska w Sądzie Najwyższym. Administracja Nixona nie mogła sobie pozwolić na kolejną wpadkę, dlatego priorytetem stało się znalezienie kandydata, który nie będzie miał problemów w kontrolowanym przez Demokratów Senacie.
Nixon ogółem mianował czterech sędziów, zatwierdzonych przez Senat (prezes Sądu [[Warren Burger]], Blackmun, [[Lewis F. Powell]] oraz mianowany potem przez [[Ronald Reagan|Reagana]] prezesem [[William H. Rehnquist]]).
 
W Waszyngtonie Blackmun spotkał się z kierownictwem Departamentu Sprawiedliwości w osobie Johna Mitchella, asystenta prokuratora generalnego Williama H. Rehnquista i Johnnie'ego M. Waltersa, stojącego na czele służb podatkowych. Był również przesłuchiwany przez agentów FBI. Na zakończenie, Mitchell zabrał Blackmuna do Białego Domu na rozmowę z prezydentem Nixonem.
Początkowo Blackmun uchodził za nieco bardziej konserwatywnego sędziego, choć bardziej umiarkowanego niż pozostali mianowani przez Nixona. Głosował wówczas m.in. przeciwko (wraz z pozostałymi trzema) wnioskowi większości w sprawie [[Furman v. Georgia]] ([[1972]]), która stosunkiem głosów 5-4 faktycznie zniosła [[kara śmierci w USA|karę śmierci]]. W [[1976]] głosował za jej przywróceniem w innej sprawie [[Gregg v. Georgia]], która z kolei zezwoliła na jej stosowanie (stosunek głosów wyniósł 7-9).
 
14 kwietnia 1970 r. prezydent Nixon ogłosił, że nominuje Blackmuna na sędziego Sądu Najwyższego. Jeszcze w kwietniu odbyło się jego przesłuchanie przed senacką komisją ds. sądownictwa, w czasie którego nie pojawiły się żadne kontrowersje. Blackmun zapewniał, że pomimo przyjaźni, jaka łączyła go z prezesem Sądu Najwyższego, nie będzie miał problemu ze sprzeciwieniem się Burgerowi, jeżeli tylko zajdzie taka potrzeba. 12 maja 1970 r. Senat zatwierdził nominację Blackmuna stosunkiem głosów 94-0. Przysięgę sędziowską złożył 9 czerwca 1970 r.
 
Spodziewano się, że Blackmun, jako Republikanin, będzie zwolennikiem konserwatywnego interpretowania konstytucji, które obrazuje teoria konstrukcjonizmu, czyli ścisłe trzymanie się litery prawa i poszukiwanie takiego rozumienia przepisów, jakie było udziałem Ojców Założycieli. W ciągu pierwszych kilku lat, jakie Blackmun spędził orzekając w Sądzie Najwyższym, oczekiwania te w zasadzie spełniły się. Wyliczono, że głosował wówczas (lata 1970-1975) tak jak konserwatywny Burger w 87,5% spraw wywołujących najgłębsze podziały, natomiast z liberalnym sędzią Williamem Brennanem zgadzał się zaledwie w 13% przypadków. Proporcje te zaczęły się jednak z czasem odwracać. Katalizatorem ewolucji poglądów Blackmuna była sprawa Roe v. Wade, w której Sąd Najwyższy uznał, że konstytucja gwarantuje kobietom prawo do przerywania ciąży, a Blackmun był autorem uzasadnienia do tego wyroku. Po ogłoszeniu decyzji w sprawie Roe, coraz odważniej zaczął dostrzegać kolejne prawa obywatelskie, które można było wywieść z treści konstytucji, co oddalało go od Warrena Burgera. Następnym ważnym momentem była sprawa United States v. Nixon, kiedy to grupa sędziów, a wśród nich Blackmun, w sposób nieoficjalny przechwyciła z rąk Burgera autorstwo uzasadnienia wyroku (co prawda to Burger ogłosił publicznie treść uzasadnienia, jednak istotne jego fragmenty zostały napisane przez innych sędziów, którym nie podobał się projekt przygotowany przez Burgera), nakazującego prezydentowi Nixonowi udostępnienie taśm dotyczących afery Watergate. Uważa się, że sprawa Nixona stanowiła początek końca wieloletniej przyjaźni pomiędzy Blackmunem a Burgerem, gdyż Burger poczuł się dotknięty wsparciem Blackmuna dla sędziów tworzących alternatywne uzasadnienie. Uraza pogłębiała się coraz bardziej, gdy w kolejnych sprawach Blackmun i Burger znajdywali się po innych stronach barykady. Należy wskazać, że w latach 1975-1980 Blackmun głosował tak jak Brennan w 54,5% kontrowersyjnych przypadków, z Burgerem zgadzał się już tylko w 45,5% spraw. W ostatnich pięciu latach przed rezygnacją Burgera (1980-1985), Blackmun głosował razem z Burgerem zaledwie w 32,4% najbardziej dzielących spraw, podczas gdy stopień zgodności z Brennanem wzrósł do 70,6%. Po odejściu Warrena Burgera z Sądu Najwyższego, w latach 1986-1990, Blackmun głosował tak jak Brennan w 97,1% spraw. Na początku lat 90. Blackmun uważany był za najbardziej liberalnego sędziego orzekającego wówczas w Sądzie Najwyższym.
 
=== ''Roe v. Wade'' ===
 
W konsekwencji decyzja Blackmuna doprowadziła do legalizacji możliwości aborcji w całych Stanach Zjednoczonych, dzięki czemu zapewnił sobie poczesne miejsce w historii amerykańskiego prawa.
 
=== Ewolucja na lewo ===
Mimo początkowych nieco bardziej konserwatywnych poglądów z biegiem czasu sędzia Blackmun stawał się coraz bardziej w swoich poglądach [[amerykański liberalizm|liberalny]]. W owym czasie zbliżył się do reprezentującego lewe skrzydło Williama J. Brennana.
 
Blackmun napisał wniosek mniejszości w sprawie [[Bowers v. Hardwick]], w którym nie zgodził się z decyzją sądu, która podtrzymała prawa uznające [[seks oralny]] i [[seks analny|analny]] za "sodomię" i jako takie karalne. Wówczas poparli go Brennan, Marshall oraz John Paul Stevens. W opinii Blackmun ostro skrytykował m.in. "obsesyjne podejście do sprawy większości" i podkreślał ograniczenie przez to wolności osobiste.
 
Tak więc jakkolwiek już u początków kariery był może bardziej konserwatywny, ale i tak bardzo umiarkowany, wyraźnie daje się zauważyć jego ewolucję w późniejszych latach ("pod wpływem praktyki" - jak sam utrzymywał).
 
=== Kara śmierci ===
Anonimowy użytkownik