Marco Pantani: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 118 bajtów ,  9 lat temu
m
int., drobne redakcyjne, lit.
m (źródła/przypisy)
m (int., drobne redakcyjne, lit.)
Pantani uchodził za specjalistę od wyścigów etapowych jeszcze gdy był amatorem. Już w [[1990]] roku zajął trzecie miejsce w tzw. [[Baby Giro]] czyli wyścigu Dookoła Włoch dla kolarzy do lat 26 bez kontraktów profesjonalnych. Przegrał wówczas tylko ze swymi rodakami i późniejszymi rywalami z zawodowego peletonu: [[Wladimir Belli|Wladimirem Belli]] i [[Ivan Gotti|Ivanem Gottim]].
 
Rok później Pantani zająłzdobył drugą lokatę w tej samej imprezie, a lepszy od niego okazał się tym razem inny z przyszłych włoskich asów [[Francesco Casagrande]]. Kolarz z nadmorskiego regionu [[Emilia-Romagna]] czynił jednak stałe postępy i w sezonie [[1992]] nie miał już sobie równych na trasie małego Giro. Jeszcze we wrześniu tego samego roku dołączył do grona zawodowców.
 
Pierwsze lata swej kariery zawodowej (do roku [[1996]] włącznie) spędził w reklamującej dżinsy ekipie Carrera. Liderem tej formacji był słynny "Diabeł" czyli [[Claudio Chiappucci]] (drugi kolarz [[Tour de France]] 1990 i 1992 oraz [[Giro d'Italia]] 1991-1992). Podczas pierwszych kilkanastukilkunastu miesięcy wśród profesjonalistów Pantani zaliczył w zasadzie tylko piąte miejsce w górskiej etapówce [[Giro del Trentino]]. Rok później, w tym samym kwietniowym wyścigu, zajął czwarte miejsce, podobnie jak w dwóch rozegranych w pierwszej połowie maja jednodniówkach: [[GP Industria e Artigianato]] oraz [[Giro di Toscana]].
 
== Pierwsze starty w ''Giro d'Italia'' i ''Tourze'' ==
Pantani stał się gwiazdą kolarstwa szosowego podczas Giro d'Italia w [[1994]] r. Pod koniec drugiego tygodnia wyścigu, 4 i 5 czerwca, zwyciężył w obu weekendowych etapach rozgrywanych w [[Dolomity|Dolomitach]]. Najpierw w sobotę z przewagą 40 sekund nad niewielkim peletonikiem samych asów samotnie dotarł do [[Merano]]. Dzień później pokonał wszystkich rywali na trasie etapu, który wiódł m.in. przez skrajnie trudną przełęcz [[:it:Passo del Mortirolo|Mortirolo]] {{lang|it}} do miejscowości [[Aprica]]. Na odcinku tym uzyskał 2 minuty 52 sek. przewagi nad drugim kolarzem, swym kolegą Claudio Chiappuccim, 3 minuty 30 sek. nad obrońcą tytułu Baskiem [[Miguel Indurain|Miguelem Indurainem]] oraz 4 minuty 6 sek. nad liderem, Rosjaninem [[Jewgienij Bierzin|Jewgienijem Bierzinem]]. Ostatecznie nie wygrał tego wyścigu, przegrywająprzegrywając etap czasowy z Bierzinem, ale pokonał wówczas wielu bardziej utytułowanych od niego zawodników, np. Induraina.
 
Miesiąc później zadebiutował w Tour de France. Zanim peleton dojechał do [[Pireneje|Pirenejów]], na etapie jedenastym Pantani stracił już 15 min. 19 sek. do prowadzącego Induraina. Później jednak atakował na każdym z górskich odcinków, leczmimo to żadnego z nich nie wygrał, bo na długo przed nim podobne próby podejmowali inni kolarze. Zajął trzecie miejsce w [[Hautacam]] na górze położonej obok sanktuariun [[Lourdes]] (etap 11), drugie w [[Luz Ardiden]] (etap 12), trzecie w [[Val Thorens]] (etap 17) i jeszcze jedno drugie na górskiej [[jazda indywidualna na czas|czasówce]] z [[Cluses (Górna Sabaudia)|Cluses]] do [[Avoriaz]] (etap 19). W sumie do Induraina, świętującego swój czwarty z rzędu triumf w Tourze, odrobił w drugiej części zmagań aż osiem minut. W klasyfikacji generalnej tego wyścigu zajął trzecią pozycję, przegrywając jeszcze z Łotyszem [[Piotr Ugriumow|Piotrem Ugriumowem]]. Przezwany "Piratem", ze względu na niebezpieczny styl zjeżdżania, oraz zakładanie bandany i kolczyka, Pantani wygrał klasyfikację młodzieżową Tour de France, prowadzoną dla kolarzy do lat 25. Ten sam sukces, pomimo ogólnie słabszego występu, powtórzył jeszcze w [[1995]] roku, lecz w tychowym latachczasie za zwycięstwo to nie przyznawano jeszcze [[maillot blanc|białej koszulki]].
 
== Pechowy rok 1995 ==
Rok 1995 był dla Pantaniego pechowy – w samej końcówce sezonu góral z Carrery wręcz otarł się o śmierć. Przygotowania do startu w Giro d'Italia, w trakcie których pod koniec kwietnia zajął piąte miejsce w jednodniówce [[Giro dell'Appennino]], przerwał pierwszomajowy wypadek na treningu. Odniesiona w jego wyniku kontuzja była na tyle uciążliwa, iż wyłączyła Pantaniego ze startu w wyścigu Dookoła Włoch, który został w owym sezonie zdominowany przez Szwajcara [[Tony Rominger|Tony'ego Romingera]].
 
Na szosę Pantani wrócił w połowie czerwca podczas [[Dookoła Szwajcarii|Tour de Suisse]] i zdołał nawet wygrać przedostatni etap tego wyścigu. Na górze [[Flumserberg]] drugi był wówczas [[Zenon Jaskuła]].
 
Pantani nie miał dość czasu by przygotować wysoką i stabilną formę na Tour de France. Tym razem wygrał dwa górskie etapy, tzn. dziesiąty w Alpach do [[L'Alpe d'Huez]] i czternasty w Pirenejach do [[Guzet Neige]]. Dwa dni później podczas piętnastego odcinka z [[Saint-Girons]] do [[Cauterets]] / [[Cretes du Lys]] przeżywał wyraźny kryzys i stracił aż 13 minut 21 sek. do zwycięzcy etapu, Francuza [[Richard Virenque|Richarda Virenque'a]] oraz 10 minut 47 sec. do lidera Miguela Induraina. Ostatecznie, w swym drugim starcie w "Wielkiej Pętli" zajął dopiero trzynastą lokatę.
 
Start we wrześniowej [[Vuelta a EspanaEspaña]], z której się wycofał przed siedemnastym etapem, był dla niego tylko przetarciem przed [[Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym|Mistrzostwami świata w kolarstwie szosowym]] na stworzonej dla górali trasie w kolumbijskiej Duitamie. Za oceanem wywalczył brązowy medal ulegając tylko dwójce hiszpańskich Basków: [[Abraham Olano|Abrahamowi Olano]] i Indurainowi.
 
Tuż po powrocie do Europy zderzył się na zjeździe w końcówce semi-klasyku [[Mediolan-Turyn]] z samochodem jadącym wbrew zakazowi pod prąd ruchu kolarzy. Z szeregu obrażeń najpoważniejszym było bardzo skomplikowane złamanie lewej nogi. Rehabilitacja trwała ponad rok, przez co Pantani nie powrócił już do poważnego ścigania w barwach Carrery. Ta zasłużona dla zawodowego kolarstwa grupa wycofała się ze sponsoringu z końcem sezonu 1996, a dochodzący do zdrowia "Pirat" we wrześniu owego roku zdołał się jeszcze pojawić się w jej barwach na starcie 53. [[Tour de Pologne]], lecz sił starczyło mu tylko na niespełna dwa dni rywalizacji.
== Przejście do Mercatone Uno ==
[[Plik:Marco-pantani-1216669690.jpg|thumb|350px|Marco Pantani na podjeździe pod Alpe d'Huez 1997]]
Po rozwiązaniu Carrery zdrowy już Pantani znalazł pracę w ekipie [[:it:Mercatone Uno-Scanavino|Mercatone Uno]] {{lang|it}}, której menadżerem był w owym czasie wiekowy, lecz bardzo szanowany przez kolarzy, [[Luciano Pezzi]], zaś dyrektorem sportowym [[Giuseppe Martinelli]], w poprzednim sezonie najważniejszy z dyrektorów [[Saeco]].
 
W nowych barwach pokazał się z dobrej strony już pod koniec marca, kiedy to w ciągu jednego tygodnia zajął miejsca w czołówkach dwóch wyścigów etapowych: dziesiąte w [[Setmana Catalana]] i czwarte we francuskim (weekendowym) [[Criterium International]]. W kwietniu ukończył na trzeciej pozycji prestiżową Vuelta al Pais Vasco ([[Dookoła Kraju Basków]]), a niedługo potem finiszował też w czołówkach obu ardeńskich klasyków, zdobywając piąte miejsce w [[La Fleche Wallonne]] i ósme w [[Liege-Bastogne-Liege]].
 
Giro d'Italia rozpoczął w dobrym stylu, zajmując trzecią lokatę podczas pierwszego górskiego odcinka z metą na górze Terminillo. Niestety, trzy dni później potłukł się mocno podczas etapu do [[Cava dei Tirreni]] w kraksie, którą sprowokował zabłąkany czarny kot. Następnego dnia nie przystąpił do dalszego ścigania, a sam wyścig wygrał [[Ivan Gotti]] przed Rosjaninem [[Paweł Tonkow|Pawłem Tonkowem]].
 
Na szczęście, w przeciwieństwie do roku 1995 tym razem zdołał przygotować nie tylko wysoką, ale i bardziej stabilną formę na Tour de France. Podczas "Wielkiej Pętli" w Pirenejach zajął trzecie miejsce w [[Loudenville]], za kolarzami Festiny,: [[Laurent Brochard|Laurentem Brochardem]] i Richardem Virenque, oraz drugie w [[Andora|Andorze]] na górze Arcalis, za Niemcem [[Jan Ullrich|Janem Ullrichem]]. Po czasówce wokół [[Saint-Étienne]] czyli– a więc jeszcze przed Alpami było już niemal pewne, że generalnym triumfatorem tego wyścigu zostanie młody "Kaiser" z [[Rostock]]u, czyli Jan Ullrich. Pantani w Alpy wkroczyłwjechał na piątym miejscu, lecz dzięki zwycięstwom na etapach trzynastym i piętnastym, tj. do L'Alpe d'Huez i [[Morzine]], a także kryzysowi obrońcy tytułu Duńczyka [[Bjarne Riis]]a, na etapie szesnastym do szwajcarskiego [[Fryburg (miasto w Szwajcarii)|Fryburga]] zdołał awansować na podium. Podobnie jak trzy lata wcześniej ukończył Tour de France na trzeciej pozycji, bowiem lepsi od niego okazali się Ullrich i Virenque.
 
== Najlepszy sezon '98 ==
Pantani zaczął sezon 1998 od trzeciego miejsca i zwycięstwa etapowego w hiszpańskiej [[Vuelta a Murcia]] oraz czwartej lokaty w [[Giro del Trentino]], stanowiącej dla niego poważne przetarcie przed wielkim Giro d'Italia.
 
W wyścigu Dookoła Włoch najpierw przez ponad dwa tygodnie toczył zaciętą walkę z Pawłem Tonkowem i Szwajcarem [[Alex Zülle|Alexem Zülle]]. W tym czasie wygrał etap czternasty do stacji [[Piancavallo]] i był drugi na odcinku jedenastym do [[San Marino]], za [[Andrea Noe]]'m. Prowadzenie w wyścigu objął po etapie siedemnastym, prowadzącym przez słynne przełęcze: Fedaia-[[Marmolada (góra)|Marmolada]] i [[Pordoi]] do miejscowości [[Selva Val di Gardena]]. Ukończył go na drugiej pozycji, za współtowarzyszem ucieczki [[Giuseppe Guerini]]m, a dzień później dał się ubiec Tonkowowi na finiszu w [[Alpe di Pampeago]].
 
Z walki o najwyższą stawkę wypadł Zülle, lecz Tonkow do końca się nie poddawał. Na ostatnim górskim etapie, dziewiętnastym do [[Plan di Montecampione]], Pantani zaatakował już u podnóża finałowego, blisko 20-kilometrowego finałowego podjazdu. Tylko Tonkow wytrzymał ten atak i kilka kolejnych, lecz musiał się ostatecznie poddać na 2,5 kilometra przed metą. Pantani zdołał nad nim nadrobić 57 sekund (trzeci Guerini stracił aż 3:16) i powiększył swą przewagę nad "Kozakiem" do minuty i 28 sek.
 
Dwa dni później na rozegranym we "włoskiej" Szwajcarii przedostatnim etapie, czasówce z [[Mendrisio]] do [[Lugano]], nie tylko nie dał sobie odebrać uzyskanej wcześniej przewagi, ale zajął nawet trzecie miejsce i nadrobił nad Tonkowowem dalsze 5 sekund. Triumf w [[Mediolan]]ie był podwójny, bowiem niejako przy okazji generalnego zwycięstwa Pantani wygrał także klasyfikację górską tego wyścigu, którą ów wybitny góral zazwyczaj na Giro czy TdF sobie odpuszczał.
 
=== Tour de France '98 ===
Pomiędzy metą Giro (7 czerwca) a startem Touru w [[Dublin]]ie 11 lipca, tylko trenował, odpoczywając od startów. Burzliwą, z uwagi na aferę Festiny, "Wielką Pętlę" 1998 zaczął z niezwykle niskiego pułapu, tzn. z zaledwie 181 miejsca na 189 startujących w prologu. Na pierwszej, długiej 58-kilometrowej czasówce z [[Meyrignac l'Eglise]] do [[Correze]] zajął dopiero 33. pozycję, ze stratą 4 min. i 21 sek. do Ullricha.
 
Dopiero w Pirenejach zaczął szybko przesuwać się w górę generalnej tabeli. "Pirat" był drugi, za swym rodakiem [[Rodolfo Massi]]m, na etapie dziesiątym do [[Luchon]], po czym wygrał etap jedenasty do [[Plateau de Beille]]. PrzedZanim Alpamipeleton dotarł do Alp, na tydzień przed końcem ścigania, był czwarty w klasyfikacji generalnej, ze stratą 3 min. i 1 sek. do prowadzącego Ullricha.
 
Następnego wieczora, po rajdzie od Col du [[Galibier]] po metę w [[Les Deux Alpes]], był już liderem wyścigu z przewagą 3 min. 53 s. nad Amerykaninem [[Bobby Julich|Bobbym Julichem]]. Bezlitośnie zmiażdżony podczas tego deszczowego dnia Ullrich chwilowo spadł aż na czwartą pozycję, "z bagażem" 5 minut 56 sek. do Włocha.
 
Dzień później, na etapie szesnastym do [[Albertville]] prowadzącym przez przełęcz Madeleine, dwaj wielcy rywale walczyli bark w bark do samej mety; w końcu, po zaciętym finiszu, wygrał Ullrich przed Pantanim. Ostatni z zaplanowanych górskich odcinków (do [[Aix-les-Bains]]) zneutralizowano na skutek protestu peletonu solidaryzującego się z przesłuchiwanymi do rana kolarzami holenderskiej ekipy TVM.
 
Przedostatniego dnia wyścigu, na 52-kilometrowej czasówce z [[Montceau-les-Mines]] do [[Le Creusot]] zajął trzecią lokatę, tracąc do zwycięskiego Niemca tylko 2 minuty 35 sek. Cały wyścig wygrał więc z przewagą 3 min. 21 sek. nad Ullrichem i 4 min. 8 sek. nad Julichem. Tym samym, jako pierwszy kolarz od czasu Miguela Induraina (w sezonie 1993), wygrał oba wielkie wyścigi: Giro d'Italia i Tour de France w jednym sezonie. Został pierwszym Włochem od czasu [[Felice Gimondi]]ego (1965), który wygrał w Tour de France. Swoje zwycięstwo zadedykował w [[Paryż]]u swemu zmarłemu 26 czerwca w wieku 77 lat mentorowi Luciano Pezzi'emu.
 
== Giro 1999 i sprawa dopingu ==
Do sezonu [[1999]] Pantani przystąpił jako król wyścigów etapowych. Przełomowy rok w życiu Pantaniego zaczął się obiecująco już w marcu, od generalnego i etapowego zwycięstwa w [[Vuelta a Murcia]] oraz etapowego sukcesu w [[Setmana Catalana]]. W kwietniu zajął ósme miejsce w [[Vuelta al Pais Vasco]] i trzecie w Giro del Trentino.
 
Do Giro d'Italia przystąpił jako niemal pewny jego zwycięzca. Przez pierwsze trzynaście dni w Appeninach toczył zaciętą walkę z wszechstronnym Francuzem [[Laurent Jalabert|Laurentem Jalabertem]]. Pantani wygrał etap ósmy, z metą w paśmie górskim Gran Sasso d'Italia nieopodal miejscowości [[L'Aquila]], i objął prowadzenie w wyścigu.
 
Dzień później zajął trzecie miejsce podczas pagórkowatej czasówki wokół [[Ancona|Ancony]], lecz ze zwycięskim Jalabertem przegrał o 55 sekund i stracił koszulkę lidera, choć obaj mieli ten sam czas łączny po dziewięciu dniach rywalizacji. Pierwszy dzień zmagań w Alpach, tzn. odcinek czternasty do [[Borgo San Dalmazzo]] prowadzący przez trudną przełęcz Fauniera, padł łupem specjalisty od zjazdów [[Paolo Savoldelli|Paolo "Il Falcone" Savoldelliego]], lecz Pantani był drugi i nad Jalabertem zyskał minutę i 41 sek.
 
Następny etap, z metą w sanktuarium [[Oropa]], Pantani wygrał etap 21 sekundsek. przed Jalabertem pomimo tego, iż u podnóża tego podjazdu stracił około pół minuty na skutek defektu tylnej [[przerzutka rowerowa|przerzutki]]. Na etapie szesnastym, kończącym się niewielkim wzniesieniem w miejscowości [[Lumezzane]], role się odwróciły, bowiem tym razem wygrał "Jaja" przed "Il Pirata".
 
Podczas etapu osiemnastego, płaskiej czasówki wokół [[Treviso]], Pantani zajął siódme miejsce, tracąc minutę 38 sek. do Ukraińca [[Serhij Honczar|Serhija Honczara]], minutę 21 sek. do drugiego Savoldelliego i 57 sek. do czwartego tego dnia Jalaberta. W [[Dolomity]] wjechał więc z przewagą 0:44 nad Savoldellim i 1:09 nad Jalabertem. Etapy: dziewiętnasty (do [[Alpe di Pampeago]]) i dwudziesty (do [[Madonna di Campiglio]]), wygrał bezdyskusyjnie, z przewagą 1:07 nad najbliższym z rywali.
 
W klasyfikacji generalnej, przed przedostatnim odcinkiem do [[Aprica]], miał już 5 minut 38 sek. zysku nad wiceliderem Savoldellim. Prowadził też w klasyfikacjachklasyfikacji punktowej i górskiej, więc miał szansę powtórzyć wynik [[Eddy Merckx]]a z Tour de France z roku 1969, czyli zdobyć wszystkie trzy najbardziej prestiżowe koszulki tego wyścigu.
 
Jednak 5 czerwca nad ranem, przeprowadzone wśród zawodników czołówki badania na poziom [[hematokryt]]u u Marco Panatniego wykazały 52%<ref>{{cytuj stronę|url=http://autobus.cyclingnews.com/results/1999/giro99/stage21.html|tytuł=Pantani Report:|nazwisko=cyclingnews.com|praca=82nd Giro d'Italia, Grand Tour|data dostępu=2012-03-02}}</ref> to znaczy że, były więc większe od dozwolonego poziomu 50%<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.sportsci.org/news/news9703/AISblood.html|tytuł=BLOOD TESTING FOR PROFESSIONAL CYCLISTS: What's a fair hematocrit limit?|nazwisko=David T. Martin |data dostępu=2012-03-02}}</ref>. Wynik ten oznaczał zawieszenie zawodowej licencji kolarza na dwa tygodnie ze "względów zdrowotnych" i w konsekwencji wykluczenie z już prawie wygranego wyścigu.
 
Wyścig wygrał ostatecznie Ivan Gotti przed Paolo Savoldellim i [[Gilberto Simoni]]m. Jalabert był czwarty. Pantani zaszył się przed światem w swej posiadłości na dobry miesiąc. Nie pojawił się na starcie Tour de France, który wykreował nowego bohatera, [[Lance Armstrong|Lance'a Armstronga]], ani żadnego innego wyścigu do końca tego sezonu. Ponoć w tym ciężkim dla siebie okresie po raz pierwszy zaczął zażywać [[kokaina|kokainę]], która stała się później powodem jego śmierci.
 
== Powrót do ścigania ==
[[File:Pantani briancon 2000 2.jpg|thumb|350px|left| Marco Pantani na Tour de France 2000]]
W ostatniej chwili pojawił się w [[Rzym]]ie na starcie milenijnego Giro d'Italia. Nie był todo tej imprezy dobrze przygotowany (ukończył ją na 28 pozycji ze stratą 59:39), więc na trasie pomagał swemu młodszemu koledze [[Stefano Garzelli]]emu, który zdołał wygrać cały wyścig.
 
Przebłysk dawnej formy miał na etapie dziewiętnastym, do francuskiego [[Briançon]], gdzie finiszował drugi wygrywając z liderem [[Francesco Casagrande]] i Garzellim. Podczas Touru przeżył klęskę w Pirenejach, na górze [[Hautacam]], więc na półmetku wyścigu zajmował ledwie 25 miejsce.
 
Jednak w Alpach Pantani rzucił wyzwanie samemu Armstrongowi. Wygrał etap dwunasty, z metą na osławionej [[Mont Ventoux]], choć wyglądało na to, że Amerykanin podarował Włochowi to zwycięstwo. Dwa dni później Pantani był trzeci w maratońskim etapie czternastym do BrianconBriançon, zaś odcinek piętnasty do [[Courchevel]] wygrał już samotnie, jak za najlepszych swych czasów.
 
Tydzień przed końcem był już szósty w klasyfikacji generalnej ze stratą tylko minuty 37 sek. do wicelidera Ullricha. Na ostatnim górskim etapie do Morzine zdecydował się na długą, samobójczą wręcz szarżę wymierzoną w Armstronga, z którym pokłócił się co do interpretacji wydarzeń na Mont Ventoux. Niestety przeliczył się z siłami i stracił blisko czternaście minut do najlepszych, po czym nie przystąpił już do siedemnastego etapu.
 
== Schyłek formy i dalsze problemy z dopingiem ==
Po [[2000]] r. kariera Pantaniego była już w końcowym etapie. Pojawiał się na szosie dość rzadko, zwykle w ogonie peletonu otoczony wierną grupą pomocników z Mercatone Uno. Częściej słychać było o nim w kontekście związanych ze sprawami dopingowymi śledztw i procesów sądowych, ia także brawurowych wyczynów za kierownicą samochodu.
 
W [[2001]] roku w Giro d'Italia jechał słabo i wycofał się przed startem do dziewiętnastego etapu, półtorej doby po wieczornym nalocie [[carabinieri]] na hotele kolarzy w [[San Remo]]. W tym samym roku został oczyszczony z zarzutów oszustwa sportowego w związku z podwyższonym poziomem hematokrytu (aż o 60,1%), jaki wykryto u niego w szpitalu po wspomnianym już bardzo groźnym wypadku z października 1995 roku.
 
Podczas Giro d'Italia [[2002]] Pantani wycofał się w Dolomitach na etapie szesnastym do [[Corvara alta Badia]]. Niedługo po tym wyścigu, tj. w czerwcu, został ukarany przez swą macierzystą federację 8-miesięczną dyskwalifikacją w związku z wykryciem w jego pokoju hotelowym podczas Giro 2001 strzykawek z [[insulina|insuliną]]. Miesiąc później [[Sportowy Sąd Arbitrażowy]] uchylił tę karę, lecz kolarz do prawdziwego ścigania i tak gotów był dopiero na wiosnę [[2003]] r.
 
== Ostatnie dni i śmierć ==
[[Plik:Monumento Pantani Cesenatico.jpg|thumb|Pomnik Marco Pantaniego w [[Cesenatico]]]]
Wydawało się, że odnalazł w końcu choć skrawki dawnej formy. Po trzech latach ukończył Giro d'Italia, i to na bardzo przyzwoitym, czternastym miejscu. Na etapie dwunastym, z metą pod mordercze [[Monte Zoncolan],] był nawet piąty i gdyby nie upadek na zjeździe z [[Colle di Sempeyre]] na etapie osiemnastym do Chianale, mógłby ukończyć cały wyścig w pierwszej dziesiątce.
 
Niestety, było to za mało by zasłużyć sobie na start w jubileuszowym Tour de France, i wobec odmowy zaproszenia do Francji Marco stracił motywację do treningów. We wrześniu zniknął z pola widzenia szefów swej drużyny i został przez nich zawieszony w roli zawodnika Mercatone Uno. Zaczął uciekać przed bliskimi, wyjechał nawet na [[Kuba|Kubę]], zaś przez cały ten czas jego narkotykowe problemy narastały.
 
Wieczorem [[14 lutego]] [[2004]] roku znaleziono go martwego w pokoju hotelowym w nadmorskim kurorcie [[Rimini]], do którego zawitał kilka dni wcześniej. Cztery dni później w ostatniej drodze na cmentarz w rodzinnym Cesenatico towarzyszyło mu 20 000 żałobników, wśród nich liczni koledzy i rywale z szosy, a nawet zawodnicy wcześniejszych epok (jak Luksemburczyk [[Charly Gaul]] i [[Francesco Moser]]) czy też innych dyscyplin (jak słynny alpejski narciarz [[Alberto Tomba]]). Po pierwszej [[sekcja zwłok|sekcji zwłok]] uznano, że przyczyną śmierci był [[obrzęk mózgu]] i [[niewydolność mięśnia sercowego]]. Druga, bardziej wnikliwa analiza wykazała, że było to spowodowane przedawkowaniem [[kokaina|kokainy]] zażywanej w połączeniu z lekami antydepresyjnymi.
 
== Linki zewnętrzne ==