Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
m (drobne merytoryczne, źr.: ang.Wiki)
m (lit.)
Wydanie pierwszego tomu w 1776 roku spotkało się z bardzo przychylnym przyjęciem m.in. [[David Hume|Davida Hume'a]] i [[Horace Walpole, 4. hrabia Orford|Horacego Walpole'a]]<ref>A.F. Grabski, ''Dzieje historiografii'', s. 349.</ref>. Jednakże ukazanie negatywnego wpływu Kościoła na stabilność imperium ściągnęło na autora krytykę sfer związanych z Kościołem, wśród nich m.in. [[Joseph Priestley|Josepha Priestleya]]<ref>A.F. Grabski, ''Dzieje historiografii'', s. 349–350.</ref>. W 1781 roku ukazały się tomy drugi i trzeci, zaś następne trzy ukazały się w latach 1788-1789.
 
W ''Zmierzchu i upadku...'' Gibbon wyraził swój pogląd na istotę dziejów, którą widział jakąjako unoszącą się i opadającą spiralę prowadzącą ludzkość do coraz wyższych i bardziej zaawansowanych urządzeń moralno-społecznych, w tym ujęciu upadek Rzymu był momentem załamania się postępu, początkiem kolejnej epoki wzrostu miał być według Gibbona okres [[wyprawy krzyżowe|wypraw krzyżowych]]<ref>A.F. Grabski, ''Dzieje historiografii'', s. 351.</ref>. Przyczyn upadku imperium rzymskiego Gibbon upatrywał przede wszystkim w najazdach barbarzyńców i w rozwoju chrześcijaństwa. Barbarzyńcy mieli zaszczepić w rzymskim świecie demokrację i tradycje wolnościowe<ref>A.F. Grabski, ''Dzieje historiografii'', s. 351–352.</ref>.
 
{{Przypisy}}
1086

edycji