Karabin L1A1: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 318 bajtów ,  9 lat temu
bibl, poprawa linków
m (kat.)
(bibl, poprawa linków)
nazwa = L1A1|
grafika = [[Plik:L1A1 DM-ST-91-12005.jpg|300px]]|
opis = [[KorpusUnited PiechotyStates MorskiejMarine Stanów ZjednoczonychCorps|Marine]] z karabinem L1A1|<!-- opis grafiki -->
kraj = {{Państwo|GBR}}|
producent = Royal Small Arms Factory|
 
=== Historia ===
W [[1951]] roku armia brytyjska przyjęła do uzbrojenia [[Karabin automatyczny|karabin szturmowy]] [[karabin EM-2|EM-2]] jako ''Rifle, Automatic, No.9 Mk 1''. Jednak pomimo przyjęcia karabinu do uzbrojenia nie rozpoczęto jego produkcji. Przyczyną były prace nad standaryzacją broni w ramach [[NATO]]. Pamiętając o problemach jakie stwarzało używanie różnych naboi przez aliantów w czasie drugiej wojny światowej postanowiono przyjąć do uzbrojenia wszystkich państw paktu jeden nabój karabinowy, a Amerykanie proponowali także standaryzację karabinu. W efekcie podjęto decyzję o nie przyjmowaniu do uzbrojenia nowych wzorów broni do momentu wybrania standardowej amunicji.
 
Europejscy członkowie paktu byli zwolennikami przyjęcia do uzbrojenia naboi .280 Mk1Z, Amerykanie uważali że lepszy będzie nabój karabinowy o większej mocy. Ostatecznie w [[1953]] roku [[Stany Zjednoczone|USA]] wymusiło przyjęcie do uzbrojenia amerykańskiej amunicji T65E3 standaryzowanej jako [[Nabój 7,62 x 51 mm NATO|7,62 x 51 mm NATO]].
 
Nowa natowska amunicja okazała się zbyt silna by można było do niej łatwo przeprojektować karabin EM-2. Dlatego program tego karabinu zamknięto a do uzbrojenia przyjęto w karabin L1A1 (licencyjny [[karabin FN FAL|FN FAL]] w wersji 50-00). W odróżnieniu od oryginalnego FALa, L1A1 był bronią samopowtarzalną, pozbawioną możliwości strzelania seriami. Zmodyfikowano także kolbę (jej długość można było regulować stosując stopki o różnej grubości).
 
Od [[1985]] roku L1A1 był zastępowany karabinem szturmowym [[karabin L85|L85]].
 
Poza Wielką Brytanią L1A1 był wytwarzany w Australii i Kanadzie. Jako broń przepisowa znajdował się na uzbrojeniu armii Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady i Nowej Zelandii. W mniejszych ilościach był używany przez armie Barbadosu, Gambii, Gujany, Malezji, Omanu i Singapuru.
=== Bibliografia ===
* Stanisław Kochański, ''Broń strzelecka lat osiemdziesiątych'', Bellona 1991. ISBN 83-11-07784-3
{{Cytuj książkę | nazwisko= | imię=| autor=| inni= | tytuł= Współczesna broń myśliwska i wyczynowa : ilustrowana encyklopedia / pod red. Jana [A.] Stevensona ; w przekł. [z ang.] Leszka Erenfeichta i Piotra Błaszkiewicza. | data=1994| wydawca= Wydawnictwo ESPADON| miejsce= Warszawa| isbn = 83-85489-08-8 | strony=51}}
 
{{Brytyjska broń strzelecka po2WŚ}}
 
27 738

edycji