Leźnica Wielka: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 2727 bajtów ,  9 lat temu
Wycofano ostatnią zmianę treści (zrobioną przez 78.88.65.127) i przywrócono wersję 26830965 autorstwa Piastu brak źródeł
(uzupełnienia)
(Wycofano ostatnią zmianę treści (zrobioną przez 78.88.65.127) i przywrócono wersję 26830965 autorstwa Piastu brak źródeł)
Pierwsza zachowana źródłowo wzmianka o miejscowości Leźnica Wielka znajduje się w dokumencie konfirmacyjnym wydanym w Krakowie 1 marca 1357 r. przez króla [[Kazimierz III Wielki|Kazimierza Wielkiego]] na rzecz arcybiskupa [[Jarosław Bogoria|Jarosława ze Skotnik]] i metropolii gnieźnieńskiej. Pośród około 45 wsi z ziemi łęczyckiej wymienionych w dokumencie, w samej ''Lesznicza maiori'' własność arcybiskupia wynosiła 3 działy. Z wzmianki tej więc jasno wynika, że kościół gnieźnieński nie był właścicielem całej osady, tylko pewnej jej części.
 
Z czasem Leźnica Wielka stała się w całości wsią stanowiącą własność szlachecką. Już u schyłku XIV w. osadę dzierżawią dwie rodziny właścicieli wywodzące się z rodów: Jastrzębiec (Leźniccy w XV-XVI w.) oraz Janina. W wyniku licznych późniejszych transakcji i częstych zmian właścicieli osadę lub jej część spośród bardziej znanych osób i rodzin w historii posiadali m.in. bratanek arcybiskupa [[Wojciech Jastrzębiec|Wojciecha Jastrzębca]] – wojewoda łęczycki Ścibor z Borysławic (1 poł. XV w.), kasztelan inowłodzki Piotr Tłuk ze Strykowa herbu Jastrzębiec (2 poł. XV w.), Wincencjanna z Ujazdu - wdowa po znanym dowódcy wojsk z wojny trzynastoletniej [[Piotr Dunin|Piotrze Duninie]] herbu [[Łabędź (herb szlachecki)|Łabędź]] (2 poł. XV w.), dziekan gnieźnieński i kanonik krakowski Marcin Karnkowski herbu [[Junosza (herb szlachecki)|Junosza]] (1 poł. XVII w.), misjonarze łowiccy (2 poł. XVIII w.), twórca i marszałek konfederacji targowickiej – [[Stanisław Szczęsny Potocki]] herbu [[Piława (herb szlachecki)|Piława]] (schyłek XVIII w.), wojewoda łęczycki i generał-lejtnant wojsk koronnych [[Stanisław Kostka Gadomski]] herbu Rola (schyłek XVIII w.), rodzina Dąbrowskich herbu [[Ogończyk (herb szlachecki)|Ogon]] skupiająca w swoim ręku liczne dobra w okolicy (przełom XVIII/XIX w.), rodzina Prądzyńskich herbu Grzymała, z której wywodził się jeden z dowódców powstania listopadowego – gen. [[Ignacy Prądzyński]] (XIX w.), fabrykancka rodzina Wernerów (koniec XIX/XX w.)
Parafię w Leźnicy erygował abp Wojciech Jastrzębiec. Prawdopodobnie także on ufundował pierwszy kościół. W obecnej drewnianej świątyni pod wezw. św. Jakuba Apostoła zachowała się kamienna chrzcielnica z herbem Jastrzębiec - być może dar arcybiskupa.
 
Z czasem Leźnica Wielka stała się w całości wsią stanowiącą własność szlachecką. Już u schyłku XIV w. osadę dzierżawią dwie rodziny właścicieli wywodzące się z rodów: Jastrzębiec (Leźniccy w XV-XVI w.) oraz Janina. W wyniku licznych późniejszych transakcji i częstych zmian właścicieli osadę lub jej część spośród bardziej znanych osób i rodzin w historii posiadali m.in. bratanek arcybiskupa [[Wojciech Jastrzębiec|Wojciecha Jastrzębca]] – wojewoda łęczycki Ścibor z Borysławic (1 poł. XV w.), kasztelan inowłodzki Piotr Tłuk ze Strykowa herbu Jastrzębiec (2 poł. XV w.), Wincencjanna z Ujazdu - wdowa po znanym dowódcy wojsk z wojny trzynastoletniej [[Piotr Dunin|Piotrze Duninie]] herbu [[Łabędź (herb szlachecki)|Łabędź]] (2 poł. XV w.), dziekan gnieźnieński i kanonik krakowski Marcin Karnkowski herbu [[Junosza (herb szlachecki)|Junosza]] (1 poł. XVII w.), misjonarze łowiccy (2 poł. XVIII w.), twórca i marszałek konfederacji targowickiej – [[Stanisław Szczęsny Potocki]] herbu [[Piława (herb szlachecki)|Piława]] (schyłek XVIII w.), wojewoda łęczycki i generał-lejtnant wojsk koronnych [[Stanisław Kostka Gadomski]] herbu Rola (schyłek XVIII w.), rodzina Dąbrowskich herbu [[Ogończyk (herb szlachecki)|Ogon]] skupiająca w swoim ręku liczne dobra w okolicy (przełom XVIII/XIX w.), rodzina Prądzyńskich herbu Grzymała, z której wywodził się jeden z dowódców powstania listopadowego – gen. [[Ignacy Prądzyński]] (XIX w.), fabrykancka rodzina Wernerów (koniec XIX/XX w.)
 
Na miejscowym cmentarzu znajduje się eklektyczne, ceglane mauzoleum Prądzyńskich i Wilskich zaprojektowane przez warszawskigo architekta Edwarda Cichockiego w w 1873 r. Dekoracje wykonał artysta warszawski Leon Cichocki. Nad wejściem do katakumb umieszczono rzeźbione w piaskowcu tondo z wizerunkiem Chrystusa, które trzymają klęczące anioły. Na szczycie budowli umieszczono herb Grzymała. Pochowano tu m.in.: Władysławę z Grzymałów-Prądzyńskich Wilską (Sodalis Marianus) - ur. w 1879 r. w Leźnicy, zm. w 1933 w Poznaniu; Stefana Norberta Półkozic-Wilskiego - właściciela Wróblewa, ur. w 1868 r. w Józefpolu koło Mszczonowa, zm. w 1948 r. w Lipnicy koło Szamotuł; Annę Prądzyńską, ur. w 1879 r. (symbolicznie, zm. w 1960 r., spoczywa w Pniewach)- wieloletnią przełożoną ss. [[Urszulanki SJK|Urszulanek SJK]] w Pniewach i Lipnicy; Wincentego Józefa Grzymałę-Prądzyńskiego, ur. w Iwnie w 1795 r.w [[Wielkie Księstwo Poznańskie|Wielkim Księstwie Poznańskim]], zm. w 1868 r. w Warszawie - rzeczywistego Radcę Stanu, członka "Warszawskiego Departamentu Rządzącego Senatu", byłego członka Komisji Rządowej Sprawiedliwości, byłego dyrektora "Wydziału Kon. i Administracji", kawalera orderów: św. Anny kl. II z koroną cesarską, św. Stanisława kl. II, Orła Czarnego kl. III, Leopolda, Krzyża Kawalerskiego ozdobionego znakiem honorowym za XXV lat służby; Michalinę Prądzyńską, ur. w 1826 r., zm. w 1846 r. w Berlinie; Salomeę z Mierzyńskich Prądzyńską, ur. w 1800 r. w Wąsoszy, zm. w 1877 r. w Warszawie - właścicielkę dóbr Leźnica Wielka, wdowę po Rzeczywistym Radcy Stanu i członku warszawskiego Senatu; Stanisłąwa Kostkę Prądzyńskiego, ur. 1828, zm. w 1853 r. - właścicielu dóbr Wola Wiązowa w Sieradzkiem; Pelagię Prądzyńską (1823-1837) i Bolesława Prądzyńskiego, ur. w 1842 r. w Leźnicy, zm. w 1855 r. w Warszawie. Ponadto na leźnickim cmentarzu pochowano: Florentynę ze Skrzyńskich Goszczyńską (lat 74 - zm. w 1922 r.) - właścicielkę dóbr Sucha Dolna (piaskowcowy nagrobek wykonała firma kamieniarska Karasiewicza działająca w tym czasie w Ozorkowie); Ludwika Pobóg-Goszczyńskiego; Edmunda Wernera (1896-1926) - właściciela dóbr Leźnica Wielka; Karola Wernera (1820-1872) - właściciela dóbr Puczniew; ze Schlosserów Emilię Werner (1825-1892) oraz ks. Ludwika Słomczyńskiego (zm. w 1922) - proboszcza parafii leźnickiej.
 
[[podział administracyjny Polski 1975-1998|W latach 1975-1998]] miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego [[województwo łódzkie|województwa łódzkiego]].