Malarstwo temperowe: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 49 bajtów ,  8 lat temu
(drobne redakcyjne)
Podstawowym wyróżnikiem tej techniki jest zastosowanie jako spoiwa farb (lub ew. medium) tzw. [[emulsja|emulsji]] temperowej. Istnieje kilka tysięcy 'jedynie słusznych' przepisów na spoiwo temperowe, co jest wystarczającym dowodem uniwersalności i dużej tolerancji tej techniki. Wszystkie te przepisy można sprowadzić do połączenia 3 składników: fazy tłustej (np. [[Oleje|olej]] schnący lub [[werniks]]), fazy wodnej (woda lub roztwór wodnego [[klej]]u) i [[Emulgator]]a, który umożliwia zmieszanie faz w jednolite spoiwo; jest to najważniejszy składnik emulsji temperowej.
 
[[Plik:Sandro Botticelli 046- La nascita di Venere - Google Art Project - edited.jpg|thumb|right|200px|malarstwo temperowe. [[Sandro Botticelli]] 1485, ''Narodziny Wenus'']]
Najcenniejszym i najczęściej wykorzystywanym przy samodzielnym ucieraniu temper emulgatorem jest żółtko jaja kurzego; pozwala na ogromną swobodę w dobieraniu proporcji faz tłustej i wodnej, a właściwie (jako naturalna emulsja) samo jest pełnowartościowym medium. Dzięki unikalnej zdolności składników żółtka do tworzenia trwałych, wodoodpornych spoin, malowidła wykonane temperą jajową są szczególnie odporne na upływ czasu. Wadą spoiwa jajowego jest konieczność jego szybkiego użycia - po upływie kilku dni od utarcia psuje się i przestaje nadawać do użytku. Stosowane w celu przedłużenia trwałości spoiwa jajowego dodatki (gł. antyseptyki jak [[olejek goździkowy]], [[ocet]], salicylany etc.) w niewielkich ilościach są mało skuteczne, a w większych pogarszają jego jakość. Najbardziej spektakularnym przykładem wykorzystania temper jajowych jest tradycyjna technika malowania [[Ikona|ikon]].
 
347

edycji